ΕΚΔΗΛΩΣΕΙς ΤΟΥ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΑΝΑΛΟΓΙΟΥ

Oh tembora oh mores (Ω καιροί, Ω ήθη)

Η βάρβαρη επίθεση που δέχεται καθημερινά η ελληνική κοινωνία, από μια Κυβέρνηση χωρίς καμιά δημοκρατική νομιμότητα, από ένα πολιτικό σύστημα, γερασμένο και βουτηγμένο στα σκάνδαλα και την ανυποληψία, έχει και πολλές παράπλευρες απώλειες, εκτός από τις φανερές: φτώχεια, διάλυση κοινωνικού ιστού, έλλειμμα δημοκρατίας, παραχώρηση εθνικής ανεξαρτησίας .

Δημιουργήθηκε εξαιτίας της κρίσης και των συνεπειών της, ένα πρωτοφανέρωτο και θολό κοινωνικό, συνδικαλιστικό και πολιτικό περιβάλλον. Όταν οι θεσμοί που πάνω τους είχαμε στηρίξει τη δράση μας, καταρρέουν ή χάνουν την έξωθεν καλή μαρτυρία, στη θέση τους στήνονται καρικατούρες:  Δεκάδες «συλλογικότητες», ή κινήσεις, που στηρίζονται στην «καλή εικόνα» του υποψήφιου αρχηγού στα ΜΜΕ ή στις κοινοτυπίες που τούτος πετά δεξιά κι αριστερά. Εφόδιο λίγες γνώσεις οικονομικών ή εργατικού δικαίου. Συνομοσιολογικές αναλύσεις της ιστορίας.  Λαϊκισμός και ανακάλυψη και πάλι της μοναδικότητας της φυλής και μιας διήγησης «εθνικής», που οδηγεί ολοταχώς ή στην παράνοια ή στο ρατσισμό.

Πρόσωπα εμφανίζονται από το πουθενά, έχοντας στις βαλίτσες τους μόνο έναν λόγο καταγγελτικό, που χαϊδεύει αυτιά και ένστικτα αυτοσυντήρησης. Κάποιοι διατείνονται ότι έχουν γεννηθεί με παρθενογένεση. Δεν  έχουν ιστορία, πρότερη δράση. Δεν λέρωσαν τούτοι τα χεράκια τους στα σωματεία και στα συνδικάτα. Δεν μίλησαν ποτέ τους στις συνελεύσεις και  στις διαδηλώσεις. Άλλοι «διάβαζαν» και άλλοι ήταν με το αζημίωτο, στην σκιά κάποιων από αυτούς που βρίζουν. Άρα αθώοι του αίματος. Ολόλευκοι σαν περιστερές, εξαπολύουν θέσφατα, κριτικές επί παντός επιστητού, μένοντας στο απυρόβλητο. Όποιος τολμήσει να υψώσει λόγο άλλον, είναι εχθρός του λαού γενικώς και αορίστως. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχουν ιδεολογίες, κάποιοι ήδη κήρυξαν το τέλος της ιστορίας, με τις συγκρούσεις των τάξεων, και στη θέση της βάζουν γενικά και αόριστα το λαό και τα συμφέροντά του, φέρνοντας στη μνήμη εποχές μεσοπολέμου…..

Ξεχνούν ή κάνουν πως ξεχνούν ότι η κρίση, δεν έχει να κάνει με τους τεμπέληδες Έλληνες, το μοντέλο ανάπτυξης ή την υπαρκτή διαφθορά των πολιτικάντηδων. Έχει να κάνει με τον ίδιο τον καπιταλισμό που από τη φύση του γεννά τις κρίσεις αέναα και κάθε φορά και πιο δύσκολες στην επίλυσή τους. Όσο δεν το συνειδητοποιούν, όσο το αρνούνται, τόσο θα τσαλαβουτάνε στα θολά νερά του λαϊκισμού και θα είναι εν δυνάμει μελλοντικοί σύμμαχοι, όλων όσων έφεραν τη χώρα στη φτώχεια και την εξαθλίωση.

Όταν μιλάει ο λαός…..

Πρωτοφανής ο εορτασμός της εθνικής επετείου. Πρωτοφανέρωτα γεγονότα που έδειξαν ακόμα μια φορά την αναντιστοιχία ανάμεσα στο πολιτικό σύστημα και την κοινωνία.  Ένα σύστημα παρηκμασμένο, ανίκανο να αφουγκραστεί και μια κοινωνία που βολοδέρνει στον αγώνα να σώσει ότι μπορεί από το παλιό και να οριοθετήσει το νέο.

Ένα πολιτικό σύστημα σε αφασία: μερίδα του (ΠΑΣΟΚ), θεωρεί ότι σώζει την πατρίδα από την καταστροφή, αδιαφορώντας για τους ανθρώπους . Χωρίς ανάλυση της κοινωνικής πραγματικότητας και της διεθνούς συγκυρίας, χωρίς καμιά αναφορά πλέον στις κοινωνικές δυνάμεις που το ανέδειξαν, μια χούφτα άνθρωποι κλεισμένοι στα γραφεία τους, θεωρούν ότι επιτελούν έργο εθνικό και σωτήριο. Λογιστές μικροί και άνοες, ασχολούνται με τα  οικονομικά μεγέθη, αδιαφορώντας για τις κοινωνικές τους επιπτώσεις. Γραφειοκράτες κολλημένοι στα όποια μικρά πλέον προνόμια, παινεύονται ότι αδιαφορούν για το πολιτικό κόστος, μη γνωρίζοντας ότι τούτη η έκφραση αποτελεί ύβρη για τη Δημοκρατία. Στο marketing της πολιτικής, η χρήση της φράσης “δεν υπολογίζουμε το πολιτικό κόστος”, έχει ως στόχο την παρουσίαση της κυβέρνησης ως μιας θαρραλέας, ανιδιοτελούς, πατριωτικής, ηθικής και υπεύθυνης ομάδας ανθρώπων, που βρίσκονται σε εθνική αποστολή και πράττουν με μόνο γνώμονα το όφελος των πολιτών και της χώρας. Επίσης χρησιμοποιείται για την “ηρωοποίηση”, ενός πολιτικού σχηματισμού που “δεν φοβάται το πολιτικό κόστος” και επικοινωνείται ως η αναγκαιότητα της εφαρμογής της αντιλαϊκής πολιτικής και ως αυαταπόδειξη για την κρισιμότητα της κατάστασης, που επιβάλλει την λήψη σκληρών μέτρων. Τι είναι όμως το πολιτικό κόστος που έχει γίνει το σύνθημα της καμπάνιας ; Το πολιτικό κόστος εξ ορισμού δεν έχει άλλη ερμηνεία, παρά την απώλεια του λαϊκού ερείσματος μέσα στην ίδια την κοινωνία, από την οποία εκλέγονται και στηρίζονται. Συνεπώς και κατά δήλωση, η απώλεια του ερείσματος μέσα στην κοινωνία δεν λαμβάνεται υπόψη στις αποφάσεις της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση λοιπόν κυβερνά αγνοώντας την βούληση της πλειοψηφίας των πολιτών. Χωρίς ουσιαστική και δημοκρατική νομιμοποίηση.

  Άλλοι (ΝΔ), ποντάροντας στην ασθενική μνήμη, καιροφυλακτούν, λουφάζουν και οραματίζονται επαναφορά στην εξουσία. Θεωρούν ότι το σύστημα της εναλλαγής στην εξουσία είναι ακόμα στέρεο και αποτελεσματικό. Τι προτείνουν ; ένα «άλλο μείγμα πολιτικής», «διαπραγμάτευση». Ποιο είναι αυτό;  Άγνωστο!! Πως θα διαπραγματευτείς χωρίς συμμάχους, χωρίς κοινωνική δυναμική; Σε τούτα τα ερωτήματα , σιωπή και αμηχανία.

 Και η αριστερά; Κι όταν λέω αριστερά, εννοώ  όλο το φάσμα της από τη σοσιαλδημοκρατία ως το ΚΚΕ.  Που είναι η αριστερά; Κατακερματισμένη, λαϊκισμός και θεοποίηση του όχι. Ομφαλοσκόπηση και εγωιστική επαναστατική πρωτοπορία: Εμείς κατέχουμε την αλήθεια. Γιατί δεν σκέφτεται, γιατί δεν ρισκάρει, γιατί δεν ενώνεται γύρω από λίγα προγραμματικά πρώτα βήματα; Που είναι η Αριστερά; Γιατί αδυνατεί να μας ενώσει;  Γιατί μάλλον δεν θέλει να καταλάβει τη φύση της πολιτικής. Πώς πρέπει δηλαδή να κρατάς τους συμμάχους σου ευχαριστημένους, να κάνεις συμβιβασμούς με ταξικούς φίλους και συγγενείς, να φτιάχνεις πλειοψηφίες παρέμβασης με αξιώσεις επικράτησης. Να παίρνεις τον εαυτό σου και τον κόσμο στα σοβαρά, σαν ενήλικος και όχι σαν μουτρωμένο παιδάκι. Χωρίς φουσκωμένα λόγια και καμώματα και μικρού χωριού κακίες.

 Οι καιροί ου μενετοί, ήρθε η ώρα για μια νέα επανάσταση. Μια τέτοια επανάσταση δεν μπορεί παρά να αρχίσει στο πεδίο των ιδεών. Με τη διαμόρφωση συγκεκριμένων προτάσεων, με την επανάκτηση από την αριστερά,  της ιδιοκτησίας του όρου «μεταρρύθμιση», με μια νέα αξιολόγηση των εννοιών του δημοσίου συμφέροντος και της δημόσιας παρέμβασης, με τολμηρές προτάσεις για την Ευρώπη και με ένα «άνοιγμα» στον τρίτο κόσμο που δεν θα αποτελεί μεταμφίεση των επιδιώξεων της αχαλίνωτης παγκοσμιοποίησης. Στο μέλλον που μας ετοιμάζουν, θα πρέπει εκτός από τα όχι μας, να έχουμε μαζί μας και τα υλικά για το νέο που οραματιζόμαστε: Δημοκρατία, αλληλεγγύη, αγωνιστική διάθεση.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

«Μην αμελήσετε. Πάρτε μαζί σας νερό

Το μέλλον έχει πολύ ξηρασία»

Μ. Κατσαρός

Σαν όνειρο περνούν τα  καλοκαίρια. Ο Αύγουστος παφλάζοντας έσβησε ανάμεσα στα πόδια σου και ο Σεπτέμβρης άδικα τον μιμείται.  Ξυπνάς αίφνης και έχουν τελειώσει τα ηλιοβασιλέματα τα ονειρικά και οι τεμπέλικες βόλτες σου σε στενοσόκακα νησιώτικα, οι αμμουδιές με τα αγαπημένα σώματα δίπλα σου νωχελικά απλωμένα, οι νύχτες που φιλοσοφούσες για έρωτες, τα μεσημέρια της κυριαρχίας του νότου, τέλειωσαν.
Εποχή μετάβασης και προσαρμογής το Φθινόπωρο. Μαζεύεις τα μπογαλάκια της τεμπελιάς. Τη σχολική σου τσάντα και το φοβισμένο βλέμμα των μικρών συμμαθητών σου ξαναφέρνεις στη μνήμη σου. Το δασκαλάκο , που σκυμμένος από την ανημπόρια της αντίστασης στην εξουσία , να ξεσπά πάνω σου. Πόσο μακριά είναι όλα!!
Τώρα το μνημόνιο κυριαρχεί και ο βάρβαρος καπιταλισμός δείχνει τα δόντια του. Τώρα η μιζέρια της ατομικής προσπάθειας και του ωχαδερφισμού. Τώρα οι μεταμορφώσεις γνωστών και φίλων (αχ!! και φίλων), που σαν χαμαιλέοντες αλλάζουν χρώμα, στόχους και σχέδια και φυσικά δεν συμπεριλαμβάνεσαι σε αυτά. Τώρα τα ψέματα  και η ανικανότητα μιας εξουσίας, δήθεν απροετοίμαστης και ανίκανης να συνειδητοποιήσει ότι είναι εξουσία και όχι παρατηρητής.
Κι όμως το Φθινόπωρο είναι εδώ. Σηκώνει το πολύχρωμο φλάμπουρό του και ξεκινά το επώδυνο μεροδούλι της μεταμόρφωσης των φυτών. Αδιαφορεί για την μελαγχολία όλων μας. Αφοσιώνεται στο βαθύ γαλάζιο της θάλασσας, παίζει με τα πρώτα μαβιά σύννεφα.
Σου αρέσει να περνοδιαβαίνεις  στους δρόμους της φθινοπωρινής πόλης που μεταμορφώνεται: από τον άνεμο που δοκιμάζει τη δύναμή του , τα σώματα των γυναικών που αποφάσισαν να καλυφθούν και να ευχαριστήσουν την ευχαρίστηση της θέασης, τις βιτρίνες που λαμπυρίζουν υποσχόμενες ευτυχία-αν είναι δυνατόν- στις αγορές και στην κατοχή ευτελών πραγμάτων. Και συνεχίζεις να περνοδιαβαίνεις απολαμβάνοντας τα μικρά και αδιάφορα για τους πολλούς. Ονειρεύεσαι τη βροχή που θα ξεπλύνει την κίτρινη σκόνη της άνοιας και της απογοήτευσης. Το νερό, που θα ξεδιψάσει το μέλλον μας.

ΕΥΦΛΕΚΤΗ ΠΟΛΗ: Το πρώτο μου Μυθιστόρημα ..υπό έκδοση

Το εξώφυλλο του πρώτου μου Μυθιστορήματος!!! θα είναι στα βιβλιοπωλεία στα μέσα του Μάη.....

Εν μεγάλη Ελληνική αποικία,

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία
δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν' επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν' επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός.

Μπορεί να είσαι ...ολίγον νεοφιλελεύθερος;

Τελικά αποδεικνύεται καθημερινά ότι ο Κυβερνητικός κατήφορος προς μια καθαρά νεοφιλελεύθερη πολιτική, δεν έχει τέλος. Το τελευταίο σαρωτικό πακέτο «τακτοποίησης» των εργασιακών θεμάτων, ουσιαστικά βάζει την ταφόπλακα σε κάθε δικαιολογία που κάποιοι –μέσα στο ΠΑΣΟΚ-προσπαθούν εδώ και καιρό να αρθρώσουν:

Στην αρχή μας μιλούσαν  για κατάσταση εκτάκτου ανάγκης: μπροστά στην χρεοκοπία θα έπρεπε να επιβληθούν και «άδικα» μέτρα. Εντελώς τυχαία πάντα αφορούσαν τους εργαζόμενους και ποτέ τους έχοντες και κατέχοντες, οι οποίοι χρωστούν βεβαιωμένα 28δις Ευρώ.

Στη συνέχεια μας μίλησαν για αντιμέτρα στα παραπάνω άδικα (βλέπε φορολογικό), τελικά άνθρακας κι εδώ ο …θησαυρός, αφού οι μισθωτοί συνεχίζουν να πληρώνουν πάνω από το  60% των ετήσιων φόρων.

Κατόπιν ορκίζονταν στα ιερά και όσια του σοσιαλιστικού τους παρελθόντος ότι αύξηση ΦΠΑ, αυξήσεις στις ΔΕΚΟ κλπ, δεν επρόκειτο να επιβληθούν. Φυσικά πριν αλέκτωρ λαλήσει, είχαν ήδη θεσμοθετηθεί, μαζί φυσικά με οριζόντιες μειώσεις μισθών πάνω από 30%.

Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε  με τις διατάξεις του νόμου σκούπα, που εισάγεται με την διαδικασία του κατεπείγοντος στη Βουλή,  και που το αδιανόητο δεν είναι απλά ότι τακτοποιούν κάποιες ανισότητες στο μισθολογικό καθεστώς των ΔΕΚΟ ή φροντίζουν , με την αναλογία 1:5 στις προσλήψεις/απολύσεις στο Δημόσιο, να αποσυμφορήσουν τη δημόσια διοίκηση από υποτίθεται περιττούς υπαλλήλους. Στο όνομα κάποιων αλλαγών και νοικοκυρέματος, που έπρεπε να γίνουν ,στη πραγματικότητα κατεδαφίζουν τις υπάρχουσες εργασιακές σχέσεις γυρνώντας δεκαετίες πίσω.

Η πραγματικότητα που όλοι μας πλέον θα πρέπει να κατανοήσουμε και να πάρουμε θέση είναι ότι στη χώρα μας εφαρμόζεται το πιο σκληρό μοντέλο περιοριστικής πολιτικής του ΔΝΤ, χωρίς καν να έχουμε την «πολυτέλεια» του εθνικού  νομίσματος, άρα και της υποτίμησης.  Ο μόνος δρόμος λοιπόν για τους εγκέφαλους του ΔΝΤ και τους εγχώριους μαθητευόμενους μάγους, είναι η αύξηση της ανταγωνιστικότητας με περιορισμούς των μισθών και την ισοπέδωση των εργασιακών δικαιωμάτων. Το όραμά τους μια Ευρωπαϊκή χώρα με συνθήκες Λατινικής Αμερικής.

 Η συνέχεια γνωστή ακόμα και σε πρωτοετή φοιτητή: ύφεση, στασιμοπληθωρισμός, ανεργία, φτώχεια, αδυναμία πληρωμής χρεών. Και όλα αυτά έχοντας σμπαραλιάσει και συντρίψει κάθε έννοια κοινωνικού Κράτους, κάθε δίχτυ ασφαλείας για τους ασθενέστερους.

Ο λαός μας, οι εργαζόμενοι δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, ζουν σε ένα καθεστώς σοκ και δέους. Για τους κυβερνώντες απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία της νεοφιλελεύθερης συνταγής τους είναι ένα είδος συλλογικού τραύματος της κοινωνίας-πειραματόζωο: Οι πάντες κινδυνολογούν, ο τρόμος ξεχειλίζει κάθε βράδυ από τα μεγάλα ΜΜΕ, Και ο πολίτης έρμαιο και στόχος. Βομβαρδίζεται από παντού για μονόδρομους. Αβοήθητος σκύβει το κεφάλι και ψάχνει ιδιωτικούς δρόμους σωτηρίας (δεύτερη δουλειά κλπ), απαξιώνοντας ακόμα περισσότερο τη συλλογική δράση.

Η ώρα που όλοι μας θα πρέπει να τοποθετηθούμε δημοσίως και να αναλάβουμε τις ευθύνες μας έφτασε. Καμιά δικαιολογία, κανένας κομματικός πατριωτισμός δεν πρέπει να μας σταματήσει. Συλλογική δράση και αγώνας μαζικός για την ανατροπή τούτης της βάρβαρης και αναποτελεσματικής πολιτικής, είναι ο δρόμος μας.Το κείμενο υπάρχει και στο Cretalive

Επαναστάτες με αιτία

Οι μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις στη Γαλλία για το ασφαλιστικό, η πρωτοφανής εξέγερση των Άγγλων φοιτητών στην έδρα του συντηρητικού κόμματος στο Λονδίνο , αλλά και οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στη χώρα μας, ιδιαίτερα πέρυσι, τη χρονιά του ΔΝΤ, άνοιξαν μια μεγάλη συζήτηση για την αναγκαιότητα της αντίστασης και της εξέγερσης.

Κι όσο η κουβέντα γίνεται για τη Γαλλία ή για την Λατινική Αμερική, ακόμα και συντηρητικές φωνές και Μ.Μ.Ε, προβάλλουν και θάλεγε κανείς, υμνούν την εξέγερση. Βλέπεις είναι must τώρα τελευταία, οι εικόνες φτώχειας και «καθημερινότητας» και όλοι έχουν αποδυθεί στο κυνήγι της καταγραφής τους. Αλλά μέχρις εκεί. Μέχρι την καταγραφή μόνο των προβλημάτων και την «δραματοποίησή»  τους  στα μεγάλα ΜΜΕ. Όταν όμως ξεκινούν οι απεργίες και οι διαδηλώσεις εδώ, οι ηγέτες των συνδικάτων γίνονται «εργατοπατέρες», οι «νέοι που αντιστέκονται», γίνονται ταραξίες και «γνωστοί άγνωστοι». Οι απεργίες δεν προβάλλονται για τα αιτήματά τους, αλλά για την «ταλαιπωρία» που προκάλεσαν στο κοινό ή για τις ζημιές που προκάλεσαν σε κάποια άλλη κοινωνική τάξη (βλέπε τον κοινωνικό αυτοματισμό στις  απεργία της ΠΝΟ, των αγροτών, ή στην «κατακραυγή» για τις κινητοποιήσεις στην Ακρόπολη).

Κι όμως στην εποχή μας, εποχή μετάβασης σε μια μετα-νεοφιλελεύθερη κοινωνία, που μεγάλες ομάδες πολιτών είναι άνεργοι (πάνω από 650.000 ήδη), ανασφάλιστοι, αποκλεισμένοι, αναλώσιμοι, η αναγκαιότητα της αντίστασης, του αγώνα και της εξέγερσης, είναι παρά ποτέ επιτακτική.

Η ασυδοσία του Κεφαλαίου, η ανικανότητα των Κυβερνήσεων να δώσουν λύσεις πέρα κι έξω από τα κελεύσματα της αγοράς, που να μην εξαθλιώνουν τους λαούς, αλλά και η δυσκολία των αριστερών δυνάμεων, να περιγράψουν με σαφήνεια τον άλλο, διαφορετικό δρόμο, δημιουργούν τούτη την «σκοτεινή», αλλά και ελπιδοφόρα μεταβατική εποχή, που σημαδεύεται από εξεγέρσεις, πολιτικές ανακατατάξεις, και γεννήσεις νέων κινημάτων.

Συνειδητοποιούν όλο και περισσότεροι, ότι ο life style καπιταλισμός που δημιουργούσε θέσεις εργασίας, έδινε αυτοκίνητα και διακοπές στους εργάτες και ταυτόχρονα ισοπέδωνε, αλλοτρίωνε  την ψυχή του, διαλύοντας τον κοινωνικό ιστό και διογκώνοντας την απομόνωση, έφτασε στο τέλος του με την μορφή που τον γνωρίσαμε. Δεν δίνει λύσεις και γεννά αέναα νέα αδιέξοδα.  Και ιδιαίτερα σήμερα που η κρίση του Καπιταλισμού ωθεί στην χρεοκοπία ολόκληρες χώρες, που οι μονόδρομοι της λιτότητας και της κατεδάφισης κάθε δικαιώματος  γίνονται φανεροί, τόσο θα πληθαίνουν οι φωνές και οι εξεγέρσεις, για την αλλαγή του, την ανατροπή του.

Οι αιτίες υπάρχουν λοιπόν, οι εξεγέρσεις και οι  επαναστάτες θα δημιουργηθούν από τούτες τις αιτίες και θα σπρώξουν μπροστά και πάλι την κοινωνία.  Με ήττες, πισωγυρίσματα, μικρές ή μεγαλύτερες νίκες, αλλά πάντα μπροστά.

Ποιος θα μας σώσει από τους σωτήρες μας;

Η προεκλογική περίοδος είναι σημαντική για παρατηρήσεις κάθε είδους: πολιτικές, κοινωνιολογικές, οικονομικές κλπ. Είναι η περίοδος που οργιάζει η φαντασία των υποψηφίων, προκειμένου να κάνουν τη διαφορά , να ξεχωρίσουν από το  πλήθος, και εν τέλει να μας πείσουν ώστε να τους ψηφίσουμε.

Πρώτα από όλα ο στόχος είναι να συμπεριληφθούν στα ψηφοδέλτια. Δεν τους νοιάζει το αν είναι σε διαμερισματικό, δημοτικό, ή περιφερειακό, ο «καλός μύλος όλα τα αλέθει». Για να επιτευχθεί λοιπόν ο στόχος, σημαντικό είναι να βρίσκονται στην επικαιρότητα: κάποιοι ανακαλύπτουν το ποδήλατο και περνοδιαβαίνουν στους υποτυπώδεις ποδηλατοδρόμους της πόλης, κινδυνεύοντας να τσακιστούν και να χάσει η πόλη και το νησί τον/ την  εκπρόσωπό του. Άλλοι συγγράφουν!! (Το γιατί οι ικανότητες αυτές χάνονται κατά τη διάρκεια της τετραετίας, είναι μυστήριο). Από άρθρα στον τοπικό τύπο, ως βιβλία που εντελώς τυχαία παρουσιάζουν δέκα μέρες πριν τις εκλογές. Το ότι κάποιοι εντάχθηκαν στους προσκόπους γιατί είχαν προγραμματίσει κάποιες εκδηλώσεις,  ελέγχεται ως αναληθές, άλλωστε δεν τους κολακεύει καθόλου πλέον το κοντό παντελονάκι του λυκόπουλου.

Μπήκαν λοιπόν στο ψηφοδέλτιο και ο αγώνας αρχίζει: αγώνας να θάψεις τον συνυποψήφιό  σου και να αναδειχθείς εσύ. Διαρροές λοιπόν σκοτεινές για τους άλλους, με αναφορές σε οικονομικά, κοινωνικά και άλλα πιπεράτα σκάνδαλα που υποτίθεται ότι συμμετείχε. Φωτογραφίες ρετουσαρισμένες, επισκέψεις σε ειδικούς για κάποια μποτοξάκια, φυλλάδια  που παραπέμπουν στον σοσιαλιστικό ρεαλισμό των αρχών της δεκαετίας του `50. Ο/Η υποψήφιος/α, ατενίζει συνήθως το μέλλον, κάποιοι κακεντρεχείς λένε ότι κοιτάζει το δικό του/της μέλλον, γι αυτό και χαμογελάει σαρδόνια. Ψέματα!! Βλέπει το μέλλον της πόλης, του Νομού, του νησιού, ως κέντρο της Μεσογείου, της Νοτιανατολικής Ευρώπης, του Δυτικού Ημισφαιρίου κλπ. Οραματίζεται αλσύλλια, γιομάτα φοίνικες, οραματίζεται πεζοδρόμους, οραματίζεται γειτονιές με ανθρώπινο πρόσωπο κλπ, κλπ Ο στόχος απλός: Να κάνει το τίποτα, κάτι!!

Τζάμπα είναι και τα  οράματα και τα σχέδια επί φυλλαδίου. Οι περισσότεροι εξ αυτών άλλωστε μέλος του πολιτικού προσωπικού του Νομού και του νησιού είναι ή ήταν επί σειρά ετών  και έχουν την κύρια ευθύνη για την κατάντια μας. Κανείς ή καμιά τους δεν έκαναν στοιχειώδη απολογισμό της δράσης τους στα όργανα αιρετά ή μη που συμμετείχαν. Μια αυτοκριτική ρε αδελφέ! Έχοντας ως φεουδαρχικό δικαίωμα, τη συμμετοχή τους στα ψηφοδέλτια, μας βομβαρδίζουν με κοινοτυπίες κλεμμένες, με Τίποτα παραγεμισμένο με λόγια του αέρα. Μας απειλούν ότι θα μας σώσουν και πάλι. Θα τους αφήσουμε; Φιλοξενείται και στη Zougla.gr

Λυπημένα τσιγάρα της Κυριακής

Λυπημένα τσιγάρα που κολλημένα στα χείλη σου ξεχνιούνται και σβήνουν μη δίνοντας πια καμιά χαρά κι απαντοχή. Ακολουθούν την προδιαγεγραμμένη πορεία τους: Ανάβουν με όνειρα για να ελαφρύνουν τον κάματο, να σε ηρεμήσουν και να σε κάνουν να ξεχαστείς, να διώξεις την αμηχανία της συνάντησης με τους άλλους, που όλη την εβδομάδα είχες αποδιώξει. Η καύτρα τους σηματοδοτεί την πορεία της προγραμματισμένης συνάντησης, μα αποτυγχάνει να ανάψει την φλόγα που θα γίνει παρανάλωμα. Απλώς συντηρεί τη συνήθεια και σβήνει αμήχανα.

Πάντα με μελαγχολούν οι Κυριακές. Πάντα έρχονται και φεύγουν απρόσκλητες γιομάτες μελαγχολία για το μάταιο της πληρώσεώς τους. Κι απειλητική η σκιά της Δευτέρας, έρχεται να ολοκληρώσει την μελαγχολία. Τα Κυριακάτικα φύλλα, προσπαθούν μέσα σε δεκάδες σελίδες να αποτυπώσουν την δικιά τους πραγματικότητα. Αδυνατούν, και μας τρατάρουν εικονικές στιγμές σε ηλεκτρονικούς δίσκους. Ο φθινοπωρινός ήλιος ήλιος και τα αλαβάστρινα μέλη των γυναικών που αγαπάμε και δίπλα μας στέκονται, χρόνια τώρα, αδυνατούν να ελαφρύνουν τα γήινα: το βάρβαρο μνημόνιο, τις μεταμορφώσεις των πολιτικάντηδων, τους ελληναράδες με τις κραυγές τους για τα θρησκευτικά και την ιστορία, τους ανησυχούντες Χριστιανούς, για την επαφή μας με Κώδικες στις νέες «έξυπνες κάρτες».

Σε τοπικό επίπεδο, τα Δημοτικά ημερήσια δελτία έργων, κονταροχτυπιούνται με τα τεράστια αεροδρόμια όπου πλούσιοι εξωτικοί επενδυτές θα δημιουργήσουν μέσα σε μια νύχτα. Οι «συνήθεις πολιτικάντηδες», καλύπτουν τις σκουριές και  διαρρέουν συμμετοχές σε ψηφοδέλτια, για να συνεχίσουν το τεράστιο έργο τους στην πόλη και το Νομό. Μέχρι τότε, περιδιαβαίνουν το κέντρο της πόλης και μεταξύ χειραψιών και χαμόγελων, βάζουν μελλοντικά ενέχυρα:

«Θ' απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα,
κι αν ο μωρός αυτός δεν μ' εκτιμήσει,
θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό.
Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει,
πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό.

Θα με θελήσει πάντως ένας απ' τους τρεις.

Κ' είν' η συνείδησίς μου ήσυχη
για το αψήφιστο της εκλογής.
Βλάπτουν κ' οι τρεις τους την Συρία το ίδιο.

Αλλά, κατεστραμμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ.
Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ.
Ας φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί
να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό.
Μετά χαράς θα πήγαινα μ' αυτόν.»

Κ Καβάφης

«Ας φρόντιζαν»

Άρθρο

Η μελαγχολία της μετάβασης

«Μην αμελήσετε. Πάρτε μαζί σας νερό

Το μέλλον έχει πολύ ξηρασία»

Μ. Κατσαρός

Σαν όνειρο περνούν τα  καλοκαίρια. Ο Αύγουστος παφλάζοντας έσβησε ανάμεσα στα πόδια σου και ο Σεπτέμβρης άδικα τον μιμείται.  Ξυπνάς αίφνης και έχουν τελειώσει τα ηλιοβασιλέματα τα ονειρικά και οι τεμπέλικες βόλτες σου σε στενοσόκακα νησιώτικα, οι αμμουδιές με τα αγαπημένα σώματα δίπλα σου νωχελικά απλωμένα, οι νύχτες που φιλοσοφούσες για έρωτες, τα μεσημέρια της κυριαρχίας του νότου, τέλειωσαν.

Εποχή μετάβασης και προσαρμογής το Φθινόπωρο. Μαζεύεις τα μπογαλάκια της τεμπελιάς. Τη σχολική σου τσάντα και το φοβισμένο βλέμμα των μικρών συμμαθητών σου ξαναφέρνεις στη μνήμη σου. Το δασκαλάκο , που σκυμμένος από την ανημπόρια της αντίστασης στην εξουσία , να ξεσπά πάνω σου. Πόσο μακριά είναι όλα!!

Τώρα το μνημόνιο κυριαρχεί και ο βάρβαρος καπιταλισμός δείχνει τα δόντια του. Τώρα η μιζέρια της ατομικής προσπάθειας και του ωχαδερφισμού. Τώρα οι μεταμορφώσεις γνωστών και φίλων (αχ!! και φίλων), που σαν χαμαιλέοντες αλλάζουν χρώμα, στόχους και σχέδια και φυσικά δεν συμπεριλαμβάνεσαι σε αυτά. Τώρα τα ψέματα  και η ανικανότητα μιας εξουσίας, δήθεν απροετοίμαστης και ανίκανης να συνειδητοποιήσει ότι είναι εξουσία και όχι παρατηρητής.

Κι όμως το Φθινόπωρο είναι εδώ. Σηκώνει το πολύχρωμο φλάμπουρό του και ξεκινά το επώδυνο μεροδούλι της μεταμόρφωσης των φυτών. Αδιαφορεί για την μελαγχολία όλων μας. Αφοσιώνεται στο βαθύ γαλάζιο της θάλασσας, παίζει με τα πρώτα μαβιά σύννεφα.

Σου αρέσει να περνοδιαβαίνεις  στους δρόμους της φθινοπωρινής πόλης που μεταμορφώνεται: από τον άνεμο που δοκιμάζει τη δύναμή του , τα σώματα των γυναικών που αποφάσισαν να καλυφθούν και να ευχαριστήσουν την ευχαρίστηση της θέασης, τις βιτρίνες που λαμπυρίζουν υποσχόμενες ευτυχία-αν είναι δυνατόν- στις αγορές και στην κατοχή ευτελών πραγμάτων. Και συνεχίζεις να περνοδιαβαίνεις απολαμβάνοντας τα μικρά και αδιάφορα για τους πολλούς. Ονειρεύεσαι τη βροχή που θα ξεπλύνει την κίτρινη σκόνη της άνοιας και της απογοήτευσης. Το νερό, που θα ξεδιψάσει το μέλλον μας.