1η Μάη: Μέρα μνήμης και αγώνα

Εγκύκλιος Ομοσπονδίας Οργανωμένων Επαγγελμάτων

& Εργατικών Συνδικάτων (Η.Π.Α. 1886)

«Σηκωθείτε, δουλευτάδες της Αμερικής!, αφήστε κάτω τα εργαλεία σας την 1η του Μάη 1886, σταματήστε τη δουλειά σας, κλείστε τα εργοστάσια, τις φάμπρικες και τα ορυχεία. Για μια μέρα το χρόνο. Μια μέρα επανάστασης , όχι ανάπαυσης! Μια μέρα που δεν ορίστηκε από τους καυχησιάρηδες εκπροσώπους των θεσμών που κρατούν την εργατιά σε υποτέλεια. Μια μέρα στην οποία οι εργάτες κάνουν τους δικούς τους νόμους κι έχουν τη δύναμη να τους εφαρμόσουν, όλα αυτά χωρίς τη συγκατάθεση, την έγκριση αυτών που καταπιέζουν και κυβερνούν. Μια μέρα κατά την οποία με τεράστια δύναμη , η ενότητα της στρατιάς των δουλευτάδων παρατάσσεται κατά των δυνάμεων που σήμερα εξουσιάζουν τα πεπρωμένα του λαού όλων των εθνών. Μια μέρα διαμαρτυρίας ενάντια στην καταπίεση και την τυραννία, ενάντια στην αμάθεια και κάθε είδος πολέμου. Μια μέρα κατά την οποία οι εργάτες θα πρέπει να αρχίσουν να απολαμβάνουν «οκτώ ώρες για δουλειά, οκτώ ώρες για ανάπαυση και οκτώ ώρες για ό,τι θα ήθελαν».

ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ ΤΑ ΣΙΔΕΡΑ

Οι εξεγέρσεις των "κολασμένων" στις φυλακές της χώρας, σίγουρα δεν θα συνεγείρουν τη μεγάλη πλειοψηφία που ανατριχιάζει μπροστά στις οθόνε ςτων τηλεοράσεων. Όμως σπάνε τη σιωπή και ρίχνουν λίγο φως στα σκοτεινά κελιά.

ΤΟ ΑΔΕΙΟ ΜΑΣ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ Η ΚΥΠΡΟΣ ΤΟ ΠΛΗΡΩΝΕΙ (ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ)

Το Κυπριακό, τελικά πουλάει!! Η γνωστή ρήση για το αντίθετο, αποδείχθηκε λανθασμένη. Και πουλάει γιατί είναι μια πληγή ματωμένη στο κορμί του ελληνισμού. Μια πληγή που προξενήθηκε ΚΑΙ από τα δικά μας λάθη. Η συλλογική μας αφήγηση για τους κακούς που επιτίθενται κάθε φορά εναντίον της μικρής πλην αθώας χώρας μας, πρέπει πλέον να διορθωθεί. Το σύνθημα που βροντοφώναζαν κάποιοι ελληναράδες την περίοδο του Μακεδονικού: «Διαβάστε Ιστορία!!», θα πρέπει να ιδωθεί και από εμάς. Πράγματι, όλοι μας είμαστε αδιάβαστοι όσον αφορά την ιστορία της Κύπρου. Αδιάβαστοι για το ρόλο της ΕΟΚΑ Β, αδιάβαστοι για τον ρόλο του Γρίβα, της Κυπριακής εκκλησίας, του χουντικού πραξικοπήματος, των θυλάκων που είχαμε περιορίσει τους Τουρκοκύπριους, του εμφυλίου ουσιαστικά στη μεγαλόνησο. Αδιάβαστοι όσον αφορά την σημερινή κατάσταση στο νησί με την τεράστια οικονομική πρόοδο, τις offshore εταιρείες, την κουλτούρα. Τα τελευταία χρόνια η στρατηγική της διεθνοποίησης του Κυπριακού προβλήματος, απέδωσε καρπούς. Η Κύπρος και το ζήτημα της κατοχής απασχόλησε όλους τους διεθνείς οργανισμούς και τελικά το ελεύθερο κομμάτι της εντάχθηκε στην Ε.Ε. Μια επιτυχία μοναδική τα τελευταία 30 χρόνια, που απέδειξε ότι όταν έχουμε στρατηγική, επιμονή στους στόχους μας, πετυχαίνουμε. Δυστυχώς κάποιοι, θεωρούν ότι τα πάντα ακολουθούν τη λογική του αυτόματου πιλότου. Κάποιοι, πιστεύουν ότι η θέαση των γεγονότων είναι αρκετή για να προχωρήσουν τα ζητήματα. Κάποιοι, βασανιζόμενοι από το σύνδρομο της Ζυρίχης, απλώς προεδρεύουν !!
Κι όμως η ευκαιρία της ειρηνικής συνύπαρξης των δυο κοινοτήτων ήταν εδώ. Αρκεί οι κυβερνώντες να είχαν την πρόνοια και τη στρατηγική της διαπραγμάτευσης, της ουσιαστικής παρέμβασης για την απαλοιφή των αρνητικών του σχεδίου. Το σχέδιο Ανάν, μπορούσε να αποτελέσει την αρχή για την επίλυση του προβλήματος. Σίγουρα οι Κύπριοι είναι αυτοί που αποφασίζουν για το μέλλον τους. Όμως η Ελλάδα και ο λαός της θα πρέπει ξεκάθαρα να έχουν σχέδιο και στρατηγική, για το σημαντικό και χρονίζον ζήτημα που ταλανίζει τον ελληνισμό επί 40 χρόνια.

ΔΟΜΗΜΕΝΑ ΟΜΟΛΟΓΑ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ

Την ώρα που η Κυβέρνηση της ΝΔ με διαρροές στα ΜΜΕ προετοιμάζει τους ασφαλισμένους για την «εξυγίανση» του ασφαλιστικού συστήματος στη χώρα μας, αποκαλύπτεται σε όλη τη μεγαλοπρέπειά του ένα πρωτοφανές σκάνδαλο με τα αποθεματικά των Ταμείων των Δημοσίων Υπαλλήλων. Ένα σκάνδαλο που συνδυάζει τα περιβόητα «γαλάζια Παιδιά»( αποτυχημένους πολιτευτές που διορίστηκαν να διαχειρίζονται δισεκατομμύρια Ευρώ) και πολιτικές σκοπιμότητες. Σύμφωνα με το πόρισμα «δεν υπήρχαν όρια στις χρηματιστηριακές συναλλαγές και στηρίζονταν στα κριτήρια της ιδιωτικής εταιρείας. Αγόραζαν ομόλογα 7% ακριβότερα από την ημερήσια διακύμανση».

Ας δούμε λίγο περισσότερο τα δομημένα ομόλογα: Για να παρακαμφθεί η νομοθεσία που προβλέπει ότι το 77% των αποθεμάτων των Ταμείων θα πρέπει να τοποθετούνται σε ασφαλείς επενδύσεις (σταθερά ομόλογα ή καταθέσεις), βρέθηκε η πατέντα του «δομημένου ομολόγου». Τα δομημένα ομόλογα που αγόρασαν τα Ταμεία είναι μόνο κατ’ όνομα ομόλογα (ίσα για να καλύπτονται οι τυπικές προϋποθέσεις τις νομοθεσίας). Γενικά μιλώντας, τα δομημένα ομόλογα ανήκουν στην κατηγορία των παράγωγων προϊόντων (derivatives). Πρόκειται για προϊόντα ειδικών χαρακτηριστικών που πολύ συχνά έχουν υψηλό ρίσκο και χρησιμοποιούνται ως αντιστάθμισμα του ρίσκου άλλων επενδύσεων. Ακόμα και στο παγκόσμιο καζίνο των διεθνών χρηματαγορών τα δομημένα ομόλογα δεν χρησιμοποιούνται ως κύρια επένδυση.
Σε ό,τι αφορά τώρα τα ασφαλιστικά Ταμεία:
Τα δομημένα ομόλογα που αγοράστηκαν δεν έχουν εγγυημένες αποδόσεις. Τα συγκεκριμένα προϊόντα έχουν δεκαπενταετή ή εικοσαετή διάρκεια. Για τα πρώτα δύο έως πέντε χρόνια προβλέπουν μια σταθερή και ως επί το πλείστον συμφέρουσα απόδοση. Όμως για τα επόμενα δέκα έως δεκαοχτώ χρόνια οι αποδόσεις τους συναρτώνται από περίπλοκες εξισώσεις. Πρόκειται για επένδυση τόσο υψηλού ρίσκου που πρακτικά ισοδυναμεί με στοίχημα, και μάλιστα στημένο. Ένα στοίχημα το οποίο είναι βέβαιο ότι θα το χάσουν οι εργαζόμενοι και θα το κερδίσουν το κράτος που έχει εκδώσει τα δομημένα ομόλογα και η τράπεζα που τα διακινεί.
Επιπλέον, τα δομημένα ομόλογα δεν είναι εμπορεύσιμα με συμφέροντες όρους για τα Ταμεία. Λόγω του πολύ μεγάλου ρίσκου τους είναι εξαιρετικά δύσκολο να μεταπουληθούν. Η χαμηλή εμπορευσιμότητα τους σημαίνει ότι αν τα Ταμεία χρειαστούν ρευστό θα πρέπει να προσφύγουν σε τραπεζικό δανεισμό με πολύ σκληρούς όρους ή να ρευστοποιήσουν τα δομημένα ομόλογα που κατέχουν στο 60% ή 70% της ονομαστικής αξίας τους. Δηλαδή με τα δομημένα ομόλογα τίθενται σε κίνδυνο όχι μόνο οι αποδόσεις αλλά και το ίδιο το κεφάλαιο των Ταμείων.
Τέλος, τα δομημένα ομόλογα δίνουν τεράστιες ευκαιρίας για κερδοσκοπία των μεσαζόντων στην πλάτη των εργαζομένων. Τα ασφαλιστικά Ταμεία δεν συναλλάσσονται κατ’ ευθείαν με το κράτος αλλά με ενδιάμεσες τράπεζες και χρηματιστηριακές εταιρίες. Λόγω του υψηλού ρίσκου που έχουν αυτά τα προϊόντα, συνήθως πουλιούνται στον τελικό αποδέκτη σε τιμή μικρότερη από την ονομαστική αξία τους (άρτιο). Τα Ταμεία όμως αντί να αγοράσουν στο 85% ή 87% του αρτίου, αγόρασαν στο 100% ή και 106%. Επιπλέον, η τράπεζα που «δομεί» το ομόλογο (που μεσολαβεί δηλαδή μεταξύ κράτους και Ταμείου) κερδίζει και από τη λεγόμενη μεταφορά επιτοκίων (swap). Ενώ, δηλαδή, παίρνει από το κράτος ένα επιτόκιο ύψους τάδε, καταβάλει τελικά στο Ταμείο ένα πολύ μικρότερο επιτόκιο. Στην περίπτωση του ομολόγου ύψους 280 εκατομμυρίων ευρώ που αγόρασε τα Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Δημοσίων Υπαλλήλων, τα κέρδη των μεσαζόντων έφτασαν το αστρονομικό 15% της αξίας του προϊόντος

Μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου, αντί η Κυβέρνηση της ΝΔ να αποσύρει την εμπιστοσύνη της από τον αρμόδιο Υπουργό, τον στηρίζει και προσπαθεί με συμψηφισμούς και αναζήτηση τεχνικών άλλοθι να διασωθεί. Για τους εργαζόμενους τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: Την πολιτική ευθύνη για την ζημιά των εκατομμυρίων Ευρώ από τα Ταμεία μας την έχει η Κυβέρνηση και η πολιτική που ακολουθεί. Η κατάργηση της επιτροπής ελέγχου των χρηματιστηριακών πράξεων , ο διορισμός πολιτικών φίλων, με αδιαφανείς διαδικασίες, η προσπάθεια απόκρυψης και απόσυρσης της ευθύνης των Υπουργών, ουσιαστικά δείχνουν τον ένοχο: την Κυβέρνηση της ΝΔ.

ΤΑ ΑΠΟΝΕΡΑ ΤΟΥ ΝΑΥΑΓΙΟΥ ΣΤΗ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ

Αν σωθούμε όλοι μας από τα απόνερα του ναυαγίου στη Σαντορίνη, θα είναι θαύμα. Για άλλη μια φορά, βιώνουμε τα αποτελέσματα της τηλεοπτικής μας δημοκρατίας: Φωνασκούντες μαϊντανοί που άφησαν κατά μέρος τις γνώσεις τους για τους σεισμούς, την τρομοκρατία και τα υπόλοιπα κι έβγαλαν στην επιφάνεια τη ναυτοσύνη τους. Ξερόλες δημοσιογράφοι, «αποκλειστικά πλάνα» που δείχνουν το τίποτα, μαρκαρισμένο με το σήμα όλων των σταθμών, Κυβερνητικούς παράγοντες να μην έχουν τι να πουν και να επιτίθενται επί δικαίων και αδίκων. Έχουν γραφτεί πολλά για την τηλεόραση και πως αυτή επιδρά στην Κοινωνία μας και διαμορφώνει όχι μόνο την πολιτική ατζέντα, αλλά και συνειδήσεις. Πως παίρνει μια είδηση , ένα συμβάν από το ποιο μικρό ως το σπουδαιότερο, το αξιολογεί με βάση τα δικά της standards (ακροαματικότητα, επικαιρότητα, συμφέροντα επιχειρηματικά) και την παρουσιάζει με τη δική της αισθητική, προσπαθώντας να χτυπήσει τη φλέβα ενδιαφέροντος του μέσου τηλεθεατή. Το αποτέλεσμα; ΚΑΝΕΝΑ!! Αφού από την αρχή δεν τέθηκαν τα σωστά ερωτήματα. Δεν ερευνήθηκαν συστηματικά και μακροχρόνια οι ελλείψεις και οι ευθύνες. Σε λίγες ημέρες όλα ξεχνιούνται. Οι δόσεις «ενημέρωσης» είναι τόσο μεγάλες που όλοι σε λίγο μπουχτίζουν και χάνουν το ενδιαφέρον τους. Ποτέ, μα ποτέ τα κανάλια, δεν επανήλθαν για να ερευνήσουν τα αποτελέσματα ή την πορεία θεμάτων που για πολλές ημέρες είχαν επικεντρωθεί. Η τακτική τους: Περιμένω να «σκάσει» ένα θέμα, το εξαντλώ και μαζί με αυτό και τους τηλεθεατές και πάω στο επόμενο.
Στο συγκεκριμένο θέμα, κανείς δεν έπρεπε να πέσει από τα σύννεφα. Όλοι μας (ακόμα κι εμείς οι απλοί πολίτες), γνωρίζουμε ότι δεν έχουμε κατάλληλες υποδομές στα λιμάνια της χώρας, για τα τελευταίου τύπου τεράστια πλοία. Δεν υπάρχουν ηλεκτρονικά συστήματα ελέγχου κατάπλου και απόπλου (παρόμοιο με αυτό των αεροδρομίων). Όλοι μας ξέρουμε ότι τα πλοία δεν ελέγχονται σωστά και δεν τηρούν τους κανόνες ασφαλείας, στον αγώνα για ταχύτητα και μεγιστοποίηση του κέρδους. Γνωρίζουμε καλά, ότι τα σχέδια αντιμετώπισης κρίσεων, μπορεί να υπάρχουν σε κάποια συρτάρια αλλά κανείς δεν τα επικαιροποιεί, δεν ασκείται εντατικά πάνω σε αυτά. Τα γνωρίζουν κι αυτοί. Ιδίως οι της Κυβέρνησης. Αλλά περί άλλα τυρβάζουν. Αδυνατούν ως και την καθημερινότητα της χώρας να διαχειριστούν. Αδαείς κι ανάξιοι, απλώς ζεσταίνουν τους θώκους τους και φυσικά πλουτίζουν. Αδιαφορώντας για όλα και όλους μας.

ΕΝΑ ΓΕΛΙΟ..ΘΑ ΤΟΥΣ ΘΑΨΕΙ

Αφίσες από τον αγώνα φοιτητών και εκπαιδευτικών. Τις βρήκαμε στην πολύ καλή ιστοσελίδα Άλφα Βήτα....διαδώστε τες!!

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΛΠΙΔΑ

(Καθυστερημένο σχόλιο ..αλλά πάντα επικαιρο για την αντίσταση φοιτητών και εργαζομένων)
Ευτυχώς που κάποιοι ακόμα αντιστέκονται και σπάνε με λύσσα τις βιτρίνες του καθωσπρεπισμού και της αλλοτρίωσης. Καίνε χωρίς να υπολογίζουν τίποτα, τα «σύμβολα» και τα ιερά μιας Κοινωνίας ωχαδερφισμού, εξαθλίωσης και υποταγής.
Για να μας συγκινήσουν το κάνουν. Να μας αναστατώσουν. Να δουν αν ακόμα αντιδρούμε και δεν έχουμε εντελώς παραλύσει. Μας πετροβολούν όλους εμάς που σκύψαμε από το βάρος της καθημερινότητας και της ανάγκης. Μας τραβούν από το μανίκι να σηκωθούμε από τον καναπέ της τηλεοπτικής μας ενημέρωσης. Να βγούμε στους δρόμους. Εκεί στους δρόμους, που πλημμυρίζουν από βλέμματα φωτεινά. Από απεργούς διαδηλωτές, ξεροκέφαλους, επίμονους, ονειροπόλους. Που δεν έχουν λύσεις για όλα και προγράμματα προς υλοποίηση όταν έρθουν στην εξουσία, αλλά μια θολή εικόνα ενός κόσμου διαφορετικού από αυτό που βιώνουν καθημερινά. Ενός κόσμου που πολλοί από μας, κάποια στιγμή ονειρευτήκαμε. Εκεί που γίνεται πράξη η υπαρξιακή ανάγκη κάθε νέου να βιώσει τη μοναδική εμπειρία της συλλογικής μέθης και δράσης, να δημιουργήσει γεγονότα, να ενηλικιωθεί πολιτικά. Η κυρίαρχη πολιτική με όρους εξουσίας είναι απεχθής και μακρινή. Η πολιτική με όρους κοινωνίας είναι μια πραγματικότητα που οι ίδιοι δημιουργούν.
Το δήθεν τέλος της ιστορίας, στο οποίο όλα θα λύνονται με ευπρεπείς διαλόγους στα πάνελ και στα συνέδρια, δεν ήρθε. Σε ποιο διάλογο θα συμμετέχει ο 50άρης άνεργος; Που θα καθίσει ο έφηβος με τα 15 λεπτά ελεύθερο χρόνο; Πού, ο νέος με τα 3 πτυχία και τα μεταπτυχιακά αλλά χωρίς δουλειά; Ο δάσκαλος με τα 25 χρόνια υπηρεσίας που δεν του περισσεύουν χρήματα να πιει ένα καφέ; Ο συνταξιούχος;
Όταν η Κοινωνία η συγκροτημένη, και οι κυρίαρχες τάξεις σπέρνουν ανέμους θα θερίσουν θύελλες. Πάντοτε η διεκδίκηση, η σύγκρουση, ο θυμός, η εξέγερση και η βία στη βία της ακινησίας και του παλιού ήταν τα όπλα της πλειοψηφίας που αντιδρά στην αυθαιρεσία και την περιθωριοποίηση. Είναι το πνεύμα που μας κρατά όλους σε εγρήγορση. Εμάς τους φοβισμένους νοικοκυραίους, με τη δουλίτσα και τα δάνεια. Είναι πολύτιμο και το χρωστάμε όλοι μας σε τούτους τους νέους ακόμα κι όταν ξεπερνούν τα όρια κι υπερβάλλουν.

Ο ΝΕΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ

Κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του "Νέου Αγωνιστή" αφιερωμένο στο συνέδριο επανίδρυσης της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ Ένα περιοδικό που φιλοδοξεί να συνεχίσει την πορεία του "Αγωνιστή", περιοδικού που ξεκίνησε την έκδοσή του από το ΠΑΚ Ιταλίας και συνέχισε εκφράζοντας το χώρο της νεολαίας ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του `80. Ο νέος Αγωνιστής αποτελεί έκδοση πρωτοβουλίας μελών ΠΑ.ΣΟ.Κ. και διευθύνεται από συντακτική ομάδα. Στο φύλλο αυτό συνεργάστηκαν οι Βασίλης Ασημακόπουλος, Εύα Βέργαδου, Στάθης Διομήδης, Νίκος Μεντζίνης, Αριστομένης Συγγελάκης και Γιάννης Χατζηαντωνίου.Ο «νέος Αγωνιστής» αποτελεί έκφραση του πώς αντιλαμβανόμαστε την πολιτική, τη δημοκρατία και τη συμμετοχή. Η προσπάθειά μας είναι συλλογική με κινηματικό χαρακτήρα και στηρίζεται στην αυτοοργάνωση και την εθελοντική προσφορά. http://www.neosagonistis.gr/

ΠΟΙΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ Η ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ;

Σε τούτη την δύσκολη για το λαό μας συγκυρία (οικονομική, κοινωνική), αλήθεια ενδιαφέρει η σχεδιαζόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος; Επηρεάζει τη ζωή μας ας πούμε η αναθεώρηση του άρθρου 16 ή του άρθρου 103 ή του άρθρου 24 του Συντάγματος; Μήπως τελικά είναι προτιμότερο να συζητάμε για τις διαρρήξεις, και για το αν είχε χιονίσει στην Αράχωβα επαρκώς για να προβάρουμε τα νέα μας σκι; Δυστυχώς η σχεδιαζόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος όχι μόνο μας ενδιαφέρει αλλά αν επιτρέψουμε να συντελεστεί, θα ολοκληρώσει και θεσμικά στο ανώτερο δυνατόν επίπεδο, μια πρωτόγνωρη για τη χώρα μας συντηρητική στροφή που θα καθορίσει τις επόμενες δεκαετίες σε ζητήματα εκπαίδευσης, εργασιακών σχέσεων, διαχείρισης του περιβάλλοντος. Η Κυβέρνηση της ΝΔ, προχωρά στην αναθεώρηση του Συντάγματος με εμφανή στόχο αυτήν ακριβώς τη θεσμική κατοχύρωση των συντηρητικών και μονεταριστικών της επιλογών. Ας δούμε μόνο μερικές από τις βασικές κατευθύνσεις που η ΝΔ προτείνει: (Άρθρο 103): Η απασχόληση είναι ατομική ευθύνη του εργαζόμενου πολίτη. Η εξάλειψη της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και η αφαίρεση της συνταγματικής εγγύησης των συλλογικών συμβάσεων μεταξύ των «κοινωνικών εταίρων», υπηρετούν ιδεολογικοπολιτικά την επικράτηση αυτού του μοντέλου που κατακερματίζει τις κοινωνικές σχέσεις, που δηλητηριάζει την κοινωνική ζωή, που εξυψώνει πάνω απ’ όλα το «άτομο» σε ανηλεή, μάλιστα, πόλεμο με όλους τους άλλους. (Άρθρο 16): Για πρώτη φορά εδώ και έναν αιώνα θα επιχειρήσουν να κατοχυρώσουν συνταγματικά τη διαδικασία κατάλυσης του δημόσιου χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Η πολιτική αυτή αντιμετωπίζει την παιδεία ως «εμπόρευμα», τους φοιτητές ως «πελάτες» που αγοράζουν αυτές τις υπηρεσίες και τους φορείς που τις προσφέρουν ως «επιχειρήσεις», που φυσικά όχι μόνο μπορούν αλλά πρέπει κιόλας να είναι ανταγωνιστικές και ιδιωτικές. Άρθρο 24: Το ξεπούλημα εκατομμυρίων στρεμμάτων γης στο κεφάλαιο στα πλαίσια της «αποτελεσματικής προστασίας του περιβάλλοντος», που όπως αποκάλυψε ο κ. Αλογοσκούφης νοείται μόνο όταν εφαρμόζεται με τρόπο «φιλικό προς τις επενδύσεις». Το μόνο εμπόδιο που θα μπορούσε να αποτρέψει τις σαρωτικές αυτές ρυθμίσεις για το λαό και τα δικαιώματά του είναι το ενωτικό, μαζικό κίνημα των ίδιων των εργαζομένων. Μόνο αν οι εργαζόμενοι συνειδητοποιήσουν έγκαιρα το μέγεθος της απειλής και κινηθούν οργανωμένα, υπάρχει ελπίδα να αποκρουστεί η αντιλαϊκή συνταγματική επίθεση.

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 16

Η αναθεώρηση του άρθρου 16 προκαλεί όπως είναι φυσικό πολλά και ποικίλα ερωτήματα που απασχολούν την κοινή γνώμη. Δυστυχώς ΔΕΝ έχει ανοίξει ένας πλατύς διάλογος για το θέμα και πολλοί παραπλανούν. Παρακάτω προσπαθούμε να απαντήσουμε σε μερικά από αυτά:
Θα σταματήσει η εξαγωγή φοιτητών με την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων;
Εάν βγει κάποιος ευθαρσώς και πει ότι δεν μας ενδιαφέρει η ποιότητα του Πανεπιστημίου, αλλά μας ενδιαφέρει να δημιουργήσουμε οπωσδήποτε νέες θέσεις φοιτητών, τότε δεν μπορούμε να αφήνουμε στην περίπτωση αυτή κενές 20.000 θέσεις σε δημόσια ΑΕΙ και ΤΕΙ λόγω της βάσης του 10. Παράλληλα κανένας επιχειρηματίας δεν θα ρισκάρει να φτιάξει ιδιωτικό πανεπιστήμιο σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, αλλά θα προτιμηθούν τα μεγάλα αστικά κέντρα και κυρίως η Αθήνα. Ήδη τα κολέγια που διαφημίζονται ως «πανεπιστήμια» είναι συγκεντρωμένα στην πρωτεύουσα. Άρα, η εσωτερική «φοιτητική μετανάστευση» θα παραμείνει και θα ενταθεί και όπως έχουν δείξει πολλές έρευνες, το κόστος σπουδών για μια οικογένεια που σπουδάζει ένα παιδί σε άλλη πόλη εντός Ελλάδας με αυτό που έχει αν το σπουδάζει στο εξωτερικό είναι λίγο - πολύ το ίδιο!

Το μεγάλο ζήτημα των «κολεγίων», των ξένων Πανεπιστημίων που λειτουργούν στην Ελλάδα σε συνεργασία με Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών και το επιχείρημα ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση πιέζει για ιδιωτικά πανεπιστήμια πως θα λυθεί;
Σύμφωνα με το άρθρο 149 της Συνθήκης για τις ευρωπαϊκές κοινότητες, η αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για θέματα παιδείας είναι επικουρική, συμπληρωματική και υποστηρικτική. Άρα το τι λέει η εθνική νομοθεσία είναι κρίσιμο και είναι τεράστιο κενό και τεράστια παραπλάνηση παιδιών και γονέων, το γεγονός ότι τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών λειτουργούν χωρίς καθεστώς, χωρίς κριτήρια και χωρίς νομοθεσία στα θέματα αυτά. Τα επαγγελματικά προσόντα εξαρτώνται επίσης από το τι προσόντα σου αναγνωρίζει στο έδαφός της η χώρα προέλευσης του Πανεπιστημίου.

Θα βοηθήσει τα δημόσια Πανεπιστήμια η ίδρυση ιδιωτικών λόγω ανταγωνισμού;
Ένας ακόμα μύθος. Πουθενά και ποτέ η ιδιωτική πρωτοβουλία δεν βοήθησε την ανάπτυξη της δημόσιας παροχής υπηρεσιών. Παράδειγμα η υγεία που η λειτουργία των ιδιωτικών όχι μόνο ανέπτυξε τα δημόσια νοσοκομεία αλλά τα ωθεί καθημερινά σε ξεπούλημα βασικών δραστηριοτήτων τους. Θα ενταθεί λοιπόν η πορεία ιδιωτικοποίησης πλευρών της λειτουργίας και των ίδιων των δημόσιων πανεπιστημίων.

Τι χρειάζεται στα αλήθεια το Δημόσιο Πανεπιστήμιο;
· Χρειάζεται γενναία αύξηση της χρηματοδότησης. Χρειάζεται αυτοδιοίκηση και απογαλακτισμό από τα γρανάζια της εξουσίας , ανάπτυξη της έρευνας και σταμάτημα της ηγεμονίας της «ex cathedra» διδασκαλίας.

ΜΗΝ ΑΓΓΙΖΕΤΕ!!!

Το δικαίωμα μας να μη γίνει προνόμιο!! ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 16

Η απόφαση συγκρότησης της Πρωτοβουλίας δεν ήταν της στιγμής ούτε ελήφθη σε κάποιο κομματικό γραφείο. Η ιδέα γεννήθηκε κατά τις κινητοποιήσεις στο χώρο της Εκπαίδευσης την Άνοιξη του 2006. Πρόδρομο της Πρωτοβουλίας αποτέλεσε μια προκήρυξη «πρώην και νυν μελών της ΠΑΣΠ» που μοιράστηκε στις κινητοποιήσεις του Μαΐου 2006, προκαλώντας τις πρώτες αντιδράσεις, όπως του κ. Βερέμη, που μίλησε για «παλαιομαρξιστές της ΠΑΣΠ» καθώς και ανάλογες δηλώσεις της Υπουργού Παιδείας. Στη διάρκεια του καλοκαιριού η ιδέα μιας προσπάθειας να αντιταχθεί το ΠΑΣΟΚ στην αναθεώρηση του άρθρου 16 κέρδισε έδαφος και λειτούργησε ως βάση για την ενοποίηση και την περαιτέρω πολιτικοποίηση των οργανώσεών μας.
Θεωρούμε τη σχεδιαζόμενη ιδιωτικοποίηση της Ανώτατης Εκπαίδευσης ως ολιγαρχική εκτροπή, που πλήττει καίρια τα δικαιώματα που κατέκτησε ο Λαός μας με σκληρούς αγώνες. Θέτουμε ως προτεραιότητά μας τη ματαίωση της αναθεώρησης του άρθρου 16 του Συντάγματος, μέσω της απόρριψης της σχετικής πρότασης της Δεξιάς από τους βουλευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Για το σκοπό αυτό ζητούμε δημοψήφισμα, σύμφωνα με το άρθρο 12 του Καταστατικού ώστε η άποψη αυτή να γίνει θέση του Κινήματος.
Προωθούμε την άποψή μας μέσω ανοιχτής δημόσιας δράσης στην κοινωνία και τα μαζικά κινήματα αλλά και στο κόμμα με συλλογή υπογραφών, κινητοποίηση των μελών και οργάνωση συζητήσεων και εκδηλώσεων. Δίνουμε σάρκα και οστά στη Συμμετοχική Δημοκρατία.
Πιστεύουμε και αγωνιζόμαστε για ελευθερία, ισότητα, κοινωνική δικαιοσύνη και αλληλεγγύη, δηλαδή για τη Δίκαιη Κοινωνία, θεμέλιο της οποίας είναι η δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση υψηλού επιπέδου για όλους τους πολίτες.
Για μας η πάλη για τη Δημόσια Παιδεία εντάσσεται στον ευρύτερο πολιτικό αγώνα υπεράσπισης, εκσυγχρονισμού και βελτίωσης των δημόσιων και κοινωνικών αγαθών, ιδιαίτερα στην παρούσα συγκυρία που γίνονται πλέον ορατά, και στις κοινωνίες της Ευρώπης, τα αδιέξοδα της νέας Δεξιάς και των νεοφιλελεύθερων ιδεοληψιών περί ιδιωτικοποίησης του κόσμου.
Για μας η πολιτική ως δημοκρατικό πρόταγμα ταυτίζεται με την αντίσταση του δρώντος λαού στην εισβολή των ιδιωτικών συμφερόντων στα δημόσια αγαθά. Με την έννοια αυτή ο αγώνας μας για δημόσια δωρεάν παιδεία για όλους βρίσκεται στην καρδιά της πολιτικής κοινωνίας.

Μεταρρύθμιση και άλλα ευτράπελα….

«Μεταρρύθμιση: (η) ουσ. : μετατροπή,
μετασχηματισμός , τροποποίηση»
Ελληνικό Λεξικό Τεγόπουλος Φυτράκης 1993

Κάθε εξουσία που σέβεται τον εαυτό της, προβάλλει και προσπαθεί να επιβάλλει πάντα ένα σύνθημα που να ενοποιεί αν είναι δυνατόν σε μια λέξη το σύνολο ή το ζητούμενο της πολιτικής της. Διττός της στόχος αφ’ ενός να συσπειρώσει τους οπαδούς της σε ένα ιδανικό που αξίζει κάποιος να αγωνιστεί για αυτό και από την άλλη να δώσει μια ιδεολογική επίφαση στην καθημερινή της πρακτική. Να θυμηθούμε την «αλλαγή» του Α. Παπανδρέου, τον «εκσυγχρονισμό» του Κ. Σημίτη και τώρα την περιώνυμη, περιβόητη και ψευδεπίγραφη «μεταρρύθμιση». Σε κάθε κρίσιμη για την κυβέρνηση στιγμή η μόνιμη επωδός του πρωθυπουργού είναι ότι «η μεταρρύθμιση θα συνεχιστεί, η μεταρρύθμιση έχει την αποδοχή του ελληνικού λαού». Θα νόμιζε κανείς ότι στα δυόμιση αυτά χρόνια έχει συντελεστεί μια κοσμογονία στη χώρα μας, που την οδηγεί σε λεωφόρους προόδου και πρωτοπορίας και κάποιοι οπισθοδρομικοί αντιδρούν σε όλα τούτα. Ας δούμε περιληπτικά και σε κάθε τομέα ποιες είναι τούτες οι αλλαγές: ΔΗΜΟΣΙΟ: Μέσα σε μια βραδιά με πρωτόγνωρες αδιαφανείς διαδικασίες αποκεφαλίστηκαν οι νόμιμα επιλεγμένοι Προϊστάμενοι και στη θέση τους τοποθετήθηκαν τα «δικά μας παιδιά». Νομοθετήθηκαν διαδικασίες για την επιλογή στελεχών με ουσιαστικό κριτήριο όχι τα μετρήσιμα μόρια αλλά τις συνεντεύξεις. Μισθοί πείνας και πελατειακές σχέσεις. Στόχος η κατάληψη του Κράτους- λάφυρο. ΥΓΕΙΑ: Οι όποιες αλλαγές στοχεύουν στον περιορισμό της χρηματοδότησης. Εργαλείο για τούτο το ξεπούλημα υπηρεσιών υγείας σε ιδιώτες. ΠΑΙΔΕΙΑ: Υποχρηματοδότηση και θολές απόψεις για αλλαγές στο άσυλο και στους «αιώνιους» φοιτητές και φυσικά ο απώτερος στόχος η ιδιωτικοποίηση της Δημόσιας εκπαίδευσης. ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Πεδίο δόξης λαμπρό για τους μαθητευόμενους μάγους: εισπρακτικά μέτρα (ξεπούλημα Εμπορικής, αύξηση ΦΠΑ), απογραφή, αύξηση αφορολόγητου για επιχειρήσεις, φορομπηχτική πολιτική στους μικρομεσαίους. ΕΡΓΑΣΙΑ-ΑΣΦΑΛΙΣΗ: Μέτρα για αύξηση εργάσιμου χρόνου, περιορισμός αμοιβής υπερωριών, υποχρηματοδότηση δημόσιας ασφάλισης, ρυθμίσεις για μεγαλοοφειλέτες ασφαλιστικών εισφορών, «διάλογος»για αύξηση ορίων ηλικίας. Αυτή είναι η «μεταρρύθμιση» που έχει συντελεστεί ή προγραμματίζεται. Μια βαθειά συντηρητική στροφή σε όλους τους τομείς της οικονομίας και της Κοινωνίας. Για την επιβολή τούτων των αντιλαϊκών πολιτικών η Κυβέρνηση έχει συμμάχους μεγάλο τμήμα των media, και τα πιο συντηρητικά κομμάτια της Κοινωνίας μας (Αρχιεπίσκοπο, ΣΕΒ, Τραπεζίτες). Σύμμαχός της επίσης είναι η αδυναμία και η ολιγωρία των κομμάτων της αντιπολίτευσης να βρουν κοινούς τόπους σύγκλησης και οριοθέτησης των πολιτικών. Να προτείνουν νέους σύγχρονους δρόμους για το ξεπέρασμα της κρίσης και να εμπνεύσουν το λαό μας ώστε να αντιδράσει και να καταδικάσει τούτη την πολιτική της οπισθοδρόμησης και της απορρύθμισης όλων των κοινωνικών κατακτήσεων. Να ξαναδώσουμε επιτέλους στους όρους της πολιτικής την πραγματική τους σημασία.

Άρωμα εκλογών

Και ξαφνικά εγένετο φως!! Η οικονομία μας βγαίνει από την επιτήρηση στην οποία την είχαν οι ίδιοι οι Κυβερνώντες οδηγήσει, Υπουργοί απειλούν με παραιτήσεις αν δεν ικανοποιηθούν οικονομικά αιτήματα υφισταμένων τους, τριάντα χιλιάδες Βορειοηπειρώτες αποκτούν την ελληνική ιθαγένεια , άρα και το δικαίωμα ψήφου, οι ζώντες στην ένδεια δικαστικοί επιτέλους παίρνουν αυξήσεις 50-80%. Τέτοιες και άλλες μικρές ή μεγαλύτερες ειδήσεις συγκροτούν ένα προεκλογικό σκηνικό. Ζούμε όλοι μας ή προσπαθούν να μας κάνουν να πιστέψουμε σε μια εικονική πραγματικότητα Ξεχάστηκε ο επί 6 εβδομάδες αγώνας των εκπαιδευτικών για αξιοπρεπείς μισθούς, ξεχάστηκαν οι χιλιάδες συμβασιούχοι που με σχεδόν όμοιες δικαστικές αποφάσεις δεν μονιμοποιούνται, ξεχάστηκε η ακρίβεια και τα δυσοίωνα μηνύματα για το ασφαλιστικό, ξεχάστηκε ο Νόμος πλαίσιο για την ανώτατη εκπαίδευση. Τούτο το σκηνικό που επιδέξια στήνει η Κυβέρνηση με την βοήθεια των media στόχο έχει να μεταφέρει τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας και των εργαζομένων σε ένα άλλο χρονικό και πολιτικό επίπεδο, το μετεκλογικό. Ουσιαστικά η Κυβέρνηση από την ημέρα ανάληψης των καθηκόντων της προσπαθεί να κερδίσει χρόνο, μεταθέτοντας, διαβάλλοντας αιτήματα ή εξουθενώνοντας κοινωνικές ομάδες. Ευελπιστεί σε ένα διάφορο μετεκλογικό τοπίο που θεωρεί ότι θα είναι ευκολότερο για την ίδια να ολοκληρώσει την συντηρητική και αντιλαϊκή της πολιτική. Και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, θα αναρωτηθεί κάποιος. Ποια η στρατηγική τους, ποιες κινήσεις ανάδειξης προβλημάτων αλλά και νέων σύγχρονων προτάσεων χρησιμοποιούν; Το ΠΑΣΟΚ, δεν έχει ακόμα καταφέρει να ξεφύγει από το Κυβερνητικό του παρελθόν. Παραπαίει ανάμεσα σε «εκσυγχρονιστικές» θέσεις του παρελθόντος και σε θολές απόψεις που δεν έχουν αποκρυσταλλωθεί και οριστικοποιηθεί. Ακολουθεί την τακτική του ώριμου φρούτου ταλανιζόμενο από προσωπικές στρατηγικές και μεσοβέζικες αντιλήψεις για την οικονομία και την κοινωνική πολιτική. Ο ΣΥΝ, συνεδριάζει όπως είναι φυσικό συνεχώς και ακροβατεί ανάμεσα σε παλαιοκομουνιστικά σχήματα τύπου ΣΥΡΡΙΖΑ και «ανανεώσεις» προσώπων. Το ΚΚΕ ακολουθεί με συνέπεια την αντίληψή του για «πέντε κόμματα δυο πολιτικές» και ομφαλοσκοπεί καταγγέλλοντας όχι την Κυβερνητική πολιτική αλλά το ΠΑΣΟΚ. Κανείς στην αντιπολίτευση δεν συζητά για συνεργασίες για προγραμματικές συγκλίσεις. Κανείς δεν μελετά τη σημερινή πραγματικότητα (Ευρωπαϊκή ή άλλη), που έχει λύσει ζητήματα συνεργασιών της σοσιολδημοκρατίας και της παραδοσιακής αριστεράς. Δεν βλέπει το πείραμα των χωρών της Λατινικής Αμερικής.

Συνεχίζουμε.........

Η επιστροφή

"Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάνταπως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο»
Επιστρέφουμε!! Στην ίδια τάξη, που εξαιτίας των χημικών και των σιδερογροθιών του ρέκτη κου Πολύδωρα, δεν διασαλεύτηκε. Έμεινε το ίδιο σκοτεινή και ανήλιαγη με πριν. Τα ίδια κάγκελα θα χωρίζουν το σχολείο μας από τη γειτονιά και την αληθινή ζωή. Τα ίδια μίζερα βιβλία θα προσπαθούν να χωρέσουν στις λειψές τους σελίδες –αν είναι δυνατόν- τη γνώση και τον πολιτισμό μας. Επιστρέφουμε. Στο σχολείο που μας έλειψε περισσότερο από ποτέ. Δεν χάσαμε τόσα πολλά χρήματα (άλλωστε συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια), όσο χαμόγελα και ματιές παιδικές. Χάσαμε τη νυσταγμένη καλημέρα, την αγκαλιά των παιδιών μας, το βουητό των διαλλειμάτων. Επιστρέφουμε. Κι όλα είναι τόσο ίδια μα και τόσο διαφορετικά από πριν. Κουβαλάμε μαζί μας παρακαταθήκη τα λόγια που ειπώθηκαν και μας σημάδεψαν, τα ΟΧΙ μας που γράφτηκαν με προσωπικές θυσίες, το ανέβασμά μας πάνω από τα μικρά και τα τετριμμένα. Κουβαλάμε μαζί μας τις ματιές και τη στήριξη των γονιών που δεν ενέδωσαν στον κοινωνικό αυτοματισμό, αλλά μας χαμογελούσαν, μας χάιδευαν φιλικά και μας παρότρυναν να συνεχίσουμε. Φέρνουμε μαζί μας, τα λόγια και τα γραπτά των πληρωμένων κονδυλοφόρων που σαστισμένοι από την πρωτόγνωρη συμμετοχή και την κοινωνική αποδοχή του αγώνα μας, ψέλλιζαν λόγια άλλων εποχών, προσπαθώντας να φανούν χρήσιμοι στα αφεντικά τους. Πόσα μαθήματα θα μπορέσουμε να κάνουμε με όλα τούτα!! Πόσες «χαμένες» ώρες θα αναπληρώσουμε!! Επιστρέφουμε. Οι «ανέντιμοι», «οι τεμπέληδες και μίζεροι» δάσκαλοι, νίκησαν πρώτα από όλα την ίδια τους την ανάγκη: το νοίκι, τις δόσεις για το δάνειο. Νίκησαν τις σειρήνες τις υποταγής και του σκυμμένου κεφαλιού. Στους μονόδρομους της λιτότητας, της ανέχειας, του ατομισμού, των οικονομικών δεικτών που ευημερούν, ανοίχτηκαν και πάλι δρόμοι συμμετοχής, αλληλεγγύης, διεκδίκησης, αγώνα. Επιστρέφουμε. Και το πρώτο μας μάθημα θα είναι συνέχεια των έξη εβδομάδων του αγώνα μας. Θα είναι και πάλι Μάθημα από «Α»: Αγώνας, Απεργία, Αξιοπρέπεια.

Η μεγάλη απεργία

Η μεγαλειώδης απεργιακή κινητοποίηση των δασκάλων που αφού διένυσε 6 εβδομάδες, συνεχίζεται τώρα με άλλες μορφές (24ωρη απεργία στις 3 και 9 του Νοέμβρη και πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια), συγκλόνισε ολόκληρη τη χώρα. Με πρωτοφανή συμμετοχή σε όλη τη διάρκειά της, έφερε στην επικαιρότητα τα ζητήματα της εκπαίδευσης (από τους μισθούς πείνας των εκπαιδευτικών, έως το ρόλο του σύγχρονου σχολείου). Ανέδειξε και αναδεικνύει την αυταπάρνηση και τη δύναμη των απεργών, τη δύναμη της συλλογικότητας, τη δύναμη της διεκδίκησης απέναντι στα ρεύματα της υποταγής και του συμβιβασμού. Παρουσίασε σε όλη την Κοινωνία την ανάλγητη στάση της Κυβέρνησης που αποδείχτηκε μίζερη και μικρόψυχη στους εκπαιδευτικούς αλλά με χαριστικές παροχές στους επιχειρηματίες , τους τραπεζίτες και στους περιώνυμους κουμπάρους. Έφερε στην επικαιρότητα και τις δυσλειτουργίες του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που αντί να προτείνει και να παρουσιάσει τις θέσεις του για την Παιδεία, αναλώθηκε σε εσωστρέφεια και θολές απόψεις (άρθρο 16 ). Ήταν και συνεχίζει να είναι η πρώτη ουσιαστική αντίδραση στην θεωρία των μονεταριστικών μονοδρόμων και του νεοφιλελεύθερου μοντέλου ανάπτυξης της χώρας. Ο αγώνας αυτός αναδεικνύει στην πρώτη γραμμή το ζήτημα της δημόσιας, δωρεάν εκπαίδευσης, το ζήτημα της κρατικής επιχορήγησης για την παιδεία. Απέναντι σ’αυτό το αίτημα που αγκαλιάστηκε και αγκαλιάζεται από χιλιάδες γονείς, από τους εργαζόμενους, από τους μαθητές και τους φοιτητές, η κυβέρνηση αντιτάσσει τον οικονομικό στραγγαλισμό της παιδείας και στο νέο προϋπολογισμό με το ακόμα πιο μειωμένο ποσοστό που προβλέπει. Διά στόματος πρωθυπουργού έθεσε ευθέως το ζήτημα της ιδιωτικοποίησης, της εισόδου των χορηγών στην εκπαίδευση (π.χ. για τις σχολικές βιβλιοθήκες) μετατρέποντας την παιδεία από κοινωνικό δικαίωμα, που το κράτος είναι υποχρεωμένο να παρέχει, σε ατομική υπόθεση του καθενός και σε υπόθεση κερδοσκοπίας των ιδιωτών. Ο αγώνας μας είναι αγώνας διαρκείας, παρατεταμένος, πανεκπαιδευτικός και πανεργατικός. Οι εκπαιδευτικοί είναι περήφανοι για τον αγώνα που έδωσαν. Συνεχίζουν αποφασιστικά, συνεχίζουν μαχητικά προσπαθώντας να οικοδομήσουν στην πράξη εκείνο το μέτωπο παιδείας – εργασίας που θα μπει φραγμός στην αντιλαϊκή και αντιεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης.

Παγκόσμια Μέρα του εκπαιδευτικού

Ο κόσμος της εκπαίδευσης θυμίζει τρικυμισμένη θάλασσα. Δασκάλες και δάσκαλοι, καθηγητές και καθηγήτριες, όλων των βαθμίδων, κατεβαίνουν στους δρόμους του αγώνα, αλλά η εξουσία κλείνει τα αυτιά της στα δίκαια αιτήματά τους, συκοφαντεί , υβρίζει και παραπέμπει στο αόριστο μέλλον την πραγμάτωση των υποσχέσεων για καλύτερη εκπαίδευση και αναβάθμιση του κύρους και της θέσης των εκπαιδευτικών. Από τους ανέμους φουρτουνιάζει η θάλασσα, και, όταν η εξουσία σπέρνει ανέμους, θύελλες θα θερίσει. Ο ασκός του Αιόλου, που άνοιξε ανενδοίαστα η κυβέρνηση, δεν είναι άλλος από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που με συνέπεια ακολουθεί. Πολιτικές που υπονομεύουν τον καθολικό χαρακτήρα του δικαιώματος στη μόρφωση, ψαλιδίζοντας ολοένα και περισσότερο τα μορφωτικά εφόδια των παιδιών των εργαζομένων, των "μη εχόντων" και των κοινωνικά αποκλεισμένων. Έτσι, δεν είναι καθόλου περίεργο που ο εκπαιδευτικός κόσμος στην Ελλάδα γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα με αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Η Παγκόσμια Ημέρα των Εκπαιδευτικών (5 του Οκτώβρη), είναι μια ευκαιρία να τονιστεί ο ρόλος του εκπαιδευτικού και η σημασία του στην κοινωνία. Ιδιαίτερα φέτος που τα ζητήματα της εκπαίδευσης αλλά και των εκπαιδευτικών, είναι στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας και η μεγαλειώδης απεργιακή κινητοποίηση των Δασκάλων της Πρωτοβάθμιας βρίσκεται στην 3η εβδομάδα της.
Στις 5 Οκτωβρίου 1966 η παγκόσμια κοινότητα των εκπαιδευτικών έκανε ένα σημαντικό βήμα μπροστά. Ένα ειδικό διακυβερνητικό συμβούλιο υιοθέτησε την πρόταση της Ουνέσκο/ILO η οποία αναφερόταν στη θέση των εκπαιδευτικών. Η πράξη αυτή έδωσε, για πρώτη φορά, στους εκπαιδευτικούς όλου του κόσμου, ένα εργαλείο που καθορίζει τις υποχρεώσεις τους και διεκδικεί τα δικαιώματά τους. Υιοθετώντας την πρόταση αυτή ομόφωνα οι κυβερνήσεις αναγνώρισαν τη σημασία, για κάθε κοινωνία, ενός εκπαιδευτικού προσωπικού με ικανότητες και προσόντα. Εδώ βλέπουμε την αναντιστοιχία λόγων και έργων. Ενώ ΟΛΕΣ οι Κυβερνήσεις, αναγνωρίζουν στα χαρτιά τη σπουδαιότητα του λειτουργήματος του εκπαιδευτικού, στην πράξη, επιθυμούν έναν κακοπληρωμένο, ανενημέρωτο και χειραγωγημένο εκπαιδευτικό, που θα αποτελεί το μακρύ χέρι της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας. Έναν δάσκαλο που δεν θα έχει λόγο για το τι, πως, και πότε θα διδάξει.
Στις σύγχρονες κοινωνίες, σε ένα άκρως ανταγωνιστικό πλαίσιο που επιβάλλει ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, ο ρόλος της εκπαίδευσης αναδεικνύεται καθοριστικός για τη δυνατότητά τους να αντεπεξέρχονται στις απαιτήσεις αυτού του χωρίς όρια ανταγωνισμού. Ο Basil Bernstein, με τον όρο "καθολικά παιδαγωγημένη κοινωνία", προσδιορίζει μια κοινωνία σε όλες τις βασικές πτυχές της οποίας κυριαρχεί η εκπαιδευτική διαδικασία. Η ραγδαία τεχνολογική ανάπτυξη, η έμφαση στην οικονομία της γνώσης, οι εξελίξεις στις τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνίας, οι αλλαγές στις ίδιες τις διαδικασίες παραγωγής και οργάνωσης της εργασίας επηρεάζουν καθοριστικά και το περιεχόμενο και τις μεθόδους διδασκαλίας και μάθησης. Θα υπέθετε κανείς ότι οι συνθήκες αυτές επηρεάζουν θετικά τη θέση και το κύρος των εκπαιδευτικών, ως της επαγγελματικής ομάδας που διαδραματίζει τον βασικό ρόλο στη διαδικασία αναπαραγωγής του εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού που απαιτεί ο σύγχρονος καπιταλισμός. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι, ενώ οι εκπαιδευτικοί θεσμοί διευρύνονται και αναβαθμίζονται, το εκπαιδευτικό επάγγελμα υποβαθμίζεται συνεχώς. Τούτη την υποβάθμιση, οι εκπαιδευτικοί την αντιπαλεύουν και θα συνεχίσουν να το κάνουν έως ότου η Κυβέρνηση αναλογιστεί τις ευθύνες της και εκπληρώσει τις υποσχέσεις της.
[1] Ο Νίκος Μεντζίνης είναι Δάσκαλος και Πρόεδρος του Νομαρχιακού Τμήματος της ΑΔΕΔΥ

Τα Δημαρχεία της γειτονιάς

Μια μεγάλη αλλαγή έχει συντελεστεί στην διάρθρωση των μεγάλων Δήμων, που είναι ικανή να αλλάξει το τοπίο και να δώσει την αναγκαία ώθηση στην παραπέρα ανάπτυξη και στη συμμετοχή των πολιτών. Και αναφέρομαι στην δημιουργία των Δημοτικών Διαμερισμάτων. Τα Δημοτικά Διαμερίσματα, σύμφωνα με τα όσα προβλέπει ο νέος κώδικας δήμων και κοινοτήτων, θα διοικούνται από τα συμβούλια των δημοτικών διαμερισμάτων που θα αποτελούνται από 15 άτομα. Θα συνεδριάζουν για να συζητήσουν θέματα που αφορούν στην εδαφική τους περιφέρεια, και θα ασχολούνται με την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του δήμου, την ύδρευση και αποχέτευση, τα κοινόχρηστα δίκτυα, την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, κυκλοφοριακά ζητήματα, την εκτέλεση έργων και την αξιοποίηση των τοπικών πόρων. Όσον αφορά στις αρμοδιότητες που θα έχουν αυτές θα προσδιορίζονται από το δημοτικό συμβούλιο, το οποίο μάλιστα θα εγκρίνει και τον προϋπολογισμό του κάθε διαμερίσματος, το οποίο θα έχει ειδικά γραφεία για να λειτουργεί.
Πως θα βοηθήσουν την ανάπτυξη της γειτονιάς μας;
Όλα τα ζητήματα που μας αφορούν και δυσκολεύουν τη ζωή μας (από την αποχέτευση ως το κυκλοφοριακό και τα μικρά ή μεγαλύτερα έργα πνοής για τη γειτονιά μας), θα αποφασίζονται σε επίπεδο διαμερίσματος (άρα με άμεση δικιά μας γνώση και απόφαση) και θα προωθούνται στο δημοτικό συμβούλιο, όπου θα εγκρίνεται και σχετικός προϋπολογισμός για κάθε διαμέρισμα. Θα παρακολουθείται δε, από το συμβούλιο διαμερίσματος η πρόοδος της υλοποίησής τους.
Η συμμετοχή μας είναι απαραίτητη προκειμένου να αναζητήσουμε τρόπους εξόδου από το κυρίαρχο μοντέλο της ιδιωτικοποιημένης αυτοδιοίκησης. Για να εφαρμόσουμε τις αρχές της εθελοντικής δράσης και της από τα κάτω διαχείρισης των ζητημάτων. Για να δημιουργήσουμε μια πόλη ανθρώπινη, που να αξίζει να ζούμε , εμείς και τα παιδιά μας

Ανοιχτή επιστολή σε υποψήφιο απεργοσπάστη

- Εσείς κυρία θα απεργήσετε;
- Φυσικά παιδί μου.
- Και θα πληρώνεστε τις μέρες της απεργίας;
- Όχι παιδί μου.
- Κι αν τα αιτήματα σας δικαιωθούν θα αφορούν κι αυτούς που δεν απήργησαν;
- Μα φυσικά.
- Μα αυτό κυρία, εκτός από άδικο, είναι κι άτιμο.
(αυθεντικός διάλογος ανάμεσα σε εκπαιδευτικό και μαθητή λίγο πριν την απεργία)
Μας έλεγες: «Με 24ωρες και 48ωρες απεργίες τίποτα δεν γίνεται»
Για αυτό και 'μεις αποφασίσαμε αγώνα διαρκείας.
Αν έρθεις μαζί μας θα είμαστε πιο δυνατοί.
Αν έρθεις μαζί μας θα νικήσουμε συντομότερα.
Μας λες: «Λεν μπορώ να χάσω μεροκάματο. Δεν έχω. Με πνίγουν οι ανάγκες. Λυπάμαι.»
Σου λέμε: Δεν απεργεί αυτός που «έχει». Απεργούμε όλοι για να «έχουμε».
Και το δικό μας βιβλιάριο αδειάζει πριν τελειώσει το δεκαπενθήμερο.
Κι εμείς δάνεια έχουμε. Κι αν χρειαστεί θα ξαναδανειστούμε,
για να μη γίνουμε άδικοι, άτιμοι κι ανεύθυνοι. Για να μη γίνουμε απεργοσπάστες.
Κατάλαβέ το. Μας προσβάλλει ο εγωισμός σου. Κι εμείς ανάγκες έχουμε. Γι' αυτό και απεργούμε.
Μας λες: «Πρέπει να βρούμε διαφορετικές μορφές πάλης»
Σε προσκαλέσαμε σε τόσες συνελεύσεις και σε προσκαλούμε και τώρα να 'ρθεις μαζί μας και να μας πεις τις δικές σου μορφές πάλης
για να τις περπατήσουμε μαζί.
Σου λέμε πάντως καθαρά και ξάστερα:
στο βασίλειο της «ελεύθερης οικονομίας»
τα πάντα «κοστίζουν».
Και πάνω απ' όλα οι αγώνες.
Μας λες: «έλα μωρέ, με την απεργία τίποτε δεν γίνεται».
Σου λέμε: Πολλά γύρω μας γίνανε.
Μήπως δεν ξέρεις ότι τίποτα δεν μας χαρίστηκε;
Μήπως δεν ξέρεις ότι αυτά που σήμερα ακόμα κρατάμε
τα πήραμε με τους αγώνες των προηγούμενων;
Άλλωστε καταλαβαίνεις τι μας περιμένει χωρίς την απεργία.
Το βλέπεις δέκα χρόνια τώρα. Στη δουλειά που κάθε χρόνο γίνεται και χειρότερη.
Στο μισθό που λιγοστεύει.
Στη σύνταξη που απομακρύνεται.
Στα μάτια των μεγαλύτερων μαθητών που κάθε μέρα αδειάζουν από τη
δυσπιστία γι' αυτό που τους περιμένει.
Την απεργία δεν την κάνουμε εμείς. Την κάνουν αυτοί
που κάθε μέρα πριονίζουν περισσότερο το δικαίωμά μας να εργαζόμαστε με αξιοπρέπεια.
Αυτοί που με τους ασφαλιστικούς τους νόμους θέλουν να κάνουν τις τάξεις μας -εκτός από χώρους ζωής μας- και χώρους θανάτου μας.
Αυτοί που πιστεύουν πως δεν πιστεύουμε τα λόγια για
αλληλεγγύη, αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη
που καθημερινά διδάσκουμε στους μαθητές μας.
Μας λες: «ποιος θα μας ακούσει; ποιος νοιάζεται τώρα για την εκπαίδευση;»
Σου απαντάμε. Εσύ. Κι εμείς. Και χιλιάδες άλλοι
που βλέπουν πως το αυτονόητο στις μέρες μας παράλογο βαφτίζεται,
πως το αίτημα να ζούμε με αξιοπρέπεια από το μισθό μας βαφτίζεται κλοπή,
πως το δικαίωμα στη δουλειά και τη μόρφωση βαφτίζεται άχρηστη πολυτέλεια,
πως η καταδίκη των φτωχών μέσα από την εμπορευματοποίηση της παιδείας
λογίζεται μεγάλη εξυπνάδα,
πως το ανθρωπιστικό κέρδος από την κουλτούρα υποχωρεί
μπροστά στην «κουλτούρα του κέρδους».
Μας λες: «δεν έχω εμπιστοσύνη στην ηγεσία»
Σου λέμε: Σε προσκαλούμε (και τώρα)
να 'ρθεις στις συνελεύσεις για να σ’ ακούσουμε και να μας ακούσεις.
Να δικαιολογήσουμε το «συν» του συνάδελφου μέσα από την κοινή μας απόφαση.
Κι αν χάσουμε να ψάξουμε μαζί για το λάθος.
Για να ξαναρχίσουμε τους αγώνες πιο σωστά.
Έτσι κι αλλιώς θα έχουμε κερδίσει τη δυνατότητα να είμαστε μαζί,
χωρίς να ντρέπεσαι, χωρίς να ντρεπόμαστε. Κι αν κερδίσουμε μαζί να χαρούμε.
Λες στους μαθητές σου: «στη ζωή πρέπει να βαδίζετε με ψηλά το κεφάλι»
Σε ρωτάμε: Με πόσο ψηλά το κεφάλι μπορούν να βαδίσουν οι «προσκυνημένοι»; Το ξέρεις καλά και το ξέρουμε. Οι μεγάλες λέξεις που χρησιμοποιείς για να αποφύγεις τη
συστράτευση έχουν ένα μεγάλο πλεονέκτημα. Πίσω τους μπορούν να κρυφτούν μικροί άνθρωποι.
Σου λέμε λοιπόν για στερνή φορά:
Όποιος μάθημα κάνει σαν αρχίζουν τα μαθήματα των αγώνων κι αφήνει άλλους να αγωνισθούν για πράγματα που κι αυτόν τον αφορούν
θα πρέπει δειλός κι ανεύθυνος να λέγεται.
Κι αν έρθει στην ήττα για να πει «εγώ σας τάλεγα»
θα πρέπει επιπλέον κι αναίσθητος να λέγεται:
αφού τα πράγματα που χάθηκαν κι αυτόν αφορούσαν.
Κι όταν έρθει στη νίκη με το τενεκεδάκι του απεργοσπάστη να μοιραστεί τα κέρδη,
πέρα από δειλός και ανεύθυνος και αναίσθητος,
κι άτιμος να λέγεται πρέπει, αφού τα πράγματα που με την τιμή των αγώνων και τους αγώνες της τιμής κερδήθηκανήταν πράγματα που κι αυτόν αφορούσαν