ΙΣΤΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΝΙΚΟΥ ΜΕΝΤΖΙΝΗ

Όταν μιλάει ο λαός…..

2011-10-29T08:44:00.000+03:00

Πρωτοφανής ο εορτασμός της εθνικής επετείου. Πρωτοφανέρωτα γεγονότα που έδειξαν ακόμα μια φορά την αναντιστοιχία ανάμεσα στο πολιτικό σύστημα και την κοινωνία. Ένα σύστημα παρηκμασμένο, ανίκανο να αφουγκραστεί και μια κοινωνία που βολοδέρνει στον αγώνα να σώσει ότι μπορεί από το παλιό και να οριοθετήσει το νέο.

Ένα πολιτικό σύστημα σε αφασία: μερίδα του (ΠΑΣΟΚ), θεωρεί ότι σώζει την πατρίδα από την καταστροφή, αδιαφορώντας για τους ανθρώπους . Χωρίς ανάλυση της κοινωνικής πραγματικότητας και της διεθνούς συγκυρίας, χωρίς καμιά αναφορά πλέον στις κοινωνικές δυνάμεις που το ανέδειξαν, μια χούφτα άνθρωποι κλεισμένοι στα γραφεία τους, θεωρούν ότι επιτελούν έργο εθνικό και σωτήριο. Λογιστές μικροί και άνοες, ασχολούνται με τα οικονομικά μεγέθη, αδιαφορώντας για τις κοινωνικές τους επιπτώσεις. Γραφειοκράτες κολλημένοι στα όποια μικρά πλέον προνόμια, παινεύονται ότι αδιαφορούν για το πολιτικό κόστος, μη γνωρίζοντας ότι τούτη η έκφραση αποτελεί ύβρη για τη Δημοκρατία. Στο marketing της πολιτικής, η χρήση της φράσης “δεν υπολογίζουμε το πολιτικό κόστος”, έχει ως στόχο την παρουσίαση της κυβέρνησης ως μιας θαρραλέας, ανιδιοτελούς, πατριωτικής, ηθικής και υπεύθυνης ομάδας ανθρώπων, που βρίσκονται σε εθνική αποστολή και πράττουν με μόνο γνώμονα το όφελος των πολιτών και της χώρας. Επίσης χρησιμοποιείται για την “ηρωοποίηση”, ενός πολιτικού σχηματισμού που “δεν φοβάται το πολιτικό κόστος” και επικοινωνείται ως η αναγκαιότητα της εφαρμογής της αντιλαϊκής πολιτικής και ως αυαταπόδειξη για την κρισιμότητα της κατάστασης, που επιβάλλει την λήψη σκληρών μέτρων. Τι είναι όμως το πολιτικό κόστος που έχει γίνει το σύνθημα της καμπάνιας ; Το πολιτικό κόστος εξ ορισμού δεν έχει άλλη ερμηνεία, παρά την απώλεια του λαϊκού ερείσματος μέσα στην ίδια την κοινωνία, από την οποία εκλέγονται και στηρίζονται. Συνεπώς και κατά δήλωση, η απώλεια του ερείσματος μέσα στην κοινωνία δεν λαμβάνεται υπόψη στις αποφάσεις της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση λοιπόν κυβερνά αγνοώντας την βούληση της πλειοψηφίας των πολιτών. Χωρίς ουσιαστική και δημοκρατική νομιμοποίηση.

Άλλοι (ΝΔ), ποντάροντας στην ασθενική μνήμη, καιροφυλακτούν, λουφάζουν και οραματίζονται επαναφορά στην εξουσία. Θεωρούν ότι το σύστημα της εναλλαγής στην εξουσία είναι ακόμα στέρεο και αποτελεσματικό. Τι προτείνουν ; ένα «άλλο μείγμα πολιτικής», «διαπραγμάτευση». Ποιο είναι αυτό; Άγνωστο!! Πως θα διαπραγματευτείς χωρίς συμμάχους, χωρίς κοινωνική δυναμική; Σε τούτα τα ερωτήματα , σιωπή και αμηχανία.

Και η αριστερά; Κι όταν λέω αριστερά, εννοώ όλο το φάσμα της από τη σοσιαλδημοκρατία ως το ΚΚΕ. Που είναι η αριστερά; Κατακερματισμένη, λαϊκισμός και θεοποίηση του όχι. Ομφαλοσκόπηση και εγωιστική επαναστατική πρωτοπορία: Εμείς κατέχουμε την αλήθεια. Γιατί δεν σκέφτεται, γιατί δεν ρισκάρει, γιατί δεν ενώνεται γύρω από λίγα προγραμματικά πρώτα βήματα; Που είναι η Αριστερά; Γιατί αδυνατεί να μας ενώσει; Γιατί μάλλον δεν θέλει να καταλάβει τη φύση της πολιτικής. Πώς πρέπει δηλαδή να κρατάς τους συμμάχους σου ευχαριστημένους, να κάνεις συμβιβασμούς με ταξικούς φίλους και συγγενείς, να φτιάχνεις πλειοψηφίες παρέμβασης με αξιώσεις επικράτησης. Να παίρνεις τον εαυτό σου και τον κόσμο στα σοβαρά, σαν ενήλικος και όχι σαν μουτρωμένο παιδάκι. Χωρίς φουσκωμένα λόγια και καμώματα και μικρού χωριού κακίες.

Οι καιροί ου μενετοί, ήρθε η ώρα για μια νέα επανάσταση. Μια τέτοια επανάσταση δεν μπορεί παρά να αρχίσει στο πεδίο των ιδεών. Με τη διαμόρφωση συγκεκριμένων προτάσεων, με την επανάκτηση από την αριστερά, της ιδιοκτησίας του όρου «μεταρρύθμιση», με μια νέα αξιολόγηση των εννοιών του δημοσίου συμφέροντος και της δημόσιας παρέμβασης, με τολμηρές προτάσεις για την Ευρώπη και με ένα «άνοιγμα» στον τρίτο κόσμο που δεν θα αποτελεί μεταμφίεση των επιδιώξεων της αχαλίνωτης παγκοσμιοποίησης. Στο μέλλον που μας ετοιμάζουν, θα πρέπει εκτός από τα όχι μας, να έχουμε μαζί μας και τα υλικά για το νέο που οραματιζόμαστε: Δημοκρατία, αλληλεγγύη, αγωνιστική διάθεση.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

2011-09-01T11:47:00.000+03:00

«Μην αμελήσετε. Πάρτε μαζί σας νερό

Το μέλλον έχει πολύ ξηρασία»

Μ. Κατσαρός

Σαν όνειρο περνούν τα καλοκαίρια. Ο Αύγουστος παφλάζοντας έσβησε ανάμεσα στα πόδια σου και ο Σεπτέμβρης άδικα τον μιμείται. Ξυπνάς αίφνης και έχουν τελειώσει τα ηλιοβασιλέματα τα ονειρικά και οι τεμπέλικες βόλτες σου σε στενοσόκακα νησιώτικα, οι αμμουδιές με τα αγαπημένα σώματα δίπλα σου νωχελικά απλωμένα, οι νύχτες που φιλοσοφούσες για έρωτες, τα μεσημέρια της κυριαρχίας του νότου, τέλειωσαν.
Εποχή μετάβασης και προσαρμογής το Φθινόπωρο. Μαζεύεις τα μπογαλάκια της τεμπελιάς. Τη σχολική σου τσάντα και το φοβισμένο βλέμμα των μικρών συμμαθητών σου ξαναφέρνεις στη μνήμη σου. Το δασκαλάκο , που σκυμμένος από την ανημπόρια της αντίστασης στην εξουσία , να ξεσπά πάνω σου. Πόσο μακριά είναι όλα!!
Τώρα το μνημόνιο κυριαρχεί και ο βάρβαρος καπιταλισμός δείχνει τα δόντια του. Τώρα η μιζέρια της ατομικής προσπάθειας και του ωχαδερφισμού. Τώρα οι μεταμορφώσεις γνωστών και φίλων (αχ!! και φίλων), που σαν χαμαιλέοντες αλλάζουν χρώμα, στόχους και σχέδια και φυσικά δεν συμπεριλαμβάνεσαι σε αυτά. Τώρα τα ψέματα και η ανικανότητα μιας εξουσίας, δήθεν απροετοίμαστης και ανίκανης να συνειδητοποιήσει ότι είναι εξουσία και όχι παρατηρητής.
Κι όμως το Φθινόπωρο είναι εδώ. Σηκώνει το πολύχρωμο φλάμπουρό του και ξεκινά το επώδυνο μεροδούλι της μεταμόρφωσης των φυτών. Αδιαφορεί για την μελαγχολία όλων μας. Αφοσιώνεται στο βαθύ γαλάζιο της θάλασσας, παίζει με τα πρώτα μαβιά σύννεφα.
Σου αρέσει να περνοδιαβαίνεις στους δρόμους της φθινοπωρινής πόλης που μεταμορφώνεται: από τον άνεμο που δοκιμάζει τη δύναμή του , τα σώματα των γυναικών που αποφάσισαν να καλυφθούν και να ευχαριστήσουν την ευχαρίστηση της θέασης, τις βιτρίνες που λαμπυρίζουν υποσχόμενες ευτυχία-αν είναι δυνατόν- στις αγορές και στην κατοχή ευτελών πραγμάτων. Και συνεχίζεις να περνοδιαβαίνεις απολαμβάνοντας τα μικρά και αδιάφορα για τους πολλούς. Ονειρεύεσαι τη βροχή που θα ξεπλύνει την κίτρινη σκόνη της άνοιας και της απογοήτευσης. Το νερό, που θα ξεδιψάσει το μέλλον μας.

ΕΥΦΛΕΚΤΗ ΠΟΛΗ: Το πρώτο μου Μυθιστόρημα ..υπό έκδοση

2011-03-30T17:35:00.003+03:00

Το εξώφυλλο του πρώτου μου Μυθιστορήματος!!! θα είναι στα βιβλιοπωλεία στα μέσα του Μάη.....

Εν μεγάλη Ελληνική αποικία,

2011-02-05T16:59:00.000+02:00

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία
δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν' επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν' επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός.

Μπορεί να είσαι ...ολίγον νεοφιλελεύθερος;

2010-12-11T12:13:00.003+02:00

Τελικά αποδεικνύεται καθημερινά ότι ο Κυβερνητικός κατήφορος προς μια καθαρά νεοφιλελεύθερη πολιτική, δεν έχει τέλος. Το τελευταίο σαρωτικό πακέτο «τακτοποίησης» των εργασιακών θεμάτων, ουσιαστικά βάζει την ταφόπλακα σε κάθε δικαιολογία που κάποιοι –μέσα στο ΠΑΣΟΚ-προσπαθούν εδώ και καιρό να αρθρώσουν:

Στην αρχή μας μιλούσαν για κατάσταση εκτάκτου ανάγκης: μπροστά στην χρεοκοπία θα έπρεπε να επιβληθούν και «άδικα» μέτρα. Εντελώς τυχαία πάντα αφορούσαν τους εργαζόμενους και ποτέ τους έχοντες και κατέχοντες, οι οποίοι χρωστούν βεβαιωμένα 28δις Ευρώ.

Στη συνέχεια μας μίλησαν για αντιμέτρα στα παραπάνω άδικα (βλέπε φορολογικό), τελικά άνθρακας κι εδώ ο …θησαυρός, αφού οι μισθωτοί συνεχίζουν να πληρώνουν πάνω από το 60% των ετήσιων φόρων.

Κατόπιν ορκίζονταν στα ιερά και όσια του σοσιαλιστικού τους παρελθόντος ότι αύξηση ΦΠΑ, αυξήσεις στις ΔΕΚΟ κλπ, δεν επρόκειτο να επιβληθούν. Φυσικά πριν αλέκτωρ λαλήσει, είχαν ήδη θεσμοθετηθεί, μαζί φυσικά με οριζόντιες μειώσεις μισθών πάνω από 30%.

Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε με τις διατάξεις του νόμου σκούπα, που εισάγεται με την διαδικασία του κατεπείγοντος στη Βουλή, και που το αδιανόητο δεν είναι απλά ότι τακτοποιούν κάποιες ανισότητες στο μισθολογικό καθεστώς των ΔΕΚΟ ή φροντίζουν , με την αναλογία 1:5 στις προσλήψεις/απολύσεις στο Δημόσιο, να αποσυμφορήσουν τη δημόσια διοίκηση από υποτίθεται περιττούς υπαλλήλους. Στο όνομα κάποιων αλλαγών και νοικοκυρέματος, που έπρεπε να γίνουν ,στη πραγματικότητα κατεδαφίζουν τις υπάρχουσες εργασιακές σχέσεις γυρνώντας δεκαετίες πίσω.

Η πραγματικότητα που όλοι μας πλέον θα πρέπει να κατανοήσουμε και να πάρουμε θέση είναι ότι στη χώρα μας εφαρμόζεται το πιο σκληρό μοντέλο περιοριστικής πολιτικής του ΔΝΤ, χωρίς καν να έχουμε την «πολυτέλεια» του εθνικού νομίσματος, άρα και της υποτίμησης. Ο μόνος δρόμος λοιπόν για τους εγκέφαλους του ΔΝΤ και τους εγχώριους μαθητευόμενους μάγους, είναι η αύξηση της ανταγωνιστικότητας με περιορισμούς των μισθών και την ισοπέδωση των εργασιακών δικαιωμάτων. Το όραμά τους μια Ευρωπαϊκή χώρα με συνθήκες Λατινικής Αμερικής.

Η συνέχεια γνωστή ακόμα και σε πρωτοετή φοιτητή: ύφεση, στασιμοπληθωρισμός, ανεργία, φτώχεια, αδυναμία πληρωμής χρεών. Και όλα αυτά έχοντας σμπαραλιάσει και συντρίψει κάθε έννοια κοινωνικού Κράτους, κάθε δίχτυ ασφαλείας για τους ασθενέστερους.

Ο λαός μας, οι εργαζόμενοι δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, ζουν σε ένα καθεστώς σοκ και δέους. Για τους κυβερνώντες απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία της νεοφιλελεύθερης συνταγής τους είναι ένα είδος συλλογικού τραύματος της κοινωνίας-πειραματόζωο: Οι πάντες κινδυνολογούν, ο τρόμος ξεχειλίζει κάθε βράδυ από τα μεγάλα ΜΜΕ, Και ο πολίτης έρμαιο και στόχος. Βομβαρδίζεται από παντού για μονόδρομους. Αβοήθητος σκύβει το κεφάλι και ψάχνει ιδιωτικούς δρόμους σωτηρίας (δεύτερη δουλειά κλπ), απαξιώνοντας ακόμα περισσότερο τη συλλογική δράση.

Η ώρα που όλοι μας θα πρέπει να τοποθετηθούμε δημοσίως και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας έφτασε. Καμιά δικαιολογία, κανένας κομματικός πατριωτισμός δεν πρέπει να μας σταματήσει. Συλλογική δράση και αγώνας μαζικός για την ανατροπή τούτης της βάρβαρης και αναποτελεσματικής πολιτικής, είναι ο δρόμος μας.Το κείμενο υπάρχει και στο Cretalive

Επαναστάτες με αιτία

2010-11-12T11:31:00.000+02:00

Οι μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις στη Γαλλία για το ασφαλιστικό, η πρωτοφανής εξέγερση των Άγγλων φοιτητών στην έδρα του συντηρητικού κόμματος στο Λονδίνο , αλλά και οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στη χώρα μας, ιδιαίτερα πέρυσι, τη χρονιά του ΔΝΤ, άνοιξαν μια μεγάλη συζήτηση για την αναγκαιότητα της αντίστασης και της εξέγερσης.

Κι όσο η κουβέντα γίνεται για τη Γαλλία ή για την Λατινική Αμερική, ακόμα και συντηρητικές φωνές και Μ.Μ.Ε, προβάλλουν και θάλεγε κανείς, υμνούν την εξέγερση. Βλέπεις είναι must τώρα τελευταία, οι εικόνες φτώχειας και «καθημερινότητας» και όλοι έχουν αποδυθεί στο κυνήγι της καταγραφής τους. Αλλά μέχρις εκεί. Μέχρι την καταγραφή μόνο των προβλημάτων και την «δραματοποίησή» τους στα μεγάλα ΜΜΕ. Όταν όμως ξεκινούν οι απεργίες και οι διαδηλώσεις εδώ, οι ηγέτες των συνδικάτων γίνονται «εργατοπατέρες», οι «νέοι που αντιστέκονται», γίνονται ταραξίες και «γνωστοί άγνωστοι». Οι απεργίες δεν προβάλλονται για τα αιτήματά τους, αλλά για την «ταλαιπωρία» που προκάλεσαν στο κοινό ή για τις ζημιές που προκάλεσαν σε κάποια άλλη κοινωνική τάξη (βλέπε τον κοινωνικό αυτοματισμό στις απεργία της ΠΝΟ, των αγροτών, ή στην «κατακραυγή» για τις κινητοποιήσεις στην Ακρόπολη).

Κι όμως στην εποχή μας, εποχή μετάβασης σε μια μετα-νεοφιλελεύθερη κοινωνία, που μεγάλες ομάδες πολιτών είναι άνεργοι (πάνω από 650.000 ήδη), ανασφάλιστοι, αποκλεισμένοι, αναλώσιμοι, η αναγκαιότητα της αντίστασης, του αγώνα και της εξέγερσης, είναι παρά ποτέ επιτακτική.

Η ασυδοσία του Κεφαλαίου, η ανικανότητα των Κυβερνήσεων να δώσουν λύσεις πέρα κι έξω από τα κελεύσματα της αγοράς, που να μην εξαθλιώνουν τους λαούς, αλλά και η δυσκολία των αριστερών δυνάμεων, να περιγράψουν με σαφήνεια τον άλλο, διαφορετικό δρόμο, δημιουργούν τούτη την «σκοτεινή», αλλά και ελπιδοφόρα μεταβατική εποχή, που σημαδεύεται από εξεγέρσεις, πολιτικές ανακατατάξεις, και γεννήσεις νέων κινημάτων.

Συνειδητοποιούν όλο και περισσότεροι, ότι ο life style καπιταλισμός που δημιουργούσε θέσεις εργασίας, έδινε αυτοκίνητα και διακοπές στους εργάτες και ταυτόχρονα ισοπέδωνε, αλλοτρίωνε την ψυχή του, διαλύοντας τον κοινωνικό ιστό και διογκώνοντας την απομόνωση, έφτασε στο τέλος του με την μορφή που τον γνωρίσαμε. Δεν δίνει λύσεις και γεννά αέναα νέα αδιέξοδα. Και ιδιαίτερα σήμερα που η κρίση του Καπιταλισμού ωθεί στην χρεοκοπία ολόκληρες χώρες, που οι μονόδρομοι της λιτότητας και της κατεδάφισης κάθε δικαιώματος γίνονται φανεροί, τόσο θα πληθαίνουν οι φωνές και οι εξεγέρσεις, για την αλλαγή του, την ανατροπή του.

Οι αιτίες υπάρχουν λοιπόν, οι εξεγέρσεις και οι επαναστάτες θα δημιουργηθούν από τούτες τις αιτίες και θα σπρώξουν μπροστά και πάλι την κοινωνία. Με ήττες, πισωγυρίσματα, μικρές ή μεγαλύτερες νίκες, αλλά πάντα μπροστά.

Ποιος θα μας σώσει από τους σωτήρες μας;

2010-10-12T09:30:00.001+03:00

Η προεκλογική περίοδος είναι σημαντική για παρατηρήσεις κάθε είδους: πολιτικές, κοινωνιολογικές, οικονομικές κλπ. Είναι η περίοδος που οργιάζει η φαντασία των υποψηφίων, προκειμένου να κάνουν τη διαφορά , να ξεχωρίσουν από το πλήθος, και εν τέλει να μας πείσουν ώστε να τους ψηφίσουμε.

Πρώτα από όλα ο στόχος είναι να συμπεριληφθούν στα ψηφοδέλτια. Δεν τους νοιάζει το αν είναι σε διαμερισματικό, δημοτικό, ή περιφερειακό, ο «καλός μύλος όλα τα αλέθει». Για να επιτευχθεί λοιπόν ο στόχος, σημαντικό είναι να βρίσκονται στην επικαιρότητα: κάποιοι ανακαλύπτουν το ποδήλατο και περνοδιαβαίνουν στους υποτυπώδεις ποδηλατοδρόμους της πόλης, κινδυνεύοντας να τσακιστούν και να χάσει η πόλη και το νησί τον/ την εκπρόσωπό του. Άλλοι συγγράφουν!! (Το γιατί οι ικανότητες αυτές χάνονται κατά τη διάρκεια της τετραετίας, είναι μυστήριο). Από άρθρα στον τοπικό τύπο, ως βιβλία που εντελώς τυχαία παρουσιάζουν δέκα μέρες πριν τις εκλογές. Το ότι κάποιοι εντάχθηκαν στους προσκόπους γιατί είχαν προγραμματίσει κάποιες εκδηλώσεις, ελέγχεται ως αναληθές, άλλωστε δεν τους κολακεύει καθόλου πλέον το κοντό παντελονάκι του λυκόπουλου.

Μπήκαν λοιπόν στο ψηφοδέλτιο και ο αγώνας αρχίζει: αγώνας να θάψεις τον συνυποψήφιό σου και να αναδειχθείς εσύ. Διαρροές λοιπόν σκοτεινές για τους άλλους, με αναφορές σε οικονομικά, κοινωνικά και άλλα πιπεράτα σκάνδαλα που υποτίθεται ότι συμμετείχε. Φωτογραφίες ρετουσαρισμένες, επισκέψεις σε ειδικούς για κάποια μποτοξάκια, φυλλάδια που παραπέμπουν στον σοσιαλιστικό ρεαλισμό των αρχών της δεκαετίας του `50. Ο/Η υποψήφιος/α, ατενίζει συνήθως το μέλλον, κάποιοι κακεντρεχείς λένε ότι κοιτάζει το δικό του/της μέλλον, γι αυτό και χαμογελάει σαρδόνια. Ψέματα!! Βλέπει το μέλλον της πόλης, του Νομού, του νησιού, ως κέντρο της Μεσογείου, της Νοτιανατολικής Ευρώπης, του Δυτικού Ημισφαιρίου κλπ. Οραματίζεται αλσύλλια, γιομάτα φοίνικες, οραματίζεται πεζοδρόμους, οραματίζεται γειτονιές με ανθρώπινο πρόσωπο κλπ, κλπ Ο στόχος απλός: Να κάνει το τίποτα, κάτι!!

Τζάμπα είναι και τα οράματα και τα σχέδια επί φυλλαδίου. Οι περισσότεροι εξ αυτών άλλωστε μέλος του πολιτικού προσωπικού του Νομού και του νησιού είναι ή ήταν επί σειρά ετών και έχουν την κύρια ευθύνη για την κατάντια μας. Κανείς ή καμιά τους δεν έκαναν στοιχειώδη απολογισμό της δράσης τους στα όργανα αιρετά ή μη που συμμετείχαν. Μια αυτοκριτική ρε αδελφέ! Έχοντας ως φεουδαρχικό δικαίωμα, τη συμμετοχή τους στα ψηφοδέλτια, μας βομβαρδίζουν με κοινοτυπίες κλεμμένες, με Τίποτα παραγεμισμένο με λόγια του αέρα. Μας απειλούν ότι θα μας σώσουν και πάλι. Θα τους αφήσουμε; Φιλοξενείται και στη Zougla.gr

Λυπημένα τσιγάρα της Κυριακής

2010-10-09T09:06:00.002+03:00

Λυπημένα τσιγάρα που κολλημένα στα χείλη σου ξεχνιούνται και σβήνουν μη δίνοντας πια καμιά χαρά κι απαντοχή. Ακολουθούν την προδιαγεγραμμένη πορεία τους: Ανάβουν με όνειρα για να ελαφρύνουν τον κάματο, να σε ηρεμήσουν και να σε κάνουν να ξεχαστείς, να διώξεις την αμηχανία της συνάντησης με τους άλλους, που όλη την εβδομάδα είχες αποδιώξει. Η καύτρα τους σηματοδοτεί την πορεία της προγραμματισμένης συνάντησης, μα αποτυγχάνει να ανάψει την φλόγα που θα γίνει παρανάλωμα. Απλώς συντηρεί τη συνήθεια και σβήνει αμήχανα.

Πάντα με μελαγχολούν οι Κυριακές. Πάντα έρχονται και φεύγουν απρόσκλητες γιομάτες μελαγχολία για το μάταιο της πληρώσεώς τους. Κι απειλητική η σκιά της Δευτέρας, έρχεται να ολοκληρώσει την μελαγχολία. Τα Κυριακάτικα φύλλα, προσπαθούν μέσα σε δεκάδες σελίδες να αποτυπώσουν την δικιά τους πραγματικότητα. Αδυνατούν, και μας τρατάρουν εικονικές στιγμές σε ηλεκτρονικούς δίσκους. Ο φθινοπωρινός ήλιος ήλιος και τα αλαβάστρινα μέλη των γυναικών που αγαπάμε και δίπλα μας στέκονται, χρόνια τώρα, αδυνατούν να ελαφρύνουν τα γήινα: το βάρβαρο μνημόνιο, τις μεταμορφώσεις των πολιτικάντηδων, τους ελληναράδες με τις κραυγές τους για τα θρησκευτικά και την ιστορία, τους ανησυχούντες Χριστιανούς, για την επαφή μας με Κώδικες στις νέες «έξυπνες κάρτες».

Σε τοπικό επίπεδο, τα Δημοτικά ημερήσια δελτία έργων, κονταροχτυπιούνται με τα τεράστια αεροδρόμια όπου πλούσιοι εξωτικοί επενδυτές θα δημιουργήσουν μέσα σε μια νύχτα. Οι «συνήθεις πολιτικάντηδες», καλύπτουν τις σκουριές και διαρρέουν συμμετοχές σε ψηφοδέλτια, για να συνεχίσουν το τεράστιο έργο τους στην πόλη και το Νομό. Μέχρι τότε, περιδιαβαίνουν το κέντρο της πόλης και μεταξύ χειραψιών και χαμόγελων, βάζουν μελλοντικά ενέχυρα:

«Θ' απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα,
κι αν ο μωρός αυτός δεν μ' εκτιμήσει,
θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό.
Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει,
πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό.

Θα με θελήσει πάντως ένας απ' τους τρεις.

Κ' είν' η συνείδησίς μου ήσυχη
για το αψήφιστο της εκλογής.
Βλάπτουν κ' οι τρεις τους την Συρία το ίδιο.

Αλλά, κατεστραμμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ.
Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ.
Ας φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί
να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό.
Μετά χαράς θα πήγαινα μ' αυτόν.»

Κ Καβάφης

«Ας φρόντιζαν»

Άρθρο

2010-10-08T07:31:00.000+03:00

Η μελαγχολία της μετάβασης

2010-09-22T21:50:00.000+03:00

«Μην αμελήσετε. Πάρτε μαζί σας νερό

Το μέλλον έχει πολύ ξηρασία»

Μ. Κατσαρός

Εποχή μετάβασης και προσαρμογής το Φθινόπωρο. Μαζεύεις τα μπογαλάκια της τεμπελιάς. Τη σχολική σου τσάντα και το φοβισμένο βλέμμα των μικρών συμμαθητών σου ξαναφέρνεις στη μνήμη σου. Το δασκαλάκο , που σκυμμένος από την ανημπόρια της αντίστασης στην εξουσία , να ξεσπά πάνω σου. Πόσο μακριά είναι όλα!!

Τώρα το μνημόνιο κυριαρχεί και ο βάρβαρος καπιταλισμός δείχνει τα δόντια του. Τώρα η μιζέρια της ατομικής προσπάθειας και του ωχαδερφισμού. Τώρα οι μεταμορφώσεις γνωστών και φίλων (αχ!! και φίλων), που σαν χαμαιλέοντες αλλάζουν χρώμα, στόχους και σχέδια και φυσικά δεν συμπεριλαμβάνεσαι σε αυτά. Τώρα τα ψέματα και η ανικανότητα μιας εξουσίας, δήθεν απροετοίμαστης και ανίκανης να συνειδητοποιήσει ότι είναι εξουσία και όχι παρατηρητής.

Κι όμως το Φθινόπωρο είναι εδώ. Σηκώνει το πολύχρωμο φλάμπουρό του και ξεκινά το επώδυνο μεροδούλι της μεταμόρφωσης των φυτών. Αδιαφορεί για την μελαγχολία όλων μας. Αφοσιώνεται στο βαθύ γαλάζιο της θάλασσας, παίζει με τα πρώτα μαβιά σύννεφα.

Σου αρέσει να περνοδιαβαίνεις στους δρόμους της φθινοπωρινής πόλης που μεταμορφώνεται: από τον άνεμο που δοκιμάζει τη δύναμή του , τα σώματα των γυναικών που αποφάσισαν να καλυφθούν και να ευχαριστήσουν την ευχαρίστηση της θέασης, τις βιτρίνες που λαμπυρίζουν υποσχόμενες ευτυχία-αν είναι δυνατόν- στις αγορές και στην κατοχή ευτελών πραγμάτων. Και συνεχίζεις να περνοδιαβαίνεις απολαμβάνοντας τα μικρά και αδιάφορα για τους πολλούς. Ονειρεύεσαι τη βροχή που θα ξεπλύνει την κίτρινη σκόνη της άνοιας και της απογοήτευσης. Το νερό, που θα ξεδιψάσει το μέλλον μας.

Το σχολείο του μέλλοντός μας

2010-09-12T07:53:00.004+03:00

«Τα όνειρά σου μη τα λες γιατί μια μέρα κρύα

Μπορεί και οι Φροϋδιστές ναρθούν στην εξουσία..»

Ονειρεύομαι ένα σχολείο, χωρίς τα κάγκελα της μικροαστικής φοβίας μας, να το περιτριγυρίζουν και να το απομονώνουν από τη γειτονιά που το περιβάλει. Στέκι μάθησης, πολιτισμού και αθλητισμού όλης της κοινωνίας. Ανοιχτό μέρα και νύχτα, να φιλοξενεί όλες τις εκδηλώσεις που θα οργανώνουμε για μας και τα παιδιά μας.

Ονειρεύομαι ένα σχολείο μικρό, με διαστάσεις ανθρώπινες. Τοίχους γιομάτους καμπύλες, χωρίς μεγάλες ευθείες, τσιμέντο κι άσφαλτο. Γεμάτο δέντρα και χώμα. Με χρώματα που θα διαλέξουν τα παιδιά και η γειτονιά. Με βιβλιοθήκες και υπολογιστές για όλους. Που θα αγκαλιάζει όλα τα παιδιά ανεξάρτητα από χρώμα , θρησκεία και καταγωγή, θα σέβεται τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά τους (πολιτιστικά, εθνικά και θρησκευτικά) και θα τα αναδεικνύει.

Ονειρεύομαι ένα σχολείο με δασκάλους ήρεμους κι απαλλαγμένους από το άγχος και τη μιζέρια της καθημερινής επιβίωσης. Που λέει όχι στους μονοδιάστατους εκπαιδευτικούς, και στους λοβοτομημένους μαθητές και σπουδαστές με τη δήθεν εξειδικευμένη γνώση που τους στερεί την ικανότητα να σκεφτούν και να δράσουν κριτικά. Επιμορφωμένους, χωρίς μέντορες και επιθεωρητές που θα μετρούν την οσφυοκαμψία και τον ραγιαδισμό, αλλά με Συμβούλους να συμπαραστέκονται και να καθοδηγούν δασκάλους με όρεξη και μεράκι, που θα προσπαθούν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους , όχι να παρουσιάσουν στους μαθητές τους τη γνώση, αλλά να τους συνοδέψουν στους δρόμους της ανακάλυψής της.

Ονειρεύομαι ένα σχολείο με αναλυτικά προγράμματα, ειδικά για την περιφέρεια που βρίσκεται, με τοπική ιστορία, με ανάλυση της κοινωνικής , οικονομικής, πολιτιστικής ιστορίας και ζωής του τόπου τους. Βιβλία που αλλάζουν κάθε 5 χρόνια, αναρτημένα στο διαδίκτυο και ανοιχτά σε συμπλήρωση, για να είναι σύγχρονα και συμβατά με το σήμερα, γιομάτα ζωή και όχι υποκατάστατά της.

Ονειρεύομαι ένα σχολείο που θα επικοινωνεί , όχι «δια ημικλάστου χάρτου» αλλά θα είναι on line, με αντίστοιχα ελληνικά και Ευρωπαϊκά σχολεία , για να δίνει και να παίρνει πληροφορίες και πολιτισμό .

Ονειρεύομαι ένα σχολείο που δεν θα χρειάζεται τους καρεκλοκενταύρους του «σεβαστού Υπουργείου», παρά μόνο για την χάραξη μακροχρόνιας εθνικής στρατηγικής και όχι για να διοικεί με χιλιάδες αντικρουόμενες εγκυκλίους, σαν επιλοχίας του μεσοπολέμου.

Ονειρεύομαι ……. Ως πότε;

Διαβάστε το εδώ: (alfavita.gr)

Κι εδώ: (cretalive.gr)

Κι εδώ

Φθινοπώρου εγκώμιον

2010-09-01T16:27:00.000+03:00

Ο ήλιος κονταροχτυπιόταν με τη θάλασσα , σκορπίζοντας λάμψεις. Το ισχυρό αεράκι από το κρητικό πέλαγος στροβίλιζε χαριτωμένα τους λεπτούς κόκκους της άμμου, που επέλεγαν τα ..μάτια σου για να εγκατασταθούν μόνιμα. Η κυρά Κατίνα από τη διπλανή ομπρέλα συναγωνιζόταν με τον παφλασμό των κυμάτων , ωρυόμενη στο Γιαννάκη της, ότι έπρεπε να φάει όλο του το φρούτο για να είναι εντάξει με την Μεσογειακή (ουπς Κρητική διατροφή). Αυτός αντιδρούσε και τσίριζε, κι εσύ, ξεχνούσες τις παιδαγωγικές σου αρχές, σκεφτόσουν τον Ηρώδη, δίνοντας του άφεση αμαρτιών.

Οι δυο γόηδες από δίπλα, έβγαλαν επιτέλους τα μαύρα πουκάμισα, οι χρυσές καδένες τους μπερδεύονταν όμορφα με τα δασύτριχα στήθη τους και ξάφνου αποφάσισαν πως ο χώρος ανάμεσα στα πόδια σου, είναι το ιδανικό μέρος για να επιδείξουν τις δεινές τους ικανότητες στις ρακέτες. Το ατέλειωτο τικ-τακ της μπάλας, ροκανίζει αμέριμνα τις τελευταίες αντιστάσεις των νεύρων σου.

Η εφημερίδα σου, βοηθούμενη από το μελτεμάκι αποφασίζει να γίνει επιτέλους ανεξάρτητη και να χαριεντιστεί ασύστολα σε άλλα χέρια 8-9 καρέκλες παρακάτω.

Εικόνες καλοκαιρινής τρέλας. Εικόνες διακοπών του νεοέλληνα που παρά την οικονομική δυσπραγία, αποφάσισε να αφήσει τα πάτρια και να εκδράμει σε εξοχές και θάλασσες. Δέκα ολόκληρους μήνες βαυκαλιζόμαστε με το καλοκαίρι, της διακοπές, τα ταξίδια, τον ελεύθερο χρόνο μας.

Ψευδαισθήσεις!!!!!

Διακοπές από τι άραγε? Από τη δουλειά;, την ζωή; Την καθημερινότητα; Μα υπάρχει μεγαλύτερη ρουτίνα , ταλαιπωρία, και σκλαβιά από τις διακοπές; Ξεκινάς αξημέρωτα, κουβαλώντας σαν αχθοφόρος της προπολεμικής Αθήνας, τσάντες, σακίδια, βαλίτσες, νεσεσέρ και ότι άλλο μας επιβάλει η καταναλωτική κοινωνία. Γρονθοκοπιέσαι στα λιμάνια και στα αεροδρόμια. Ιδροκοπάς σε τετράγωνα κουτάκια των 7 τετραγωνικών, έναντι 80 και 100 ευρώ, διασχίζει 3 διαδρόμους και καμιά διακοσαριά σκαλοπάτια για να βρεις τη θέα προς τη θάλασσα που σε είχε συγκλονίσει στη σχετική ιστοσελίδα του οικογενειακού ξενοδοχείου. Συνάπτεις ερωτικές σχέσεις με τον κυρ Βαγγέλη, τον ιδιοκτήτη της μοναδικής αξιοπρεπούς και συμβατής με τον προϋπολογισμό σου, ταβέρνας, για να σου βρει τραπέζι πριν τις 2 τα ξημερώματα. Ενημερώνεσαι ακουσίως για τις τελευταίες εξελίξεις της χιπ χοπ μουσικής στις 6 το πρωί, από το μπαρ κάτω από το δωμάτιό σου. Έντρομος τρέχεις για τσεκ απ και προληπτικούς εμβολιασμούς , ανακαλύπτοντας το άλλο πρωί κάτι τεράστιες φουσκάλες και σπυράκια από την άνιση μάχη σου με τα αιμοβόρα κουνούπια , σκνίπες κι άλλα ζωύφια που ροκανίζουν μαζί με σένα και την οικολογική σου συνείδηση.

Ακόμα δεν πειστήκατε;

Γι αυτό σας λέω, ας μην αυτογελοιοποιούμαστε. Ας σταματήσουμε να εξορμούμε στα όρη και τα λαγκάδια και στα νησιά σαν πρόσκοποι. Γιατί έτσι χάνουμε και τους λόγους της όποιας εξέγερσής μας, απέναντι σε αυτούς που μας τυραννούν, όταν μιλάμε για δήθεν ελευθερία στις διακοπές.

Ζήτω το Φθινόπωρο λοιπόν!! Ζήτω οι στιγμές που ακούραστα μας κουράζουν, δίνοντας μας νόημα και καθορίζοντας μας ως σκεπτόμενα πλάσματα. (τουλάχιστον, ως το επόμενο Καλοκαίρι, ως τις επόμενες διακοπές μας. Είναι δημοσιευμένο και στο cretalive.gr

Μηδέν πράττειν

2010-08-18T17:09:00.001+03:00

Ας διαβαστεί τούτο το σημείωμα ως αποτέλεσμα της μελαγχολίας από το τέλος των καλοκαιρινών μας ταξιδιών. Τα αποκόμματα των εισιτηρίων, τα έντυπα των ξενοδοχείων, οι κάρτες και οι φωτογραφίες γεμίζουν το γραφείο. Τα άπλυτα αναπαύονται ακόμα στις βαλίτσες, κι εγώ μεταμορφωμένος σε έναν χαύνο, μάστορα της τακτικής «του σχεδόν τίποτα». Προσπαθώ να γεμίσω την οθόνη που τρεμοπαίζει με λέξεις , εγκώμια της τεμπελιάς.

Της τεμπελιάς που εγκληματεί ενάντια στην κοινωνία της εργασίας και της υπερκατανάλωσης, που ρίχνει πέτρες στα γρανάζια του άθλιου συστήματος που μας απομυζά. Παρεξηγημένη έννοια. Συγχέεται με την παραίτηση, την αδιαφορία για την πνευματική εργασία. Μέγα λάθος!!! Καμιά σχέση της τεμπελιάς που περιγράφω με την πνευματική ακινησία, που μπορεί να υπάρχει και στους πλέον εργασιομανείς.

Η τεμπελιά ας θεωρηθεί μια κατάσταση αποχής από τη μίζερη καθημερινότητα, αντίσταση στα πρέπει της αγοράς και της κατανάλωσης. Ας θεωρηθεί ως μια κατάσταση «προς τα μέσα αναζήτησης». Επιστημονικές και στέρεες βάσεις μας, οι θεωρίες του επίκουρου, του Πωλ Λαφάργκ, του Λάο Τσε. Απέναντι στην υστερία του καπιταλισμού για περισσότερα και γρηγορότερα, ας βουλιάξουμε μέσα μας, κρατώντας τα λίγα.

Ας μιμηθούμε κι εμείς την Κυβερνητική καλοκαιρινή ραστώνη, αρνούμενοι να ασχοληθούμε με τα τρέχοντα και τα πεζά. Αφ` υψηλού ας παρατηρούμε τα συμβάντα, κρατώντας τα επουσιώδη για τους άλλους, σημαντικά για μας: Τις μικρές λεξούλες , τις χειρονομίες και τις ματιές που υπόκωφα φωνάζουν και κινητοποιούν βαθύτερα. Ας απολαύσουμε τους εαυτούς μας και τους δικούς μας ανθρώπους . Ας μοιραστούμε την αναζήτηση τούτη. Ας πετάξουμε τα δυσκίνητα πρέπει, για να γεννηθεί, να καρπίσει στο κενό τούτο το νέο, το ποθούμενο, που μας αρνείται η καθημερινότητα . «Ας είμαστε τεμπέληδες σε όλα εκτός από τον έρωτα και την τεμπελιά» Δημοσιεύτηκε και στο cretalive.gr

Η Ελλάδα που αντιστέκεται....

2010-08-13T12:35:00.001+03:00

Μετά από ένα βάρβαρο χειμώνα, αποφασίσαμε κι εμείς να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Κυβέρνησης, να κάνουμε διακοπές χωρίς τύψεις. Αρχίσαμε τα σχέδια και τα διαδικτυακά ψαξίματα. Βλέπεις οι περικοπές στο μισθό σοβαρές και με αποθέματα μηδέν, η μόνη λύση ήταν να βρεις τον καλύτερο συντελεστή κόστους και καλού προορισμού (είδες που με την ευκαιρία των spreads και των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, ξεσκονίσαμε και τα οικονομικά εγχειρίδια των φοιτητικών μας χρόνων;)

Η Σύρος πάντα βρισκόταν στο πίσω μέρος του μυαλού μας, μα πάντα κάτι τύχαινε, μα φέτος ήταν η σειρά της και έτσι αποφασίστηκε. Και ήρθε η έκπληξη: Βρήκαμε μια Ελλάδα διαφορετική, μια Ελλάδα που δεν σε πληγώνει και δεν σε κάνει να ντρέπεσαι. Το Αιγαίο οργώνεται κυριολεκτικά από δεκάδες σύγχρονα, άνετα πλοία που κάνουν διαδρομές που παλιότερα ήθελες 6-10 ώρες, σήμερα σε 2 και 3!! Με συνέπεια λεπτού στις αναχωρήσεις, με καθαρές τουαλέτες, με τον ελληνικό καφέ στα 1,5 Ευρώ! Αποκάλυψη!! Το νησί μαγεία. Ηρεμία, παρά την πληθώρα τουριστών , ιδιαίτερα Ελλήνων, με συγκοινωνίες Ευρωπαϊκού επιπέδου. Με πολιτιστικά γεγονότα που κόστιζαν 10 Ευρώ, ενώ εδώ 20 και 25 (γιατί άραγε);

Συναντήσεις απρόσμενες: ξάφνου ένας ντόπιος με κρητική καταγωγή, και καθολική πίστη, μας αφιέρωσε μισή ώρα και μας ξενάγησε στον Άη Νικόλα τον Πλούσιο (Ορθόδοξος ναός) , κάνοντας σχόλια που έκαναν εμάς του υποτιθέμενους ανεκτικούς στο διαφορετικό, και προοδευτικούς να ντραπούμε. Οι γειτονιές του Μάρκου Βαμβακάρη ασύλληπτης ομορφιάς, με γωνιές που τις σκίαζαν συκιές, χαρουπιές, ελιές αλλά όχι φοίνικες!!!!!

Μια βδομάδα ηρεμίας και μαγευτικής θάλασσας (δεν πληρώσαμε ούτε μια ομπρέλα γιατί ο Δήμος σε κάθε ακρογιαλιά, σε κάθε κολπάκι είχε μόνιμες καλαίσθητες ομπρέλες , ντουζ και χώρους για άλλαγμα), μια βδομάδα γιομάτη εικόνες, γεύσεις, μυρωδιές, από μια πόλη κι ένα νησί, που στο παρελθόν του ήταν πρωτοπόρο (Νεώρια, βιομηχανική ανάπτυξη, συνδικαλιστικό κίνημα κλπ), αλλά και το τώρα , και το αύριο ελπίζω να είναι το ίδιο σημαντικό.

Στην επιστροφή, το Δημοκρατικό Ηράκλειο μας υποδέχτηκε με τον ταξιτζή να μας ζητάει 9,50 Ευρώ για την διαδρομή από το λιμάνι ως την Λ. Κνωσού. Προσγειωθήκαμε και πάλι στην πραγματικότητα. Δημοσιεύτηκε και στο cretalive.gr

Η αναγκαιότητα του αγώνα

2010-07-01T11:10:00.001+03:00

Είναι κοινή παραδοχή ότι βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι. Η κοινωνία στο μεγαλύτερο μέρος της (αν εξαιρέσουμε μια μικρή κάστα που ζει με το μαύρο χρήμα της διαπλοκής και της αισχροκέρδειας), βιώνει μια πρωτόγνωρη λιτότητα και δεν βλέπει διέξοδο πουθενά. Τα προεκλογικά συνθήματα και οι αναλύσεις, έχουν γίνει κουρέλια και εκείνο που κυριαρχεί είναι η έλλειψη συγκροτημένου πολιτικού λόγου και σχεδίου.

Από την πλευρά της Κυβέρνησης ένας πρωτοφανής εκβιασμός ψυχολογικός και πολιτικός είναι σε εξέλιξη: Αφού επί σειρά μηνών τρομοκράτησε ολόκληρη την Κοινωνία, τώρα σε κάθε πρωτοβουλία της που διαλύει το Κοινωνικό Κράτος μας λέει: Διαλέξτε ανάμεσα στην πτώχευση της χώρας και στα μέτρα της τρόικας!!! Η πολιτική πράξη αντιμετωπίζεται ως λογιστική.

Η ΝΔ, παλεύει να βρει τον βηματισμό της και παραπαίει ανάμεσα στις εθνικιστικές κορώνες (βλέπε μεταναστευτικό) και αριστερίστικες καταγγελίες του μνημονίου.

Η παραδοσιακή αριστερά, μην έχοντας μια σύγχρονη ανάλυση για την παγκοσμιοποιημένη αγορά, από τη μια σαλπίζει επαναστατικές κορώνες περί επανάστασης και από την άλλη προσπαθεί να ισορροπήσει στην Ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και τις ανάγκες υπεράσπισης των κοινωνικών αγαθών που πλήττονται.

Η απογοήτευση και ο θυμός, είναι το συναίσθημα που κυριαρχεί σε εκείνους τους συντρόφους , που με τη συμμετοχή τους στα κοινά και στη μεγάλη Δημοκρατική παράταξη επί σειρά ετών , στόχο είχαν όχι την προσωπική τους βολή αλλά την αλλαγή της κοινωνίας. Απογοήτευση γιατί βλέπουν τις σταθερές χρόνων για Εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία και κοινωνική δικαιοσύνη , να γκρεμίζονται και θυμό γιατί συνειδητοποιούν, ότι αυτό που μένει στο απυρόβλητο είναι το μεγάλο κεφάλαιο επιχειρηματικό και τραπεζικό που ουσιαστικά δημιούργησε και επέκτεινε την κρίση.

Τούτη τη στιγμή δεν υπάρχει κάποιο νήμα που να ενώνει την οργανωμένη βάση του κινήματός μας , με την ηγεσία. Ιδεολογικές αρχές, θέσεις Συνεδρίων, διασκέψεων και προεκλογικών δεσμεύσεων, έχουν γίνει κουρελόχαρτα και τα πάντα αντιμετωπίζονται ως μονόδρομοι και θέσφατα.

Κάθε πολίτης συνειδητοποιεί , ότι η κρίση είναι υπαρκτή και οι ευθύνες της δεξιάς τεράστιες. Καταλαβαίνει ότι είναι υπαρκτές οι πιέσεις από την κυριαρχία των αγορών επί της πολιτικής, καθώς και την κυριαρχία της συντηρητικής πλειοψηφίας στην Ευρώπη. Από την άλλη, βλέπει ότι η Κυβέρνηση, δεν λαμβάνει επαρκώς υπόψη τις ανάγκες της κοινωνίας και δεν ενεργοποιεί δυνάμεις που θα μπορούσαν να ανατρέψουν τον υπάρχοντα αρνητικό συσχετισμό. Έξοδος από την κρίση σημαίνει πρώτα δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, ανακατανομή και ανάπτυξη. Έξοδος από την κρίση σημαίνει αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος και την τιμωρία των ενόχων. Έξοδος από την κρίση σημαίνει νέα αρχή, νέα κοινωνική συμμαχία που θα υπερασπιστεί το σοσιαλισμό και όχι τη βαρβαρότητα. Δεν πρέπει να αφήσουμε τις «αγέλες των λύκων» να κατασπαράξουν την κοινωνία, να εξαθλιώσουν τους εργαζόμενους να ανατρέψουν το δημόσιο κοινωνικό χαρακτήρα της ασφάλισης».

Το κίνημά μας, η οργανωμένη του βάση, έχει ευθύνη να παλέψει, να αποκρούσει, να αντεπιτεθεί σε αυτή την επίθεση.

Έχουμε υποχρέωση όλοι, όσοι τοποθετούμε τον εαυτό μας στη δημοκρατική παράταξη, να συνεχίσουμε τους δίκαιους αγώνες μας .Το κείμενο δημοσιεύθηκε και εδώ: www. cretalive.gr:

Αγώνας για τη σωτηρία της Κοινωνικής ασφάλισης

2010-06-25T13:11:00.000+03:00

Τα αρπακτικά των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, των ασύδοτων αγορών, των χρηματιστηρίων και των τραπεζών οδήγησαν σε «χρεοκοπία» το δημόσιο κοινωνικό ασφαλιστικό σύστημα της χώρας και όχι οι εργαζόμενοι.

Δεν έχει ευθύνη η όποια κοινωνική πολιτική (έστω και με στρεβλώσεις ) που είχε ακολουθηθεί μέχρι σήμερα.

Λήστεψαν τα αποθεματικά των Ταμείων με τον τρόπο που αξιοποιήθηκαν επί μισό αιώνα ( εύκολο χρήμα για τις τράπεζες κ.λ.π.) και τελευταία με τα δομημένα ομόλογα.

Τώρα ζητούν την ισοπέδωση των εργαζόμενων, την εξοντωτική αύξηση των ορίων ηλικίας ανδρών και γυναικών, την προκλητική μείωση των συντάξεων για να «σωθούν» τα Ταμεία. Η συνέχεια της ανακοίνωσης της ΠΑΣΚ Δ/Υ εδώ:

Η μέση ηθική πλειοψηφία

2010-05-17T09:45:00.001+03:00

Είναι δίπλα μας, ο καθημερινός άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Αυτός που ερεθίζεται από τις χαζοχαρούμενες starlets των μεσημεριάτικων εκπομπών life style. Και καταγγέλλει σωρηδόν την ηθική κατάντια της εποχής μας. Ενημερώνεται από τους stars των εκπομπών λόγου σχεδόν καθημερινά, και έχει λόγο για όλα: («έλα μωρέ όλοι ίδιοι είναι» , “να καεί, να καεί το μπ…. Η Βουλή» κά).

Ξυπνά κάθε πρωί γιομάτος άγχος για τις κάρτες που χρωστά (τι διάολο το ήθελα το διακοποδάνειο;), για τις δουλειές που πάνε κατά διαόλου, την εφορεία που τον κυνηγά ( ο ίδιος βέβαια την κλέβει όποτε μπορεί), για τα ελλείμματα φταίνε οι άλλοι!!! Στριμωγμένος στην κίνηση, χαϊδεύει το ταμπλό στο νέο του ( με δανεικά) αυτοκίνητο, κορνάρει σαν δαιμονισμένος στο φανάρι και βρίζει την «κλώσα που δεν τον ρώτησε και αντί για πιάτα, οδηγεί). Στο γραφείο, κουτσομπολεύει τους συναδέλφους του και προσπαθεί να γίνει αόρατος από όλους (άσε τα κορόιδα να κάνουν τη δουλειά).

Γυρνάει στο σπίτι και κλειδαμπαρώνεται (τόσα γίνονται, γέμισε ο τόπος μετανάστες), από τις εφημερίδες κρατά τα dvd και άντε να διαβάσει και τα νέα της show biz, βρίζει όμως (τους αλήτες τους δημοσιογράφους). Μπροστά στην οθόνη της ΤV για ώρες, κάποιοι πιο προωθημένοι τη συνδυάζουν και με το laptop (facebook, άντε και κανένα blog από αυτά που τα λένε απλά και σταράτα κι έξω από τα δόντια και δείχνουν και κανένα σκανδαλάκι).

Σπαρταρά σαν ψάρι έξω από το νερό. Του έχουν στερήσει το οξυγόνο. Θα ήθελε κι αυτός να διαβάσει, να δει μια ταινία της προκοπής, να απολαύσει μια μουσική έξω από τα σουξέ της εποχής, να βγει και να δημιουργήσει παρέες αληθινές και φίλους και ουσιαστικές σχέσεις. Δεν θέλει να περιμένει ώρες στο πολιτικό γραφείο του Βουλευτή του για το ρουσφετάκι που έχει ανάγκη, δεν θέλει να βλέπει παντού εχθρούς και συνομωσίες. Δεν θέλει , αλλά δεν μπορεί. Βαθιά μέσα του ξέρει ότι και ο μετανάστης έχει δικαιώματα, αλλά είναι πιο εύκολο να τον διαμονοποιήσει και να τον στείλει στο διάολο και έξω από την Πατρίδα ΤΟΥ!! (να κάνουμε δημοψήφισμα ρε, να δούμε πόσοι Έλληνες, αληθινοί είμαστε!!!). Κι έχει ο θεός, θα βρει άλλους εχθρούς να στοχοποιήσει: τους ομοφυλόφιλους, τους αναρχικούς, αυτούς που λένε «Έλληνας γίνεσαι , δεν γεννιέσαι», τους «άλλους» γενικά, αυτούς που δεν είναι ίδιοι με αυτόν. Θέλει όλους να τους κάνει σαν τον εαυτό του. Θέλει ολόκληρη τη χώρα , χώρα της ασφυξίας, με πολίτες σκυφτούς και γκρίζους, σαν τη ζωή του.(Εφημερίδα "Νέα Κρήτη" Δευτέρα 17/05/2010)

Ασφαλιστικό

2010-05-13T18:23:00.001+03:00

Μια πολύ καλή, βαθύτατα πολιτική ανάλυση για το πρόβλημα του ασφαλιστικού συστήματος της χώρας: "Το ασφαλιστικό συσχετίζεται με την γενικότερη κατάσταση της οικονομικής πολιτικής, τα ελλείμματα και τη σημερινή συγκυρία, τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις την ανεργία και την εισοδηματική πολιτική. Η κατάσταση στα ασφαλιστικά ταμεία διαρκώς χειροτερεύει αφού οι πραγματικές αιτίες ούτε στα όρια ηλικίας του ενεργού πληθυσμού ούτε στα όρια ηλικίας του ενεργού πληθυσμού ούτε στο ύψος των συντάξεων των ασφαλισμένων οφείλονται αλλά στην εκτεταμένη εισφοροδιαφυγή, τη λεηλασία των αποθεματικών των ταμείων από τις τράπεζες για τη δανειοδότηση των επιχειρήσεων και το χρηματιστήριο, από τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις, από την κακοδιοίκηση και την έλλειψη αποτελεσματικών οργανωτικών δομών και τεχνολογικής υποστήριξης".Η συνέχεια του άρθρου εδώ:

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ......

2010-05-06T19:28:00.001+03:00

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ: ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΚΑΙ ΑΠΕΡΓΙΑ 4 και 5 του Μάη

2010-04-24T18:09:00.002+03:00

Συνεχίζουμε τον αγώνα μας με :

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 27 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2010 ΚΑΙ ΩΡΑ 6.30ΜΜ ΣΤΗΝ ΠΛ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ.

ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 10 ΤΟ ΠΡΩΙ

ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 4 ΤΟΥ ΜΑΗ

Το νεοφιλελεύθερο σοκ της ελληνικής κοινωνίας

2010-04-23T07:58:00.001+03:00

Ζούμε μια εποχή πρωτόγνωρη, μια εποχή που βασικές οικονομικές, εργασιακές, ασφαλιστικές αλλά και κοινωνικές κατακτήσεις, στοχοποιούνται ως αιτίες της οικονομικής δυσπραγίας της χώρας και καταργούνται σωρηδόν. Εκείνο που κάνει εντύπωση είναι η δυσανάλογη αντίδραση της Κοινωνίας απέναντι σε όλα τούτα. Οι εξηγήσεις ποικίλες: άλλοι τα ρίχνουν στον κοινωνικό αυτοματισμό (να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα), άλλοι στην δεινή θέση των συνδικάτων, που είχαν και έχουν καλλιεργήσει πνεύμα αναμονής και παθητικότητας στους εργαζόμενους, άλλοι στο πνεύμα ιδιώτευσης και ωχαδερφισμού που χαρακτηρίζει μεγάλη μερίδα της Κοινωνίας μας. Άλλοι μιλούν για το «shock doctrine» (http://www.youtube.com/watch?v=b2tmV8PQV7I&feature=player_embedded) , στη θεωρία που ανέπτυξε τα τελευταία χρόνια η Καναδή δημοσιογράφος Νάομι Κλάιν.

Στο βιβλίο της με τον ίδιο τίτλο (The shock doctrine), η διάσημη συγγραφέας υποστηρίζει ότι οι νεοφιλελεύθεροι -που κυριαρχούν τις τελευταίες 3 δεκαετίες στη διεθνή οικονομική σκέψη και πρακτική- χρησιμοποιούν κάθε λογής κρίσεις και καταστροφές, από πολέμους και τρομοκρατικές επιθέσεις μέχρι σεισμούς, φτώχια και οικονομικές χρεοκοπίες για να επιβάλουν τη ριζική αλλαγή της χώρας που έχει πληγεί. Δεν είναι νέα τούτη η θεωρία: Ο θεωρητικός του νεοφιλελευθερισμού Μίλτον Φρίντμαν, «μόνο μια κρίση παράγει πραγματική αλλαγή» και μπορεί να οδηγήσει σε απελευθέρωση από την «τυραννία του status quo». Και όταν μιλάνε για αλλαγή οι νεοφιλελεύθεροι ιδεολόγοι εννοούν την «αγία τριάδα» που λατρεύουν: ιδιωτικοποιήσεις, περιορισμός του κράτους και περικοπές των κοινωνικών δαπανών.

Απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία της νεοφιλελεύθερης συνταγής: ένα είδος συλλογικού τραύματος της κοινωνίας-πειραματόζωο. Στη Ρωσία, μετά το 1991, το σοκ από την πτώση του κομμουνισμού έκανε δυνατή την εφαρμογή της «θεραπείας σοκ» που ιδιωτικοποίησε την κρατική οικονομία. Στη Βολιβία, όπου ιδιωτικοποιήθηκε μέχρι και το νερό, είχε προηγηθεί μια μεγάλη περίοδος οικονομικής και πολιτικής αστάθειας. Στην περίπτωση της Χιλής, όπου το νεοφιλελεύθερο πείραμα εφαρμόστηκε για πρώτη φορά μετά το πραξικόπημα του Πινοσέτ το 1973, η κοινωνία ήταν τραυματισμένη από την αιματηρή ανατροπή της κυβέρνησης Αλιέντε και την οικονομική κρίση που είχε προηγηθεί.

Οι σημερινοί Έλληνες βρίσκονται σε καθεστώς σοκ και πληρούν την προϋπόθεση του συλλογικού τραύματος: Οι πάντες κινδυνολογούν!! Και ιδιαίτερα αυτοί που επί σειρά ετών κυβερνούσαν και οδήγησαν τα πράγματα ως εδώ. Τα μεγάλα ιδιωτικά ΜΜΕ, πουλάνε τρόμο και βάσανα. Αντί να πληροφορήσουν τον κόσμο για τα πραγματικά αίτια που δημιούργησαν αυτή την κρίση, προτιμούν σκοπίμως να τον εκφοβίζουν και να τον τρομοκρατούν με τις συνέπειες που έχει δημιουργήσει αυτή, ώστε να μην μπορεί κανείς να αντιληφθεί τα βρώμικα σχέδια, που εφαρμόζονται με έντεχνο τρόπο από την πολιτική και επιχειρηματική ελίτ , με μοναδικό πάντα γνώμονα το κέρδος. Τα κόμματα (δυστυχώς), αντί να οριοθετήσουν την υπάρχουσα οικονομική κρίση και να προτείνουν λύσεις, αρέσκονται είτε στην καταστροφολογία, είτε σε μικροπολιτικές αναλύσεις του περασμένου αιώνα. Και ο πολίτης έρμαιο και στόχος. Βομβαρδίζεται από παντού για μονοδρόμους. Αβοήθητος σκύβει το κεφάλι και ψάχνει ιδιωτικούς δρόμους σωτηρίας (δεύτερη δουλειά κλπ), απαξιώνοντας ακόμα περισσότερο τη συλλογική δράση. Υπάρχει εναλλακτική λύση; Υπάρχει άλλος δρόμος; Η απάντηση είναι ναι. Πρώτα από όλα χρειάζεται συνειδητοποίηση του προβλήματος. Αναγκαίο είναι να υπάρξει ικανοποιητική και εναλλακτική, σφαιρική πληροφόρηση για τα τεκταινόμενα. Και φυσικά δραστηριοποίηση όλων για κοινή , συλλογική δράση για την αντιμετώπιση των αποτελεσμάτων της κρίσης.

(Εφημερίδα "Πατρίς" Παρασκευή 23/04/2010)

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ......

2010-04-18T16:17:00.000+03:00

ΑΡΘΡΟ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΠΑΤΡΙΣ" ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

2010-04-16T07:37:00.001+03:00

Περί spread και άλλων δαιμονίων

2010-04-12T07:31:00.002+03:00

Μονόδρομοι και η τρομολαγνεία των αγορών

2010-02-19T09:10:00.001+02:00

Αν παραφράζαμε το πασίγνωστο στο Μανιφέστο προοίμιο του Κ. Μαρξ: «Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη», θα λέγαμε ότι «ο τρόμος πλανιέται πάνω από τη χώρα μας». Τρόμος και δημοσιονομικός πανικός που εκπορεύεται φυσικά από τα μεγάλα ΜΜΕ, που εντελώς τυχαία οι ιδιοκτήτες τους, είναι και οι εθνικοί εργολάβοι της χώρας μας, που στις τσέπες τους οδηγήθηκαν όλα τα πακέτα στήριξης και ευθύνονται για τις δυσλειτουργίες και τις υπέρογκες χρεώσεις αυτών. Τρόμος λοιπόν για τα ελλείμματα της χώρας. Δεν λένε κουβέντα όμως για την κατάσταση που επικρατεί στις άλλες χώρες: Μέσος όρος της ευρωζώνης 6,6% για το 2010. Η Βρετανία 12.9%, έναντι 12,2 % της Ελλάδας. Στην Ιαπωνία απερίγραπτα χειρότερα τα πράγματα: έλλειμμα 8% το 2002 και επίσης 8% το 2003 και 10,5% το 2009 ή 10,2% το 2010! Στο εξωτερικό χρέος, λοιπόν, διαπιστώνουμε ότι η Ιρλανδία χρωστάει στους ξένους το... 414% του ΑΕΠ της και η Πορτογαλία το 130% του δικού της ΑΕΠ. Σε σαφώς καλύτερη μοίρα βρίσκονται η Ελλάδα με 89,5% του ΑΕΠ και η Ισπανία με 80% βάσει των στοιχείων που δίνει η γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε».

Γιατί λοιπόν ο πανικός, γιατί όλα τούτα; Ο στόχος ξεκάθαρος : να περάσουν εύκολα τα πιο ακραία αντιλαϊκά μέτρα, με την ανοχή και συναίνεση των εργαζόμενων. Για να πληρώσουν και πάλι αυτοί που δεν ευθύνονται για την κρίση και δεν έλαβαν ούτε ένα ψίχουλο από τα υπερκέρδη των προηγούμενων ετών, όταν η αύξηση του ΑΕΠ ήταν η μεγαλύτερη της Ευρώπης.

Η κρίση είναι αληθινή και έχει ήδη περάσει στην πραγματική οικονομία. Οι αιτίες κι αυτές ευδιάκριτες: ένα ολόκληρο σύστημα στην παραοικονομία και την φοροδιαφυγή, μικρομεσαίες επιχειρήσεις στο έλεος του θεού των αγορών, ασυδοσία του μεγάλου κεφαλαίου.

Σε τούτη την κρίσιμη όντως κατάσταση το να αρμέγεις και πάλι τους μισθωτούς και συνταξιούχους, να περιορίζεις την φοροδοτική τους ικανότητα και την αγοραστική τους δύναμη, ουσιαστικά ανακυκλώνεις το πρόβλημα. Έχοντας ξεπουλήσει τα ‘ασημικά» της οικογένειας (μεγάλες δημόσιες επιχειρήσεις), έχοντας στύψει τους μισθωτούς και συνταξιούχους, δεν έχεις άλλο δρόμο, από το να κάνεις τις απαιτούμενες ρήξεις και να χτυπήσεις την φοροδιαφυγή και τη μαύρη οικονομία, να δημιουργήσεις με δημόσιες επενδύσεις νέες θέσεις εργασίας να κάνεις αναδιανομή και να ενισχύσεις την πραγματική οικονομία.

Μονόδρομος δεν είναι η λιτότητα και η μονεταριστική πολιτική. Μονόδρομος είναι η Κυβερνητική στροφή και η συμφωνία της με τους κοινωνικούς φορείς του τόπου, για μια βιώσιμη αναπτυξιακή πολιτική που θα δίνει ελπίδα και προοπτική στη χώρα και στην Κοινωνία.

Μόνο ένα τέτοιο Κοινωνικό μέτωπο μπορεί να αντιπαλέψει και να μπει φραγμός στις πιέσεις των νεοφιλελεύθερων επιταγών των Βρυξελλών και των κερδοσκόπων.

Υπερήφανος!!!!

2010-02-07T12:00:00.002+02:00

Όταν διαβάζω τέτοια κείμενα, αισθάνομαι πραγματικά υπερήφανος για τους συντρόφους μου. Όχι τόσο γιατί συμφωνούν σε πολλά με δικές μου απόψεις (βλέπε εδώ): http://mentzinhs.blogspot.com/2010/02/blog-post.html http://mentzinhs.blogspot.com/2010/01/blog-post.html
αλλά γιατί διατηρούν το πολιτικό τους αισθητήριο και την αγωνιστική τους διάθεση όλες τις εποχές. Εμείς συνεχίζουμε και αγωνιζόμαστε για τις αρχές και τις θέσεις της παράταξης.

Είναι να μη ραγίσει το γυαλί…

2010-02-05T10:50:00.004+02:00

Ο λαός μας το λέει: «Να μην ραγίσει το γυαλί», γιατί τότε, ότι και να κάνεις, ότι πρωτοβουλίες ακόμα και προς τη σωστή κατεύθυνση κι αν είναι, δεν θα αποδώσει. Ιδιαίτερα στην πολιτική, η συνέπεια λόγων και έργων, η εμπιστοσύνη ανάμεσα στον ηγέτη και το λαό, είναι το άπαν.

Τα τελευταία μέτρα που ανακοινώθηκαν εν είδη διαγγέλματος από τον Πρωθυπουργό της χώρας, και ΔΕΝ περιλαμβάνονταν στο προεκλογικό πρόγραμμα, ούτε στον προϋπολογισμό, αποτελούν κατά τη γνώμη μου την απαρχή αυτής της διάρρηξης της εμπιστοσύνης. Ιδιαίτερα τα δύο μέτρα για την αύξηση των ορίων ηλικίας και του παγώματος των μισθών.

Δύο μέτρα που επανειλημμένα ο ίδιος ο Πρωθυπουργός είχε χαρακτηρίσει αναποτελεσματικά και επικίνδυνα για την οικονομική κατάσταση της χώρας. Αναποτελεσματικά γιατί τα όποια έσοδα θα εξοικονομηθούν από αυτά, ΔΕΝ είναι ικανά να αλλάξουν την κατάσταση. Η αύξηση των ορίων ηλικίας κατά δύο χρόνια , μόνο 7-8 μήνες ανάσα δίνει στα ασφαλιστικά ταμεία. Επικίνδυνα γιατί το μεν πάγωμα των μισθών θα μειώσει την φοροδοτική ικανότητα των μισθωτών και συνταξιούχων και την αγοραστική τους δύναμη, άρα μικρότερα έσοδα και από φόρους και από ΦΠΑ. Από την άλλη η αθρόα έξοδος υπαλλήλων από τις υπηρεσίες θα μπλοκάρει ακόμα περισσότερο την ικανότητα των ταμείων να χρηματοδοτήσουν τις συντάξεις.

Το κυριότερο όμως πρόβλημα που αυτά δημιουργούν, είναι ότι ράγισαν ήδη το γυαλί της σχέσης που είχε δημιουργηθεί, ανάμεσα στον Πρωθυπουργό και το λαό μας. Ο Πρωθυπουργός και το ΠΑΣΟΚ, είχαν στο πρόγραμμά τους επισημάνει ότι η έξοδος από την κρίση θα γίνει με μέτρα κοινωνικά δίκαια, αποτελεσματικά και ρήξεις σε όλα τα επίπεδα, με έμφαση στην αναδιανομή του πλούτου, και την αναπτυξιακή πορεία της χώρας. Σίγουρα η κρίση που βιώνουμε ως χώρα με ευθύνη της ΝΔ, είναι βαθιά και πολύπλευρη. Οι αγορές και το κατεστημένο της Ευρώπης πιέζουν και θα πιέζουν ώστε να υποκύψουμε σε νεοφιλελεύθερες επιλογές. Όμως οι πολίτες περίμεναν αντίσταση σε αυτές τις πιέσεις και μιαν άλλη διάφορη πολιτική από το μονεταρισμό της ΝΔ. Οι μονόδρομοι

Η δυσπιστία της Κοινωνίας από δω κι εμπρός θα ακολουθεί κάθε πρωτοβουλία της Κυβέρνησης (στα ζητήματα της διοικητικής διάρθρωσης της χώρας, της καταπολέμησης της διαφθοράς, της εξυγίανσης της Δικαιοσύνης και πολλών άλλων), και το χάσμα που άνοιξε, αν δεν διορθωθεί με απόσυρση των μέτρων, με πολιτικές αναδιανεμητικές και αναπτυξιακές, θα αποξενώσει το κίνημα από τις δυνάμεις της εργασίας που το στήριξαν και αποτελούν την ραχοκοκαλιά του. Ήρθε και πάλι ο καιρός να επιλέξουμε με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε.

Δημοσιευμένο στην εφημερίδα "ΤΟΛΜΗ" Σάββατο 06/02/2010

Μια άλλη οικονομική πολιτική, εφικτή και απαραίτητη

2010-01-28T07:24:00.003+02:00

Εφημερίδα "Τόλμη" Πέμπτη 28/01/2010

100 ημέρες

2010-01-14T17:24:00.002+02:00

100 μέρες το ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση. 100 μέρες μετά τη μεγάλη νίκη της δημοκρατικής παράταξης. Ο απολογισμός πάντα δύσκολος, αλλά αναγκαίος και επιβεβλημένος, άλλωστε ο ίδιος ο Πρόεδρος, μιλά για αξιολόγηση και λογοδοσία παντού.

Σε οποιαδήποτε προσπάθεια απολογισμού μετράς φυσικά τα υπόλοιπα της προηγούμενης χρήσης. Τα υπόλοιπα αυτά με κατάπληξη ο λαός μας είδε ότι απλώς δεν υπήρχαν. Υπήρχαν και συνεχίζουν να υπάρχουν χρέη, ελλείμματα και αναξιοπιστία. Μια οικονομία στο βάλτο της ύφεσης, με διογκωμένα ελλείμματα, με μια κοινωνία στα όρια της φτώχειας και ψυχολογικά στο χειρότερο επίπεδο. Με επιχειρήσεις που απλώς συντηρούνται, με μισθωτούς και συνταξιούχους ανήμπορους να καλύψουν τα προς το ζην, με μια παραοικονομία όμως να ανθίζει, να πλουτίζει στα κρυφά και να προκαλεί με τα θηριώδη τζιπ, και τις καταναλωτικές δαπάνες της.

Το ΠΑΣΟΚ, δεν είχε υποσχεθεί προεκλογικά, παρά τα απολύτως αναγκαία: Αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό, αναδιανομή εισοδήματος μέσω της φορολογικής μεταρρύθμισης, και της ενίσχυσης των αγροτών με επιστροφή ΦΠΑ και της αύξησης της αγροτικής σύνταξης, 5% στην Παιδεία, νοικοκύρεμα στις προσλήψεις και ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας με «ζεστό χρήμα» στην αγορά και προσανατολισμό στην πράσινη ανάπτυξη. Το κυριότερο όμως που είχε υποσχεθεί ήταν διαφάνεια, αξιοκρατία και λογοδοσία παντού. Δηλαδή ΕΛΠΙΔΑ, για μιαν άλλη πολιτική πρακτική.

Δυστυχώς παρά τα μέτρα τα θετικά που λήφθηκαν αυτές τις 100 ημέρες, η οικονομική κατάσταση, η δεινή θέση της χώρας ήταν αυτή που έδωσε τον τόνο. Κάπου χάσαμε βέβαια το μέτρο. Η χώρα, οι πολίτες κατακλύστηκαν από σενάρια καταστροφολογίας και μιζέριας. Βρήκαν ευκαιρία, ουσιαστικά οι αίτιοι της κρίσης και οι διαβιούντες με μαύρο χρήμα και πάλι να δώσουν τον τόνο. Και να συμβουλές για περικοπές μισθών, για απολύσεις, για σμπαράλιασμα των εργασιακών σχέσεων, για λιτότητα και πάλι. Θα αδικούσαμε την Κυβέρνηση, αν υποστηρίζαμε ότι ενέδωσε ολοκληρωτικά σε αυτές τις πιέσεις: Και το επίδομα αλληλεγγύης δόθηκε από την έκτακτη εισφορά, και το νομοσχέδιο για τα δάνεια, έστω και κουτσουρεμένο κατατέθηκε και το 1δις στην Παιδεία δόθηκε , και αυξήσεις στις αγροτικές συντάξεις έγιναν. Όμως χάθηκε μέσα σε αυτό το αλαλούμ και τον πανικό, η διαμορφωμένη αισιοδοξία που τόσο είναι απαραίτητη στην οικονομία μας.

Από την άλλη οι πρωτοβουλίες για διαβούλευση ΠΑΝΤΟΥ, Ο Καλλικράτης (Νέα διοικητική αρχιτεκτονική της χώρας), η ηλεκτρονική διακυβέρνηση, το νοικοκύρεμα των δημόσιων οικονομικών στα θετικά της πιστώνεται και δείχνει το δρόμο που πρέπει να βαδίσουμε. Το δρόμο των ρήξεων με το παρελθόν, το δρόμο των καινοτόμων δράσεων σε όλους τους τομείς.

Λάθη έγιναν και μάλιστα κάποια , όπως το μέτρο των πράσινων τελών, ουσιαστικά δημιούργησε πραγματική κοινωνική δυσφορία, γιατί και άδικο και αναποτελεσματικό ήταν. Από την άλλη αρρυθμίες και παλινωδίες όπως η διάταξη για τις γονικές παροχές, δείχνουν ότι χρειάζεται περισσότερη προσοχή και μελέτη , πριν οριστικοποιηθεί κάτι.

100 ημέρες λοιπόν μιας Κυβέρνησης νέας στην ουσία της, με κινητικότητα, σχέδιο και όρεξη για δουλειά. Συγκρινόμενη με τις κυβερνήσεις Καραμανλή, τις κυβερνήσεις της απραξίας και του αυτόματου πιλότου, πραγματικά έχει θετικό πρόσημο. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό , χρειάζεται φυγή προς τα εμπρός, με νομοθετικές πρωτοβουλίες και ριζοσπαστικές κινήσεις. Οι στόχοι για αναδιανομή του πλούτου προς όφελος των ασθενέστερων, για πράσινη ανάπτυξη, για καινοτόμες δράσεις στην Παιδεία και την υγεία, είναι μπροστά μας και πρέπει να κατακτηθούν.

Oh tembora oh mores (Ω καιροί, Ω ήθη)

2010-01-12T09:17:00.003+02:00

“Αναρωτιέμαι: γιατί να συζητάω μαζί τους;

ψωνίζουνε τη γνώση για να την πουλήσουν.

Θέλουνε να νικήσουν.

Στη νίκη ενάντια τίποτα δε θέλουνε να ξέρουν.

Δε Θέλουνε άλλοι να τους καταπιέζουν,

Θέλουνε να καταπιέζουνε οι ίδιοι.

Πειθαρχούνε σ' όποιον τους υπόσχεται πως θα μπορούνε να διατάζουν.

Θυσιάζονται για να μπορέσει να μείνει όρθιος ο βωμός της θυσίας.

Τι να τους πω, σκέφτηκα.

Αυτό θέλω να τους πω, αποφάσισα.”

(ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ)

Ντροπή κατακλύζει κάθε σκεπτόμενο και δημοκρατικό άνθρωπο με τα λίγα που δημοσιεύονται http://www.tolmi.gr/index.php/%CE%9A%CE%A1%CE%97%CE%A4%CE%97/kataggelei-tis-diadikasies.html και τα περισσότερα που διακινούνται υπογείως , για τα συμβαίνοντα στις διαδικασίες επιλογής Περιφερειακών Διευθυντών. Για μεγάλο διάστημα όλοι , μα όλοι οι εμπλεκόμενοι είχαν εξαπολύσει ένα αδυσώπητο αγώνα για την επικράτησή τους. Είχαν επιστρατεύσει κάθε πολιτικό , συνδικαλιστικό στέλεχος που μπορούσαν. Σκυφτοί και έτοιμοι για όλα. Λοιδορούν και κατασυκοφαντούν τους «αντιπάλους», διαρρέουν πληροφορίες : Ο ένας δεν είναι αρκούντως ΠΑΣΟΚ, ο άλλος έχει «πέτσινο» μεταπτυχιακό, ο άλλος δεν διαθέτει την έξωθεν καλή μαρτυρία!!! «Πειθαρχούνε σ' όποιον τους υπόσχεται πως θα μπορούνε να διατάζουν».

Και ενώ οι ίδιοι έχουν αμαυρώσει την διαδικασία με τις πράξεις τους, μια διαδικασία πρωτοφανέρωτη, ανοιχτή αλλά εκ των πραγμάτων χωρίς ασφαλιστικές δικλείδες, αφού έχουν κατασυκοφαντήσει τις αρχές και τις θέσεις της μεγάλης δημοκρατικής μας Παράταξης, έρχονται και καταγγέλλουν: ΟΛΟΙ τους!!!

Δεν μπορούν να φανταστούν ένα μέλλον χωρίς την αφεντομουτσουνάρα τους. Τα πάντα κινούνται γύρω από το μεγάλο ΕΓΩ τους, που τόσα χρόνια έχουν φροντίσει να ταΐσουν με κάθε είδους φτιασίδια και χαρτιά. Φτιασίδια και χαρτιά που και αυτά αποκτήθηκαν με επαφές και συναλλαγή, με τις διαδικασίες «ιπτάμενων μεταπτυχιακών». Τα αρχειοθετούσαν , τα έβαζαν σε φακέλους φανταχτερούς και περίμεναν την ώρα της ανταμοιβής.

Τους ξεπερνάμε!!! Τους αφήνουμε ΟΛΟΥΣ στην άκρη ( μόνοι τους άλλωστε θέλησαν να ξεχωρίσουν από τη βάση των εκπαιδευτικών) και συνεχίζουμε αυτό που μια ζωή κάνουμε: Τον αγώνα μας για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων στο χώρο της εκπαίδευσης. Τον αγώνα μας για μια ΠΑΙΔΕΙΑ στην ΥΠΗΡΕΣΙΑ του ΛΑΟΥ και του ΤΟΠΟΥ.

Ευχές

2009-12-23T21:23:00.002+02:00

Πολλές ευχές για Καλές Γιορτές με υγεία και χαρά !!!

Πού Π.Α.ΜΕ;

2009-12-19T08:18:00.005+02:00

Τα τελευταία επεισόδια με την απεργία του ΠΑΜΕ στις 17 του Δεκέμβρη ήταν το αποκορύφωμα μιας πορείας πολλών χρόνων. Το Π.Α.ΜΕ (το ΚΚΕ), δηλαδή, έχει από χρόνια αποφασίσει να τραβήξει , στα άκρα, τις σχέσεις του με τα συνδικάτα. Εφαρμόζοντας στα συνδικάτα την πολιτική του : Πέντε κόμματα δύο πολιτικές, αποφάσισε για τον εαυτό του ότι εκφράζει την εργατική δύναμη της χώρας με τον πιο επαναστατικό τρόπο. Για τις άλλες παρατάξεις η κριτική του ξεκινά από «προσκυνημένες ηγεσίες» ως «απεργοσπαστικούς μηχανισμούς».

Παρότι συμμετέχει και στη ΓΣΕΕ και στην ΑΔΕΔΥ, αλλά και στις διάφορες Ομοσπονδίες των ιδιωτικών και Δημοσίων Υπαλλήλων, ΟΥΔΕΠΟΤΕ ψήφισε ή συμμετείχε στις απεργιακές συγκεντρώσεις των συνδικάτων. Ακόμα και στη μεγάλη απεργία των Δασκάλων (6 εβδομάδες) , ενώ αποφασίζαμε (οι Γενικές Συνελεύσεις), απεργίες διαρκείας, αυτό, στη ΔΟΕ πρότεινε απεργία 48 ωρών!!! Έχουν γίνει ανέκδοτο πλέον οι συγκεντρώσεις του την ίδια στιγμή αλλά σε άλλο χώρο . Στα μεγάλα Αντιπολεμικά συλλαλητήρια ενάντια στον πόλεμο στο ΙΡΑΚ, ενώ σύσσωμοι (πάνω από 3 χιλιάδες), οι εργαζόμενοι και οι πολίτες του Νομού Ηρακλείου, συμμετείχαν στην Πλατεία Ελευθερίας, το Π.Α.ΜΕ με μερικούς δεκάδες οπαδούς του έκανε διαδήλωση στο ΙΚΑ της οδού Γεωργιάδη!!!!!! Όποτε η συγκυρία δεν το ευνοεί (Πολυτεχνείο κλπ), εμφανίζεται με το μπλοκ των δυνάμεων του, παίρνει το λόγο και αφού κατηγορήσει ΟΛΟΥΣ τους άλλους για την πολιτική τους, αποχωρεί υπερήφανο και ξεχωριστά κάνει την πορεία του.

Η προκήρυξη της απεργίας στις 17 του Δεκέμβρη 2009, έγινε για τα πρωτοβάθμια σωματεία και κάποιες ελάχιστες Ομοσπονδίες που το Π.Α.ΜΕ ελέγχει. Δεν θα μπούμε στη λογική να κριτικάρουμε την ορθότητα της απόφασης αυτής. Δεν θα κάνουμε σύγκριση με την περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από τη ΝΔ: ( Από τον Μάρτη του 2004 που εκλέχτηκε , η πρώτη απεργία έγινε τον Νοέμβρη του 2004. Σήμερα μέσα σε 70 μέρες έχουν γίνει 10 απεργιακές κινητοποιήσεις). Εκείνο που όλοι καταδικάσαμε ήταν η προσπάθεια του Π.Α.ΜΕ να παραπληροφορήσει τους εργαζόμενους ότι είναι γενική Απεργία, την ίδια ώρα που η ΓΣΣΕ και η ΑΔΕΔΥ ΔΕΝ είχαν προκηρύξει απεργία και άρα οι εργαζόμενοι δεν καλύπτονταν συνδικαλιστικά.

Αφού λοιπόν, καταστρατήγησε όλους τους θεσμούς των συνδικάτων, (πότε άραγε έγιναν γενικές συνελεύσεις και αποφασίστηκε η απεργία;) κατηγορεί όλους τους άλλους για απεργοσπασία!!!

Σε μια συγκυρία πολιτική και οικονομική σχεδόν τραγική, είναι πλέον επικίνδυνες αυτές οι πολιτικές και οι περιχαρακώσεις. Δεν γνωρίζω αν στα σχέδια του Π.Α.ΜΕ, είναι να διασπάσει το συνδικαλιστικό κίνημα και να δημιουργήσει «δικά του» τριτοβάθμια όργανα, είναι όμως απαράδεκτο να λοιδορούνται συλλήβδην οι εκλεγμένες ηγεσίες της ΑΔΕΔΥ, της ΓΣΕΕ, των Εργατικών Κέντρων και των Νομαρχιακών Τμημάτων της ΑΔΕΔΥ, ως απεργοσπαστικές. Η κρίση του συνδικαλιστικού κινήματος, είναι υπαρκτή και οι ευθύνες βαρύνουν όλους μας. Από κει και πέρα, η διάσπαση θα ήταν όντως καταστροφική. Για πολλά χρόνια , είχαμε μάθει να συνυπάρχουμε και να βαδίζουμε ΜΑΖΙ, παρά τις όποιες θεμιτές διαφορές στην πολιτική και συνδικαλιστική πρακτική μας. Μπορούμε ακόμα και σήμερα να ξαναβρούμε τον κοινό βηματισμό μας . Οι εργαζόμενοι χρειάζονται ένα συνδικάτο μαζικό, πολιτικοποιημένο και ενωμένο

Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς μέτρα σοκ;

2009-12-14T11:15:00.000+02:00

Και αναφέρομαι στην επικοινωνιακή καταιγίδα που εξαπέλυσαν τα μεγάλα ΜΜΕ για να μας πείσουν: ότι η Κυβέρνηση σχεδιάζει και θα λάβει μέτρα σοκ –τύπου Ιρλανδίας_ προκειμένου να βγούμε από την κρίση. Και να πάγωμα μισθών και να νέοι φόροι και να αυξήσεις παντού και στα πάντα. Και παράλληλα είδατε με τι χαμόγελο παρουσίαζαν τα δημοσιεύματα των ξένων ΜΜΕ για την Ελλάδα; Εκεί που ασχολούνταν μια ζωή με την ψωροκώσταινα, ξάφνου ανακαλύψαμε διεθνείς οίκους, και μεγάλες διαδικτυακές εφημερίδες . Κι όταν ο ίδιος ο Πρωθυπουργός δήλωσε ευθαρσώς ότι ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΏΣΟΥΝ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΠΆΛΙ , νομίζετε ότι σταμάτησαν; ΟΧΙ!!! Ανακάλυψαν οι αθεόφοβοι δυο γραμμές στην Κυβέρνηση και κόντρες με κάποιους (ποιοι είναι αυτοί άραγε;) που θέλουν μέτρα σοκ. Επιτέλους θα σοβαρευτούμε ποτέ; Καταλαβαίνουμε το άγχος των μεγάλων συμφερόντων που κατέχουν τα ΜΜΕ να αλυσοδέσουν στο άρμα τους την νέα Κυβέρνηση, αλλά ΕΛΕΟΣ με την παραπληροφόρηση.

1 χρόνο μετά

2009-12-04T16:26:00.004+02:00

Ένας χρόνος πέρασε από τη δολοφονία του Αλέξη. Ναι δολοφονία ιδιαίτερα εξοργιστική, επειδή προήλθε από όργανο επιφορτισμένο να προστατεύει το αγαθό της ελευθερίας και της ακεραιότητας των πολιτών. Τα γεγονότα που ακολούθησαν απέδειξαν την οργή και το πάθος χιλιάδων νέων και όχι μόνο πολιτών. Σίγουρα τα όποια έκτροπα συνέβησαν, δεν κατάφεραν να αμαυρώσουν την εικόνα μιας νεολαίας που αντιδρά, αγωνίζεται και διεκδικεί.

Η εποχή μας, εποχή κρίσης όχι μόνο οικονομικής, οδηγεί χιλιάδες εργαζόμενους και νέους στα πρόθυρα της φτώχειας και της ανέχειας. Τους στερεί ακόμα και το δικαίωμα να ονειρευτούν ένα καλύτερο μέλλον. Πολιτικά, συνδικαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα, δέχτηκαν επίθεση και βρίσκονται ακόμα στον «αέρα». Ο χρόνος που πέρασε, απέδειξε ότι η συλλογική δράση, η αντίδραση στα σχεδιαζόμενα, από κέντρα υπερεθνικά και ποτέ ελεγχόμενα, μπορεί και πρέπει να είναι η απάντησή μας. Απέδειξε επίσης ότι η τυφλή και απολίτικη βία, από όπου κι αν προέρχεται δεν ωφελεί το κίνημα, παρά μόνο όσους ποντάρουν και επιδιώκουν να δημιουργήσουν αντανακλαστικά συντηρητικά στην ελληνική Κοινωνία.

Τη ΔΕΥΤΕΡΑ στις 12 το μεσημέρι στην Πλ. Ελευθερίας στο Ηράκλειο, απεργούμε και διαδηλώνουμε ΕΙΡΗΝΙΚΑ, για την υπεράσπιση των εργασιακών και κοινωνικών μας δικαιωμάτων. Τιμούμε τη μνήμη του δολοφονημένου Αλέξη. Να είμαστε όλοι εκεί. Όχι ως μνημόσυνο, αλλά ως παρακαταθήκη αγώνα και συνειδητοποίησης.

Όλα στο φως

2009-12-04T16:21:00.002+02:00

Ιδιαίτερα σημαντική η χθεσινή ανοιχτή και on line συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου, όπου η προεκλογική δέσμευση για ανάρτηση στο διαδίκτυο ΟΛΩΝ των αποφάσεων , γίνεται πράξη.
Ίσως υποτιμήθηκε από τα μεγάλα ΜΜΕ, αλλά αν λειτουργήσει σωστά θα μπορεί καθένας να ενημερώνεται, να κρίνει και τελικά να συμμετέχει σε αυτό που λέμε δημόσιο βίο.
Θα αποτελέσεει επίσης πιστεύω και ένα όπλο , της Κοινωνίας των Πολιτών, ενάντια στα ΜΜΕ, τα οποία κατά το δοκούν και όποτε τους βολεύει αναδεικνύουν θέματα και καταστάσεις.

Δημόσια διαβούλευση

2009-11-30T17:21:00.005+02:00

Διαβούλευση είναι η μέθοδος καταγραφής απόψεων και προτάσεων για ένα θέμα δημόσιου ενδιαφέροντος». Το ΠΑΣΟΚ και ο Πρόεδρός του, από πολλά χρόνια είχαν βάλει στην πολιτική ατζέντα τον όρο αυτό και την αναγκαιότητα να μπορούν οι Πολίτες και οι Φορείς να τοποθετούνται δημόσια για τα προς κατάθεση σχέδια Νόμου. Με την ηλεκτρονική διακυβέρνηση ( http://mentzinhs.blogspot.com/2009/10/blog-post_12.html ) («η εισαγωγή των τεχνολογιών της πληροφορικής και των υπολογιστών στη δημόσια διοίκηση και οι νέες διοικητικές πρακτικές, τις οποίες οι τεχνολογίες αυτές εισήγαγαν»), μπορούμε να δημιουργήσουμε τη δυναμική που θα «βελτιώσει τη δημοκρατική συμμετοχή» και θα «υπερκεράσει τη πολιτική αποστασιοποίηση».
Η αντίληψη αυτή εστιάζει σε πρωτοβουλίες που θα φέρουν την αλληλεπίδραση μεταξύ των διάφορων μορφών διακυβέρνησης και του πολίτη σε νέα επίπεδα.
Στα πλαίσια αυτά το ΥΠΕΠΘ κάλεσε σε δημόσια διαβούλευση http://www.opengov.gr/ypepth/ , για το πλαίσιο και τις αρχικές του προτάσεις για διάφορα θέματα που απασχολούν την εκπαίδευση.
Εδώ http://www.opengov.gr/ypepth/?p=7&cp=25#comment-1900 θα βρείτε και τη δική μου , μικρή συμβολή σε αυτήν. πατήστε στο link , διαβάστε και κάντε τις παρατηρήσεις σας, ή προσθέστε τις δικές σας προτάσεις. Η διαβούλευση λήγει στις 4/12/2009.

Ζει!!!!!

2009-11-17T09:29:00.002+02:00

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 6ΜΜ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ

1 δις Ευρώ και ηλεκτρονική διαβούλευση

2009-11-07T05:58:00.003+02:00

Να το τονίσουμε για να το συνειδητοποιήσουμε κι εμείς οι ίδιοι: Η προεκλογική δέσμευση του Προέδρου Γ. Παπανδρέου για 1 δις Ευρώ για την Παιδεία στον πρώτο προϋπολογισμό, ΕΓΙΝΕ ΠΡΑΞΗ!!!! Μπήκαν στο σχέδιο προϋπολογισμού –φαντάζομαι σε κάποιους κωδικούς και περιμένουν την πολιτική ηγεσία να τα αξιοποιήσει. Τι θα γίνουν αλήθεια, αυτά τα χρήματα; Διορισμοί Εκπαιδευτικών; Νέα σχολικά κτίρια; Νέα βιβλία; Αυξήσεις στους χειμαζόμενους εκπαιδευτικούς; Πιλοτικά ολοήμερα; Επιμόρφωση;
Πολλά θα μπορούσαν να συνηγορήσουν για την μία ή την άλλη περίπτωση, βλέπετε η παιδεία μας ήταν φτωχός συγγενής για πολλά πολλά χρόνια και οι ανάγκες είναι πλέον συσσωρευμένες . Μήπως μια ουσιαστική ανοιχτή διαβούλευση θα ήταν θετική; Να τοποθετηθούμε όλοι: εκπαιδευτικοί, γονείς, μαθητές, «κοινωνία» και Φορείς που την εκπροσωπούν για το ποιες θα είναι οι προτεραιότητες. Και μια και μιλάμε για διαβούλευση ηλεκτρονική καλό θα ήταν να υπάρξει μια καλύτερη οργάνωση: Μια μικρή εισήγηση όπου θα αποτυπώνεται η πραγματικότητα η σημερινή στην παιδεία μας. Μια κωδικοποίηση των προτάσεων και γιατί όχι και μια ηλεκτρονική διαδικτυακή ψηφοφορία , με κάποια σοβαρή προετοιμασία (ένα IP μία ψήφος), ώστε να έχουμε και να έχει η πολιτική ηγεσία μια αποτύπωση της πραγματικής θέλησης των πολιτών.

Ποια αριστερά και για ποιον αιώνα;

2009-11-03T08:21:00.003+02:00

Μεγάλη συζήτηση έχει ανοίξει για τη στάση της παραδοσιακής αριστεράς στη χώρα μας, απέναντι στη νέα Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Ενώ σε όλη την Ευρώπη, άνοιξαν ή ανοίγουν δρόμοι, συνάντησης και συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων, εδώ έχουμε το οξύμωρο να μιλούν όλοι για συνεργασίες και να μην συνεργάζεται κανείς με κανέναν. Κάποιοι μιλούν για ιδιομορφία της χώρας μας , άλλοι για εξαγωγή της κρίσης της παραδοσιακής αριστεράς, στην Κοινωνία, κάποιοι άλλοι ότι θεωρούν, ότι μιας και η διεθνής σοσιαλδημοκρατία και τα σοσιαλιστικά κόμματα βρίσκονται εν μέσω κρίσης του καπιταλισμού, ότι μπορεί η παραδοσιακή αριστερά, αρνούμενη κάθε συνεργασία , να γίνει ο κεντρικός πόλος ενός μη δεξιού μετώπου. Ας προσπαθήσουμε να περιγράψουμε το παζλ της ελληνικής αριστεράς από τη σοσιαλδημοκρατία ως την κομμουνιστική εκδοχή της.

Η κατάρρευση της πάλαι ποτέ παντοδύναμης Σοβιετικής Ένωσης και η συνακόλουθη κατάρρευση μιας ολόκληρης μυθολογίας για τον τρόπο μετάβασης στο Σοσιαλισμό (με μοχλό ένα και μοναδικό κόμμα της εργατικής τάξης), η αποτυχία της Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας να δώσει πειστικές απαντήσεις στα σύγχρονα οικονομικά και κοινωνικά ερωτήματα, δημιούργησε στο παγκόσμιο αριστερό κίνημα μια μεγάλη συζήτηση για την ίδια την αναγκαιότητα ύπαρξης της αριστεράς, για τους «δρόμους» μετάβασης σε μια κοινωνία σοσιαλιστική, αλλά και για τη διαδικασία ανάπτυξης των κινημάτων παγκοσμίως.

«Ο λόγος που η Αριστερά παγκοσμίως υποχωρεί έχει να κάνει με το θεμελιακό ζήτημα της ίδιας της ύπαρξής της: Από την υποχώρηση του εργατικού κινήματος, που σπρώχνεται στην περίμετρο της πολιτικής ζωής».Τρεις είναι οι στρατηγικές που σε όλο τον κόσμο, καταγράφονται σαν Αριστερές και εναλλακτικές στην παγκοσμιοποίηση και στην παντοδυναμία του Καπιταλισμού: Ο ακτιβισμός των κινημάτων: που συγκροτήθηκαν ενάντια στις επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης. Με πολυχρωμία και ανεκτικότητα στην διαφορετική άποψη, με χαλαρότητα οργανωτική και με λογική κινητοποίησης τοπικά αλλά και παγκόσμια (με ημέρες δράσεις ενάντια στον πόλεμο, στον παγκόσμιο οργανισμό εμπορίου κλπ), δημιουργούν ένα κίνημα που ακόμα ψάχνει το δρόμο του αλλά ήδη δημιουργεί έναν πόλο αντίδρασης.

Η Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία: αφού απέτυχε να δώσει λύσεις σε όσες χώρες είχε την εξουσία και πολλές φορές διολίσθησε σε αντιδραστικές κινήσεις, αναζητά το νέο δρόμο της στο νέο περιβάλλον: Ένα πάντρεμα του κοινωνικού φιλελευθερισμού και της συμμετοχικής δημοκρατίας, με το κοινωνικό δίχτυ προστασίας ομάδων πολιτών που βιώνουν τις επιπτώσεις της άγριας παγκοσμιοποίησης και τον κοινωνικό έλεγχο σε βασικούς τομείς παραγωγής.

Οι εκδοχές της κομμουνιστικής αριστεράς: Μην έχοντας αναλύσει επαρκώς την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και τη σύγχρονη πραγματικότητα, κρατώντας σαν κόρη οφθαλμού τα «τσιτάτα της επανάστασης» των αρχών του αιώνα, δίχως κριτικές αναλύσεις για το σημερινό και όχι για τον καπιταλισμό του 1920,χωρίς διάθεση συγκρότησης συμμαχιών, βιώνουν την περιθωριοποίηση. Απέναντι σε αυτές τις εξελίξεις οι απολογητές του καπιταλισμού πανηγυρίζουν και διαλαλούν το «τέλος της ιστορίας», και ότι «ο σοσιαλισμός έχει εκπνεύσει» εννοώντας όπως έλεγε ο Μαρξ ότι: «δεν θα υπάρξει παραπέρα πορεία στην εξέλιξη των βασικών αρχών και θεσμών, επειδή όλα θα έχουν τακτοποιηθεί». Βέβαια ο Μαρξ δεν μιλούσε για το τέλος της ιστορίας, αλλά γι` αυτό της προϊστορίας. Το δικό του «τέλος», το τοποθετούσε στο βασίλειο της ελευθερίας.

Στην σημερινή πραγματικότητα, υπάρχει το εξής παράδοξο, ενώ η Αριστερά σε όλες της τις εκφάνσεις οπισθοχωρεί και παραπαίει, οι αιτίες, οι ανάγκες που της έδωσαν ώθηση και στις οποίες προσπάθησε να τοποθετηθεί και να απαντήσει, είναι σήμερα πιο ορατές, οξυμένες και επίμονες από οποιαδήποτε στιγμή μετά το 19945. Η ανισότητα σε παγκόσμιο και σε εθνικό επίπεδο αυξάνεται, σαν αναπόσπαστο προϊόν του νεοφιλελεύθερου μοντέλου παγκοσμιοποίησης. Ο ιμπεριαλισμός επέστρεψε με μια πρωτόγνωρη κυνικότητα και δυναμική. Η «αυτοκρατορία» και η αποικιοκρατία ανθούν παρά τη σημερινή οικονομική κρίση. Το αίτημα λοιπόν για την επανίδρυση και τη δημιουργία της Αριστεράς αντίληψης για την επίλυση των παραπάνω ζητημάτων, αφορά όλους τους προοδευτικούς ανθρώπους.

Η Αριστερά σε όλες της τις εκφάνσεις θα πρέπει να μάθει να συνδιαλέγεται, να συζητά και εν τέλει να συνθέτει και να καταθέτει προτάσεις για το ξεπέρασμα του πραγματικά βάρβαρου νεοφιλελευθερισμού και των επιπτώσεών του. Μπορεί και πρέπει να ξαναγίνει η ελπίδα και η ενοποιητική δύναμη των αγώνων του λαού και των εργαζομένων για έναν καλύτερο κόσμο.

Κόμμα και κυβερνητική εξουσία

2009-10-25T09:18:00.001+02:00

Ένα άρθρο επίκαιρο τελικά για το κόμμα και τη σχέση του με την κυβερνητική εξουσία.
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Πατρίς" 24/10/09

Ζωντανά η συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ

2009-10-23T17:29:00.001+03:00

live.pasok.gr

Πάμε σαν άλλοτε

2009-10-22T07:50:00.001+03:00

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα 'ΤΟΛΜΗ" Πέμπτη 21/10/2009)

Σαν να μην άλλαξε τίποτα. Σαν να μην υπήρξαν εκλογές και η ετυμηγορία του ελληνικού λαού. Ο λόγος για τη συζήτηση στις προγραμματικές δηλώσεις της Κυβέρνησης και τη στάση των κομμάτων της αντιπολίτευσης.

Η Κυβερνητική πλειοψηφία, με σαφήνεια, χρονοδιαγράμματα και σχέδιο, ανέπτυξε τις προγραμματικές της θέσεις, στην κατεύθυνση των προεκλογικών δεσμεύσεων της: Αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου, πράσινη ανάπτυξη, διαφάνεια, λογοδοσία, ηλεκτρονική διακυβέρνηση και αυτονομία της πολιτικής έναντι των ποικιλώνυμων συμφερόντων, οικονομικών και άλλων. Απομένει φυσικά η υλοποίηση τούτων των δεσμεύσεων και η ενεργοποίηση των δημιουργικών δυνάμεων της χώρας για την έξοδο από την κρίση.

Οι ομιλητές από την ΝΔ, σαστισμένοι από το εκλογικό πατατράκ, είχαν μια ολόκληρη γκάμα αντιδράσεων: από την κριτική στήριξη του πρώην Πρωθυπουργού, ως τις υπερφίαλες κομματικές αντιπολιτευτικές κορώνες κάποιων πρώην Υπουργών. Μιλούσαν λες και όλοι μας έχουμε πάθει αμνησία. Λες και ξεχάσαμε τη σωρεία των σκανδάλων: (πακιστανοί, υποκλοπές, κλοπή αποθεματικών των ταμείων, κουμπάροι και καρτέλ, Βατοπέδι κά). Λες και ξεχάσαμε κιόλας τη σεμνότητα και ταπεινότητά τους, με τα δεκάδες ακίνητα, τους μισθούς των golden boys, το «νόμιμον και ηθικόν» και τόσα άλλα. Η μόνη δικαιολογία τους, είναι τα εσωκομματικά προβλήματα που ζητούν υψηλούς τόνους και αντιπολιτευτικό λόγο, ώστε να συσπειρωθεί ο σκληρός πυρήνας τους.

Το ΛΑΟΣ, προσπαθεί να πάρει τα κλειδιά της «γαλάζιας πολυκατοικίας» και ποντάρει στον λαϊκισμό και στα φοβικά σύνδρομα στρωμάτων του λαού μας. Ο λόγος τους και πάλι ανέξοδος, ξενοφοβικός και πατριδολάγνος.

Τα κόμματα της παραδοσιακής αριστεράς, στο γνώριμο μοτίβο της στείρας «αριστερής» φρασεολογίας, της εξαγωγής στην κοινωνία της δικής τους κρίσης, με επαναστατική γυμναστική, μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις και ισοπέδωση προθέσεων και πολιτικών. Η απολυτότητα θέσεων, η πρωτόγνωρη αντίληψη ότι κατέχουν την μοναδική αλήθεια, ότι εκπροσωπούν αποκλειστικά το χώρο της εργασίας, παρότι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι τους γυρίζουν την πλάτη, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα, που σίγουρα δεν προσφέρει θετικά στην εξέλιξη των δημόσιων πραγμάτων. Αντί για αντιπολίτευση προγραμματική και θέσεων, παρατηρήσαμε αντιπολίτευση προθέσεων και μικρομεγαλίστικες συμπεριφορές.

Σε τούτη τη δύσκολη , οικονομική και κοινωνική κατάσταση, η συνεργασία όλων των προοδευτικών δυνάμεων, η εύρεση κοινών τόπων και η σύγκλιση, θα ήταν η ενδεδειγμένη λύση. Ευτυχώς τούτη η σύγκλιση από ότι φαίνεται, δημιουργείται και χτίζεται από τα κάτω και ήδη παρατηρούμαι μια αισιόδοξη αναμονή από πλατειά στρώματα του λαού μας, που προσβλέπουν σε καινοτόμες ρήξεις και πολιτικές προς όφελος των αδυνάτων και των μη προνομιούχων.

Η αυτονομία του σχολείου

2009-10-19T07:34:00.001+03:00

Πατήστε επάνω για να το διαβάσετε. Εφημερίδα "ΠΑΤΡΙΣ" Δευτέρα 19/10/09

Άρθρο για το σχολείο στη νέα εποχή

2009-10-16T07:27:00.001+03:00

Εφημερίδα "ΤΟΛΜΗ" Παρασκευή
16/10/2009

Ηλεκτρονική διακυβέρνηση

2009-10-12T07:18:00.000+03:00

Άρθρο στην εφημερίδα "πατρίς"
12/10/2009

Άρθρο για τη μεταρρύθμιση στη δημόσια διοίκηση

2009-10-09T07:33:00.003+03:00

Εφημερίδα "Πατρίς" 09/10/2009

Μαζί μπορούμε...

2009-09-29T10:33:00.000+03:00

Δεν υπογράφω!!!!!!!!!!!!!!!!!

2009-08-25T17:48:00.001+03:00

«Σταματήστε τη σφαγή των ινδιάνων Απάτσι», «σώστε το λύκο της Μογγολίας», «Όχι στο ξεπούλημα των καμένων», «να ελευθερωθεί ο Ισμαήλ Κ.....», « να γυρίσουν τα μάρμαρα».
Γκρουπ και ιστοσελίδες που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια ιδιαίτερα στο facebook αλλά και γενικότερα στο διαδίκτυο. Το μόνο που σου ζητούν είναι να βάζεις την υπογραφή σου ή να δηλώσεις ότι συμφωνείς τέλος πάντων. Στην αρχή με επιλεγμένο τρόπο το έκανα κι εγώ. Όπου συμφωνούσα έβαζα την υπογραφή μου ή το διακινούσα σε γνωστούς και φίλους. Συνειδητοποίησα όμως ότι τούτη η απλή και εύχρηστη πράξη, ουσιαστικά με αποξένωνε από την ουσία του θέματος που υποτίθεται ότι θα με κινητοποιούσε.
Από τη δράση και τη συμμετοχή ξαφνικά γυρίσαμε στην «e- διαμαρτυρία». Και να νομίζουμε ότι κάτι κάνουμε. Τίποτα ΔΕΝ κάνουμε!!! Βαυκαλιζόμαστε ότι συνδιαμορφώνουμε τις εξελίξεις και ουσιαστικά τις παρακολουθούμε απαθείς ή μπερδεύοντάς τες με τα σαχλά κουίζ των σελίδων κοινωνικής δικτύωσης. Η διαφορά είναι τεράστια και καταλυτική: Το να βγεις στο δρόμο, να φωνάξεις, να διαδηλώσεις, να οργανωθείς, κάνει τη διαφορά ανάμεσα στον ενεργό Πολίτη και τον ιδιώτη.
Προσοχή δεν στοχοποιώ το διαδίκτυο. Είναι ένα μέσο χρήσιμο για δικτύωση , διάλογο, επικοινωνία, διασκέδαση, ενημέρωση. Από το σημείο όμως αυτό ως την σημερινή κατάσταση που από μέσο γίνεται αυτοσκοπός και μάλιστα άγονος και διέξοδος , υπάρχει μεγάλη διαφορά.
Η εικονική ζωή και οι εικονικοί «αγώνες» και οι σκιαμαχίες στην οθόνη του Υπολογιστή, το μόνο που κάνουν είναι να μας χώνουν βαθύτερα στον καναπέ της ιδιώτευσης και της απάθειας. Τελικά η ζωή είναι εκεί έξω, με τους συντρόφους μας, με τους απόκληρους.

Συνταγματικές εκτροπές

2009-07-19T21:39:00.003+03:00

Το συνταγματικό δικαίωμα στην εργασία κουρελιάζεται επί 5 χρόνια. Η Βουλή με συνταγματική εκτροπή κλείνει 2 μήνες ενωρίτερα. Τα σκάνδαλα καλύπτονται με συνταγματικές ακροβασίες (αποχωρήσεις της πλειοψηφίας από τη Βουλή..κά). Οι κάμερες παρακολουθούν επί 24ωρου βάσεως τη ζωή μας, τα καρτοκινητά παρανόμως ονομαστικοποιούνται. Το διαδίκτυο παρακολουθείτε. Τα δάση εκποιούνται, οι ημιυπαίθριοι γίνονται "νόμιμοι", η δικαιοσύνη συνεχίζει να είναι τυφλή. Η από το Σύνταγμα οριζόμενη ισότητα των πολιτών έχει γίνει ανέκδοτο. Το άρθρο 16 έχει γίνει κουρελόχαρτο, από τα κολέγια.

Ακούσατε ή διαβάσατε τους "έγκριτους" συνταγματολόγους; Ασφαλώς όχι. Μελετούσαν το Σύνταγμα για την Προεδρική εκλογή!!!!

Αποστα...CIA

2009-07-15T09:18:00.002+03:00

15 Ιουλίου 1965: Το Παλάτι, ο Κωνσταντίνος ο μικρός, ο πανταχού παρών Μητσοτάκης, ο χρηματισμός Βουλευτών της Ένωσης Κέντρου, η CIA, οι Κρατικές Υπηρεσίες Πληροφοριών ( κάτι μας θυμίζουν όλα αυτά), ο Γέρος της Δημοκρατίας, ο Ανδρέας.....
Aς θυμηθούμε και ας μάθουμε. Ένα ολοκληρωμένο αφιέρωμα έχει εδώ: http://www.tvxs.gr/v16194

Δια...ΜπλοΓκιές

2009-07-14T17:08:00.002+03:00

Τα blogs από τη φύση τους (ευκολία στην ανάρτηση- δημοσίευση, δωρεάν δημιουργία), ήταν και συνεχίζουν να είναι ένα δημοκρατικό μέσο διαλόγου και ενημέρωσης. Δόθηκε η ευκαιρία σε πολλούς να γράφουν και να επικοινωνούν με πολλούς αναγνώστες και να δημιουργήσουν μια νέα πραγματικότητα και στην ενημέρωση , αλλά και στη γραφή και στην θεματολογία.
Είδαμε blogs ενημερωτικά, προσωπικά, με θέματα για ελεύθερο χρόνο, για χόμπι ..... Είδαμε και blogs κακά και χυδαία, αλλά αυτά από τη φύση τους σιγά σιγά περιθωριοποιήθηκαν, κι έσβησαν. Όλα αυτά ως τη στιγμή που «ανακαλύφτηκαν» από κάποιους δημοσιογράφους που χρησιμοποίησαν τη δύναμη του Μέσου, όχι για να προβάλουν την άποψή τους, αλλά για να τα χρησιμοποιήσουν ως μέσο πίεσης. Πίεση στο αφεντικό, στον συνάδελφο, στην εταιρεία....
Είδαμε blogs να δίνουν γραμμή, να μεταφέρουν ανυπόστατες ειδήσεις, πολλές φορές να εκβιάζουν. Είδαμε να γίνονται αντικείμενα πολέμου ηλεκτρονικού, να βγάζουν τις βρωμιές των συντακτών τους, να χρηματίζονται με πολλές και κρατικές διαφημίσεις. Είδαμε άλλους να "πειράζουν" την επισκεψιμότητά τους, να κλέβουν θέματα .Είδαμε πολλούς (το έχω κάνει κι εγώ) να αναδημοσιεύουν αναρτήσεις από άλλα blogs, χωρίς δεύτερη σκέψη και εξακρίβωση, άρα να δημιουργούν και να διασπείρουν, γεγονότα και ψευδείς ειδήσεις.
Ακούσαμε ειδικούς και μη, να τα δαιμονοποιούν και να ζητούν την κατάργησή τους, τη φίμωσή τους, τον εξοβελισμό τους, από τη δημόσια ζωή. Είδαμε άλλους να «κονομάνε» από τη λειτουργία τους και να έχουν πουληθεί στις εξουσίες που οι ίδιοι πριν λίγο καιρό κατακεραύνωναν.
Σε τούτη την κατάσταση η προσωπική ευθύνη του κάθε δημιουργού, η αυτορύθμιση, η προσπάθεια διασταύρωσης στοιχείων και ειδήσεων, ο σεβασμός των προσωπικών δεδομένων και της ιδιωτικής ζωής, η απομόνωση αυτών που κερδοσκοπούν και σπεκουλάρουν με το Μέσο, είναι ο δρόμος της κάθαρσης και της ανανέωσης. Σημαντική ευθύνη φυσικά φέρνουν και οι αναγνώστες που θα πρέπει να επιλέγουν συνειδητά την ενημέρωσή τους, να διασταυρώνουν, να κοσκινίζουν κάθε ανάρτηση που διαβάζουν. Και φυσικά να συμμετέχουν στον διάλογο που υποτίθεται το Μέσο, πρεσβεύει.

Οι συγκρίσεις πάντα κάνουν καλό.

2009-06-08T08:18:00.003+03:00

Από το http://krogias.blogspot.com/

Συμμετέχω.....ΔΕΝ απέχω!!!!

2009-06-05T15:42:00.000+03:00

“Οι κακοί πολιτικοί εκλέγονται από καλούς πολίτες

που δεν πάνε να ψηφίσουν”

George Nathan

Θα ψηφίσω!!!! Γιατί είμαι ενεργός Πολίτης και συμμετέχω σε καθημερινό επίπεδο σε κάθε κοινωνική, πολιτική εκδήλωση, καταθέτοντας την άποψή μου και αγωνιζόμενος να γίνει πλειοψηφική.

Θα ψηφίσω!!! Γιατί δεν με πείθουν όλοι αυτοί που με αγάπησαν ξαφνικά και θέλουν να με στείλουν διακοπές. Γιατί ΔΕΝ είμαστε όλοι ίδιοι.

Θα ψηφίσω!!! Γιατί ΔΕΝ επιθυμώ να αφήσω σε «άλλους» να διαμορφώσουν το πολιτικό σκηνικό σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Θα ψηφίσω!!! Γιατί έχω άποψη για τα θέματα της καθημερινότητάς μου και για τα ζητήματα που απασχολούν τη χώρα μου. Έχω καταλάβει ότι η ιδιώτευση, η γκρίνια για τα κακώς κείμενα, οι προσωπικές στρατηγικές, ΔΕΝ αρκεί για να αλλάξουν ή να γίνουν θέματα προς επίλυση.

Θα ψηφίσω!!! Για την Ευρώπη που ονειρεύομαι. Παρά την φιλολογία, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και εξουσίες διαθέτει και μπορεί , αν υπάρξουν οι κατάλληλες πλειοψηφίες να αλλάξει την καθημερινή μου ζωή με τις αποφάσεις του.

Θα ψηφίσω!!! Για την Ελλάδα που οραματίζομαι. Κάθε εκλογική διαδικασία, εκ των πραγμάτων και αποτυπώνει τις πολιτικές δυναμικές, θέτει ζητήματα προς συζήτηση και διαμορφώνει πλειοψηφίες που αργά ή γρήγορα θα κληθούν να κυβερνήσουν και να υλοποιήσουν τις προγραμματικές τους δεσμεύσεις.

Θα ψηφίσω!!! Για να σταματήσουν τα μεγάλα συμφέροντα (ΜΜΕ , Δημοσκόποι κά), να με θεωρούν πελάτη και πολίτη υπό έλεγχο.

Θα ψηφίσω!!! Για να σπάσει η πρακτική του ωχαδερφισμού, της ιδιώτευσης, του καναπέ, της μιζέριας.

Θα ψηφίσω!!! Για να τιμωρήσω αντιλαϊκές και αντεργατικές πολιτικές που με ωθούν στην φτώχεια, μου στερούν εργασιακά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα. Που ξεπουλούν τη Δημόσια Υγεία και τον Εθνικό πλούτο, που απαξιώνουν τη δημόσια Παιδεία, που καταστρέφουν το περιβάλλον.

Θα ψηφίσω!!! Για να γίνουν πράξη η πράσινη ανάπτυξη, να δοθεί προτεραιότητα στην Παιδεία και την υγεία, να γίνει αναδιανομή του παραγόμενου πλούτου, να αποκτήσουμε και πάλι φωνή στα διεθνή fora, να προστατέψουμε τη δημόσια περιουσία, από την αρπαγή. Γιατί το δίλημμα «δημοκρατικός Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», είναι επίκαιρο παρά ποτέ και επιθυμώ να πάρω θέση και να αγωνιστώ για να γίνουν πράξη οι ιδέες και η στάση ζωής μου.

Χρήστος Χωμενίδης: O Λαζόπουλος είναι πληγή για τη δημόσια ζωή.

2009-05-31T08:30:00.003+03:00

ΑΝΤΙΦΡΑΦΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΤΑ ΝΕΑ:

"......O Λαζόπουλος είναι πληγή για τη δημόσια ζωή.Πληγή; Εμ, βέβαια. Είναι ένας άνθρωπος ο οποίος, ενώ ξεκίνησε σαν καλός κωμικός, ξαφνικά θεώρησε ότι είναι η συνείδηση των Ελλήνων. Όταν τον βλέπω στην τηλεόραση, μου θυμίζει κάτι Αμερικανούς ιεροκήρυκες οι οποίοι ουρλιάζουνε κι από κάτω το πλήθος γουστάρει. Και το χειρότερο είναι πως πια δεν είναι κωμικός. O stand up comedian δεν κολακεύει, αλλά βρίζει το κοινό του. O Λένι ο βρομόστομος δεν έβριζε την εξουσία κολακεύοντας τον απλό άνθρωπο. Του έλεγε «εσύ είσαι o διεφθαρμένος και μαλάκας που ανέχεσαι. Εσύ που κάθεσαι στην πολυθρονίτσα και περιμένεις από μένα να βρίσω τον Νίξον είσαι σαν τον Νίξον». O Λαζόπουλος κολακεύει τον κόσμο και ιδίως τους νέους. Τους αποδίδει το αλάθητο, λες και δεν συμβαίνει αυτό που έλεγε ο Χατζιδάκις, ότι ανάμεσα στους νέους βρίσκονται και οι αυριανοί χαφιέδες και οι αυριανοί χασάπηδες και απατεώνες. Εν πάση περιπτώσει, η εξουσία του Λαζόπουλου δείχνει αυτό που έλεγα προηγουμένως. Την έλλειψη ενός καλού αφηγητή.

Σύγχρονο πρόβλημα αυτό;Σπουδαίος αφηγητής ήταν, ας πούμε, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ασχέτως αν έλεγε σωστά ή λάθος πράγματα. Σπουδαίος αφηγητής ήταν ο Παλαμάς. O Παλαμάς ήταν η συνείδηση της προπολεμικής Ελλάδας. O τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνονταν τότε οι Έλληνες τον εαυτό τους είχε πολύ να κάνει με όσα έλεγε ο Παλαμάς. Αυτό έκανε και ο Μίκης Θεοδωράκης τότε με τον Oτσαλάν, που βγήκε στην τηλεόραση με τις πιτζάμες και είπε «Έλεος. Δεν μπορούνε να βγαίνουν δυο κυρίες από το Κουρδιστάν και να κρίνουν τον ελληνικό λαό σύσσωμο και την ελληνική κυβέρνηση». O άνθρωπος ανέλαβε να πει την ιστορία διαφορετικά......"

Άνοδος ΠΑΣΚ, πτώση ΔΑΚΕ και "Εκπαιδευτικών"

2009-05-27T21:53:00.007+03:00

Τα πρώτα αποτελέσματα των εκλογών για το ΔΣ και τους Αντιπροσώπους στη ΔΟΕ, έχουν ως εξής:

ΠΑΣΚ 964 ποσοστό 61% από 53% πριν δυο χρόνια
ΔΑΚΕ 214 ποσοστό 13,5% από 18,30%
"Εκπαιδευτικοί" 338 ποσοστό 21.2% από 26,74%
ΕΣΑΚ-ΔΕΕ 71 ποσοστό 4,3% από 1,64%

Η άνοδος της παράταξης της ΠΑΣΚ αγγίζει το 8%
Η ΠΑΣΚ κέρδισε μία επιπλέον έδρα στο ΔΣ (7) και δύο επιπλέον στους αντιπροσώπους (11).

Έφυγε ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης

2009-05-26T18:34:00.000+03:00

Μια μεγάλη μορφή της Αριστεράς, της επιστήμης και του αγώνα "έφυγε". Η Ελλάδα καθημερινά γίνεται πιο φτωχή. "Αντίπαλος" ιδεολογικός αλλά με πάθος και πάντα ευπρεπής.

Εγώ θα ψηφίσω . Θα χάσω ένα μπάνιο για να χάσουν τον ύπνο τους

2009-05-26T17:37:00.002+03:00

Δεν απέχω, συμμετέχω: 10 επιχειρήματα κατά της αποχής

1. Όλοι ίδιοι είναι και σιγά μην αλλάξει τίποτα.

Άρα ας ακολουθήσουμε το δρόμο της μοιρολατρίας κι ας ανεχθούμε τη διαφθορά, την ασυδοσία και την κοινωνική αδικία που μας ταλαιπωρούν τόσες δεκαετίες.

2. Δεν θέλω να στηρίξω αυτό το πολιτικό σύστημα.
Η δυνατότητα ψήφου δεν στηρίζει το υπάρχον πολιτικό σύστημα. Με λίγη καλή τύχη, ίσως καταφέρουμε να δούμε κάποια στιγμή και απλή αναλογική στις βουλευτικές εκλογές. Η ευκαιρία υπάρχει, στο χέρι μας είναι αν θα την αφήσουμε να πάει χαμένη.

3. Δεν υπάρχει κανένα πολιτικό κόμμα με το οποίο ταυτίζομαι απόλυτα.

Υπάρχουν δεκάδες πολιτικά κόμματα που καλύπτουν ένα τεράστιο εύρος ιδεολογίας και μεθοδολογίας. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει κάποιο που να θεωρείς ιδανικό, σίγουρα υπάρχει κάποιο με το οποίο συμφωνείς περισσότερο. Συμμετέχοντας σε εσωκομματικές διαδικασίες ή απλά ασκώντας πιέσεις σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, έχεις τη δυνατότητα να συνδιαμορφώσεις το κόμμα της επιλογής σου προς την επιθυμητή κατεύθυνση.

4. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να συμμετέχεις πέρα από το να επισκέπτεσαι την κάλπη κάθε τέσσερα χρόνια.

Και ποιος είπε ότι το ένα αναιρεί το άλλο; Από πού κι ως πού η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία αποκλείει τη συμμετοχή σε άλλου είδους δράσεις; Το να αφιερώνει κάποιος χρόνο και ενέργεια από τη ζωή του για να ασχοληθεί με την πολιτική και μετά να φοβάται να πάει στις εκλογές να ψηφίσει ισοδυναμεί με κλωτσιά σε μία καρδάρα γεμάτη γάλα.

5. Η συνειδητή αποχή είναι πολιτική θέση.

Αόριστη και αόρατη, στο ίδιο ακριβώς τσουβάλι με την αποχή της άγνοιας και της αδιαφορίας. Χωρίς δυνατότητα να εκφράσει δημόσιο λόγο στο ευρύ κοινό. Ουσιαστικά, η “συνειδητή” αποχή το μόνο που κάνει είναι να φιμώνει την ιδεολογία από την οποία προέρχεται, επιτρέποντας να διαιωνίζονται τα αρνητικά στερεότυπα που προσάπτουν στον αντιεξουσιαστικό χώρο όλοι όσοι έχουν συμφέρον από τη δαιμονοποίηση του.

6. Είμαι οπαδός της αμεσοδημοκρατίας και δεν πιστεύω σε εκπροσώπους.

Χωρίς εκπροσώπους και φορείς δεν είναι εφικτό να λειτουργήσει το σύστημα. Και για να γίνει το σύστημα πιο δίκαιο και πιο αποτελεσματικό είναι απαραίτητες οι εκλογές. Η προοπτική να μην υπάρχει καθόλου σύστημα είναι απλά αφελής, εκτός αν κάποιος ονειρεύεται μία Ευρώπη που θα αποτελείται από εκατομμύρια ολιγομελή και αυτόνομα κοινόβια. Τελευταία φορά που συνέβη κάτι ανάλογο πάντως ήταν λίγο μετά την εποχή των παγετώνων.

7. Καλύτερα να κάνουμε εκλογική απεργία για να ρίξουμε το σύστημα.

Αυτό δεν έχει γίνει ποτέ και πουθενά, κι ούτε πρόκειται. Μάλιστα, όσες φορές επιχειρήθηκε συντονισμένα είχε καταστροφικά αποτελέσματα. Όπως και να ‘χει, είτε το ποσοστό αποχής στις ευρωεκλογές φτάσει το 30% είτε το ξεπεράσει, σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να φτάσει στο σημείο να ακυρώσει την όλη διαδικασία. Ακόμα κι αν μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο στο μέλλον όμως, το μόνο που θα συνέβαινε θα ήταν να εκλείψει ο κοινοβουλευτισμός, ανοίγοντας το δρόμο σε αυτόκλητους “σωτήρες” να αντικαταστήσουν το δημοκρατικό πολίτευμα με τη δικτατορία της αρεσκείας τους. Θέλεις να συμβάλλεις σε μία τέτοια προοπτική;

8. Αν υπήρχε ενωμένη και ισχυρή αριστερά θα πήγαινα να ψηφίσω.

Και πώς ακριβώς περιμένεις να υπάρξει όσο δεν ψηφίζεις; Σα να μην έφτανε το ανοιχτό τραύμα της μακρόχρονης διάσπασης, από τη στιγμή που αποφασίζεις να απέχεις συντηρείς τα μικροπολιτικά παιχνίδια, την ηττοπάθεια, την οπισθοδρόμηση, την πόλωση, τον παλαιοκομματισμό και τη μίζερη καθαρολογία των ευκαιριακών μικρομάγαζων. Κι αν δεν μπορείς να αποφασίσεις ποια αριστερά θέλεις, τουλάχιστον ψήφισε κάποιο μικρό και ανώδυνο κομμάτι της ώστε να αυξήσεις τη συνολική δυναμική της.

9. Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες.
Κι αν η αποχή μπορούσε να απειλήσει το κατεστημένο δεν θα την συνιστούσαν τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης. Από την Αυριανή μέχρι τον Πρετεντέρη, κι από τον Παπαχελά μέχρι το Άλτερ, η καθεστωτική προπαγάνδα επιμένει να προωθεί την αποχή ως μορφή διαμαρτυρίας κατά του πολιτικού συστήματος. “Πηγαίνετε για μπάνιο”, “εκμεταλλευτείτε το τριήμερο”, “μαυρίστε τους κάνοντας ηλιοθεραπεία”.

10. Δεν πιστεύω στην δημοκρατία.

Το μόνο σύστημα στο οποίο δεν έχουν οι πολίτες δικαίωμα ψήφου είναι η δικτατορία – του χουντικού, του μονάρχη ή του προλεταριάτου. Ακόμα και στην αναρχία, η έννοια της αμεσοδημοκρατίας στηρίζεται στις ομόφωνες αποφάσεις ενός συνόλου. Λυπάμαι που σου το λέω λοιπόν, αλλά αν δεν πιστεύεις στη δημοκρατία, όποια λέξη και να χρησιμοποιείς για να περιγράψεις τον εαυτό σου, είναι καιρός να παραδεχτείς ότι είσαι απλά άλλος ένας φασίστας.

Το κείμενο είναι συντομευμένο. Δεν συμφωνώ σε όλα σε αυτό . Φυσικό. Ίσως κι εσείς. Όμως έχει σωστά επιχειρήματα για τους "λόγους" που προβάλονται και μάλιστα από τα μεγάλα ΜΜΕ και τους μεγαλοδημοσιογράφους για το "δικαίωμα στην αποχή" από τις Ευρωεκλογές. Ολόκληρο μπορείτε να το διαβάσετε στον σύνδεσμο παρακάτω:
Προσαρμογή από http://nefelikas.wordpress.com/

ΑΜΕΛΛΗΤΙ......ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

2009-04-26T07:25:00.000+03:00

(ΑΠΟ: sibilla-gr-sibilla.blogspot.com)

8 του Μάρτη

2009-03-07T11:18:00.000+02:00

Το δώρο της Κυβέρνησης Καραμανλή....... και το δώρο το δικό μας:
(Ένα ποίημα - τραγούδι του Τζον Λέννον)

Η Γυναίκα είναι ο νέγρος του κόσμου

Ναι, είναι... για σκέψου το

Η γυναίκα είναι ο νέγρος του κόσμου

Σκέψου το... κάνε κάτι γι αυτό.

Την κάνουμε να βάφει το πρόσωπό της και να χορεύει

Αν είναι αληθινή, λέμε πως δεν μας αγαπά

Αν είναι αληθινή, λέμε προσπαθεί να γίνει άντρας

Ενώ την μειώνουμε, προσποιούμαστε πως είναι πάνω από εμάς

Ηγυναίκα είναι ο σκλάβος των σκλάβων

Καλύτερα να βάλεις γι αυτό τις φωνές

Την κάνουμε να γεννάει και να μεγαλώνει τα παιδιά μας

Και μετά την παρατάμε γιατί είναι μια χοντρή μητέρα

Της λέμε πως το σπίτι είναι το μόνο μέρος για εκείνη

και μετά παραπονιόμαστε που δεν μπορεί φίλος μας να είναι

Η γυναίκα είναι ο νέγρος του κόσμου... ναι είναι

Αν δεν με πιστεύεις ρίξε μια ματιά

Σε εκείνη που έχεις δίπλα σου

Η γυναίκα είναι ο σκλάβος των σκλάβων

Καλύτερα να βάλεις γι αυτό τις φωνές

Την προσβάλουμε κάθε μέρα στην τηλεόραση

Κι αναρωτιόμαστε γιατί δεν έχει κότσια

Κι αυτοπεποίθηση

Όταν είναι νέα, σκοτώνουμε κάθε θέλησή της,

Να είναι ελεύθερη

Κι ενώ της λέμε να μην είναι τόσο ξύπνια,

Την απορρίπτουμε που είναι χαζή

Η γυναίκα είναι ο νέγρος του κόσμου... ναι είναι

Αν δεν με πιστεύεις ρίξε μια ματιά

Σε εκείνη που έχει δίπλα σου

Η γυναίκα είναι ο σκλάβος των σκλάβων

Καλύτερα να βάλεις γι αυτό τις φωνές

Την κάνουμε να βάφει το πρόσωπό της και να χορεύει