
ΚΕΙΜΕΝΑ,ΛΕΞΕΙΣ , ΕΙΚΟΝΕΣ, ΑΛΛΟΤΕ ΔΙΚΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΟΤΕ ΞΕΝΑ, ΠΟΥ ΜΕ ΑΓΓΙΖΟΥΝ,ΜΕ ΘΥΜΩΝΟΥΝ ΜΕ ΚΑΝΟΥΝ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ ....ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΩ ΝΑ ΤΑ ΜΟΙΡΑΣΤΩ ΜΑΖΙ ΣΑΣ.
Σάββατο, Ιουνίου 30, 2007
Τρίτη, Ιουνίου 12, 2007
ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ;
Όλα θα πάνε καλά......
θα ξαναβγούμε και πάλι στον ήλιο
με το λιωμένο παγωτό στο χέρι.
Όλα θα πάνε καλά ........
ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ
και να κάνουμε το πρώτο βήμα ΜΑΖΙ!!
θα ξαναβγούμε και πάλι στον ήλιο
με το λιωμένο παγωτό στο χέρι.
Όλα θα πάνε καλά ........
ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ
και να κάνουμε το πρώτο βήμα ΜΑΖΙ!!
Δευτέρα, Ιουνίου 11, 2007
Ψαρεύοντας σε θολά νερά
Και αίφνης μας προέκυψε Καρατζαφέρης!! Το πέμπτο κόμμα και άλλα για τηλεοπτική κατανάλωση. Πολλά λέγονται και γράφονται για το «φαινόμενο» αυτό. Από τα δεκάδες ακίνητα που κατέχει ως αυτοδημιούργητος ηγέτης (sic), το κανάλι του με τα λογής λογής «λουλούδια» που φιλοξενεί (αλήθεια πότε και ποιος του έδωσε πανελλαδικής εμβέλειας άδεια;), ως τις «θέσεις» που υποτίθεται ότι συντάσσει, έχοντας στο προσκέφαλό του τις μπροσούρες της 17Νοέμβρη!!
Αν κάποιος παρατηρήσει με κάποια προσοχή τούτο το φαινόμενο, θα διαπιστώσει ότι ο λόγος και οι πράξεις πολλές φορές αυτού του πολιτικού αμαλγάματος, είναι γεμάτες από λαϊκισμό, «κοινές αλήθειες» και απουσία ιδεολογικής καθαρότητας. Είναι ένα προϊόν της εποχής μας. Έρχεται να απαντήσει στο ιδεολογικό κενό που την χαρακτηρίζει. Τώρα που οι διαχωριστικές γραμμές για πολλούς έχουν καταρρεύσει, τώρα που οι τηλεοπτικές οθόνες και οι δημοσκοπήσεις καθορίζουν την πολιτική ατζέντα, τώρα που οι πολιτικοί και η πολιτική έχουν απαξιωθεί ή προσπαθούν να την απαξιώσουν, τώρα έρχεται από το πουθενά με μιαν ανοιχτή αγκαλιά, με ένα δώρο για τον καθένα το κόμμα του Καρατζαφέρη. Χαϊδεύει τον απλό άνθρωπο της «διπλανής πόρτας». Χαϊδεύει τα ταπεινότερα ένστικτα των πολιτών. Κολακεύει το Λαό και τον Πολίτη. Έτσι γενικά και αορίστως. Μιλά για το εκκλησάκι της γειτονιάς του που πήγαινε μικρός!! Φιλά το χέρι της δεξιάς του Κυρίου (Αρχιεπίσκοπο), ξιφουλκεί ανέξοδα ενάντια στο Κεφάλαιο και εναντίον των Αμερικάνων και φυσικά των Εβραίων. Η ελληνική σημαία κυματίζει πάντα δίπλα του, υβρίζει τους μετανάστες και τους «κουλτουριάρηδες» που τολμούν να έχουν άλλη αντίληψη για την τέχνη (βλέπε λογοκρισία στην art-Αθήνα κλπ), μιλά με λίγα λόγια όπως ο γέροντας πατέρας μας στο καφενείο κι από ότι φαίνεται πείθει.
Το κάθε κόμμα, εκφράζει ή προσπαθεί να το κάνει κάποια κοινωνική ανάγκη. Έρχεται να απαντήσει στα αιτήματα του καιρού του. Ακροδεξιοί θύλακες υπήρχαν και υπάρχουν σχεδόν σε όλα τα κόμματα. Το ποιοτικό σημερινό χαρακτηριστικό , είναι ότι όλοι τούτοι βγαίνουν στο προσκήνιο, προσεχτικά στην αρχή και ξεδιάντροπα σε λίγο. Χαρακτηριστικό τους είναι η λαϊκίστικη «προσαρμοστικότητα». Όπως το «χέρι-χέρι με τον ψηλό» μετατράπηκε στο «με τον Εβερτ αρχηγό» μόλις έπεσε ο Μητσοτάκης, έτσι και τον Λεπέν, τον Πλεύρη, τον Βορίδη, τον Μιχαλολιάκο κι άλλους, τους θυμάται ο Καρατζαφέρης όποτε τους χρειάζεται. Ένας καλός μύλος λοιπόν που όλα τα αλέθει και τα μιαίνει με το άγγιγμά του. Κι όσο όλοι μας ρίχνουμε νερό σε τούτο το μύλο, με την αδιαφορία μας και το χαβαλέ μας, τόσο πιο πικρό θα είναι το αποτέλεσμα των διεργασιών του.
Αν κάποιος παρατηρήσει με κάποια προσοχή τούτο το φαινόμενο, θα διαπιστώσει ότι ο λόγος και οι πράξεις πολλές φορές αυτού του πολιτικού αμαλγάματος, είναι γεμάτες από λαϊκισμό, «κοινές αλήθειες» και απουσία ιδεολογικής καθαρότητας. Είναι ένα προϊόν της εποχής μας. Έρχεται να απαντήσει στο ιδεολογικό κενό που την χαρακτηρίζει. Τώρα που οι διαχωριστικές γραμμές για πολλούς έχουν καταρρεύσει, τώρα που οι τηλεοπτικές οθόνες και οι δημοσκοπήσεις καθορίζουν την πολιτική ατζέντα, τώρα που οι πολιτικοί και η πολιτική έχουν απαξιωθεί ή προσπαθούν να την απαξιώσουν, τώρα έρχεται από το πουθενά με μιαν ανοιχτή αγκαλιά, με ένα δώρο για τον καθένα το κόμμα του Καρατζαφέρη. Χαϊδεύει τον απλό άνθρωπο της «διπλανής πόρτας». Χαϊδεύει τα ταπεινότερα ένστικτα των πολιτών. Κολακεύει το Λαό και τον Πολίτη. Έτσι γενικά και αορίστως. Μιλά για το εκκλησάκι της γειτονιάς του που πήγαινε μικρός!! Φιλά το χέρι της δεξιάς του Κυρίου (Αρχιεπίσκοπο), ξιφουλκεί ανέξοδα ενάντια στο Κεφάλαιο και εναντίον των Αμερικάνων και φυσικά των Εβραίων. Η ελληνική σημαία κυματίζει πάντα δίπλα του, υβρίζει τους μετανάστες και τους «κουλτουριάρηδες» που τολμούν να έχουν άλλη αντίληψη για την τέχνη (βλέπε λογοκρισία στην art-Αθήνα κλπ), μιλά με λίγα λόγια όπως ο γέροντας πατέρας μας στο καφενείο κι από ότι φαίνεται πείθει.
Το κάθε κόμμα, εκφράζει ή προσπαθεί να το κάνει κάποια κοινωνική ανάγκη. Έρχεται να απαντήσει στα αιτήματα του καιρού του. Ακροδεξιοί θύλακες υπήρχαν και υπάρχουν σχεδόν σε όλα τα κόμματα. Το ποιοτικό σημερινό χαρακτηριστικό , είναι ότι όλοι τούτοι βγαίνουν στο προσκήνιο, προσεχτικά στην αρχή και ξεδιάντροπα σε λίγο. Χαρακτηριστικό τους είναι η λαϊκίστικη «προσαρμοστικότητα». Όπως το «χέρι-χέρι με τον ψηλό» μετατράπηκε στο «με τον Εβερτ αρχηγό» μόλις έπεσε ο Μητσοτάκης, έτσι και τον Λεπέν, τον Πλεύρη, τον Βορίδη, τον Μιχαλολιάκο κι άλλους, τους θυμάται ο Καρατζαφέρης όποτε τους χρειάζεται. Ένας καλός μύλος λοιπόν που όλα τα αλέθει και τα μιαίνει με το άγγιγμά του. Κι όσο όλοι μας ρίχνουμε νερό σε τούτο το μύλο, με την αδιαφορία μας και το χαβαλέ μας, τόσο πιο πικρό θα είναι το αποτέλεσμα των διεργασιών του.
Δευτέρα, Ιουνίου 04, 2007
Λογοκρισία

Μέσα σε λίγες ημέρες απανωτά κρούσματα λογοκρισίας και προσπάθειας φίμωσης φωνών , δημιουργημάτων τέχνης και αντιλήψεων, κυριάρχησαν. Όχι βέβαια στις τηλεοπτικές μας οθόνες (παρά μόνο σαν καρικατούρα της είδησης), αλλά στις συνειδήσεις πολλών ανθρώπων που βλέπουν καθημερινά να πλήττονται δικαιώματα που τα θεωρούσαμε καταχτημένα και δεδομένα στην εποχή μας.
Το πρώτο επεισόδιο είχε να κάνει με μια δημόσια και μάλιστα πανηγυρική ομιλία δασκάλας την ημέρα της γενοκτονίας των Ποντίων. Εκεί η εκπαιδευτικός τόλμησε να αρθρώσει έναν ιστορικό λόγο , διαφορετικό ίσως από τον κυρίαρχο (αλήθεια ποιος εξασφαλίζει τι είναι ιστορικό σωστό;), αλλά λόγο σαφώς στηριγμένο σε ιστορικά γεγονότα, μαρτυρίες και βιβλιογραφία. Το «έγκλημα» αυτό στηλιτεύτηκε από τους παριστάμενους «επισήμους» και η δασκάλα οδεύει προς την διαδικασία της δίωξης.
Μετά από λίγες ημέρες κάποιος ιδιώτης ενώ περνοδιάβαινε τις αίθουσες της έκθεσης σύγχρονης τέχνης «art Αθήνα», μπήκε σε μια αίθουσα ειδικά σχεδιασμένη και σημασμένη κατάλληλα, που προβαλλόταν ένα βίντεο με ένα γυμνό γυναικείο κορμί και υπόκρουση τον Εθνικό μας Ύμνο. Και προσβλήθηκε το εθνικό του συναίσθημα και κάλεσε την Αστυνομία και τα όργανα της τάξης συνέλαβαν τον υπεύθυνο και καταζητείται η καλλιτέχνης. Oh tembora oh mores, που θα έλεγαν και οι Γαλάτες!!!! Τι καιροί , τι ήθη!!! Και να ειδικά τραπέζια στα κανάλια και να προσκεκλημένοι οι επί παντός επιστητού μαϊντανοί. Λες και ζούμε σε θεοκρατικά και δικτατορικά καθεστώτα όπου η γνώμη σου για κάτι, η αντίληψη περί αισθητικής και τέχνης θα πρέπει να περνά από τον ειδικό στρατιωτικό λογοκριτή, αλλιώς στο πυρ το εξώτερον.
Αλήθεια που είναι όλοι τούτοι οι φωνασκούντες καθημερινά; Η αισθητική τους δεν θίγεται με τον κάθε λογής Αγάπιο, που κατακλέβει τα λεφτά των Ταμείων; Δεν κοκκινίζουν όταν διαβάζουν για τα μύρια που διαθέτουν νεαροί σχεδόν ανεπάγγελτοι; Δεν φωνάζουν την αστυνομία όταν οι συνταξιούχοι δεν έχουν λεφτά για φάρμακα και για το νοίκι τους; Γιατί δεν αυτοδικούν και δεν κάνουν αγρυπνίες για τους νέους πτυχιούχους των 7οο Ευρώ; Φαρισαίοι όπως πάντα και υποκριτές!!!
Το πρώτο επεισόδιο είχε να κάνει με μια δημόσια και μάλιστα πανηγυρική ομιλία δασκάλας την ημέρα της γενοκτονίας των Ποντίων. Εκεί η εκπαιδευτικός τόλμησε να αρθρώσει έναν ιστορικό λόγο , διαφορετικό ίσως από τον κυρίαρχο (αλήθεια ποιος εξασφαλίζει τι είναι ιστορικό σωστό;), αλλά λόγο σαφώς στηριγμένο σε ιστορικά γεγονότα, μαρτυρίες και βιβλιογραφία. Το «έγκλημα» αυτό στηλιτεύτηκε από τους παριστάμενους «επισήμους» και η δασκάλα οδεύει προς την διαδικασία της δίωξης.
Μετά από λίγες ημέρες κάποιος ιδιώτης ενώ περνοδιάβαινε τις αίθουσες της έκθεσης σύγχρονης τέχνης «art Αθήνα», μπήκε σε μια αίθουσα ειδικά σχεδιασμένη και σημασμένη κατάλληλα, που προβαλλόταν ένα βίντεο με ένα γυμνό γυναικείο κορμί και υπόκρουση τον Εθνικό μας Ύμνο. Και προσβλήθηκε το εθνικό του συναίσθημα και κάλεσε την Αστυνομία και τα όργανα της τάξης συνέλαβαν τον υπεύθυνο και καταζητείται η καλλιτέχνης. Oh tembora oh mores, που θα έλεγαν και οι Γαλάτες!!!! Τι καιροί , τι ήθη!!! Και να ειδικά τραπέζια στα κανάλια και να προσκεκλημένοι οι επί παντός επιστητού μαϊντανοί. Λες και ζούμε σε θεοκρατικά και δικτατορικά καθεστώτα όπου η γνώμη σου για κάτι, η αντίληψη περί αισθητικής και τέχνης θα πρέπει να περνά από τον ειδικό στρατιωτικό λογοκριτή, αλλιώς στο πυρ το εξώτερον.
Αλήθεια που είναι όλοι τούτοι οι φωνασκούντες καθημερινά; Η αισθητική τους δεν θίγεται με τον κάθε λογής Αγάπιο, που κατακλέβει τα λεφτά των Ταμείων; Δεν κοκκινίζουν όταν διαβάζουν για τα μύρια που διαθέτουν νεαροί σχεδόν ανεπάγγελτοι; Δεν φωνάζουν την αστυνομία όταν οι συνταξιούχοι δεν έχουν λεφτά για φάρμακα και για το νοίκι τους; Γιατί δεν αυτοδικούν και δεν κάνουν αγρυπνίες για τους νέους πτυχιούχους των 7οο Ευρώ; Φαρισαίοι όπως πάντα και υποκριτές!!!
Τετάρτη, Μαΐου 30, 2007
ΔΙΩΞΗ ΣΕ ΔΑΣΚΑΛΑ ..ΓΙΑ ΟΜΙΛΙΑ
ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΕΣ ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΔΑΣΚΑΛΑΣ (ΜΑΘΙΟΥΔΑΚΗ ΚΑΛΛΙΟΠΗ), ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ, ΓΙΑΤΙ ........ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΑΡΘΡΩΣΕΙ ΕΝΑ ΙΣΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΛΟΓΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟ. ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΜΕ.
ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΛΗ Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΙΝΕΤΕ. ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΔΑΣΚΑΛΩΝ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ
Γενοκτονία των Ποντίων
Σήμερα, εκτός από τη μάχη της Κρήτης, τιμούμε και τη μνήμη των Ελλήνων του Πόντου που εξολοθρεύτηκαν απ’ τους Τούρκους την περίοδο 1916 – 1923. Ως ημέρα μνήμης για τη γενοκτονία των Ποντίων, καθιερώθηκε από την ελληνική βουλή το 1994, η δεκάτη ενάτη Μαϊου, δικαιώνοντας έτσι τον αγώνα των Ποντίων για το δικαίωμα στη μνήμη. Μνήμη, που πρέπει να γίνει και ιστορική συνείδηση του λαού μας, για την εξαγωγή συμπερασμάτων χρήσιμων, για το παρελθόν, το παρόν, μα κυρίως για το μέλλον.Με βάση το παραπάνω σκεπτικό, θα πρέπει να δούμε, όχι μόνο τις εγκληματικές ενέργειες του Κεμαλικού καθεστώτος που οδήγησαν στη γενοκτονία των Ποντίων, αλλά θα πρέπει ταυτόχρονα, ψύχραιμα και νηφάλια, να δούμε και τις ευθύνες της τότε ηγεσίας του τόπου και τα τραγικά λάθη που έκανε, με αποτέλεσμα και την γενοκτονία να μην αποτρέψει και να οδηγήσει με τις λαθεμένες επιλογές της, στον ξεριζωμό 1,5 εκατομμυρίων Μικρασιατών και Ελλήνων του Πόντου.Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα στην Ευρώπη και στα Βαλκάνια, έχουμε τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και τη σύγκρουση δύο ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων. Των δυνάμεων της Αντάντ απ’ τη μια και των κεντρικών δυνάμεων απ’ την άλλη. Τα δυο αυτά ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα θέλουν να μοιράσουν τις σφαίρες επιρροής και να υποδουλώσουν κι άλλους λαούς. Τον πόλεμο ξεκίνησε η αστική τάξη της Γερμανίας, χωρίς να είναι άμοιρες ευθυνών και οι αστικές τάξεις των χωρών της Αντάντ. Οι χώρες της Βαλκανικής, συμμετέχουν στη μια ή στην άλλη συμμαχία. Η Τουρκία συμμετέχει στη συμμαχία των κεντρικών δυνάμεων, μαζί με τη Γερμανία, την Αυστροουγγαρία και τη Βουλγαρία. Η Ελλάδα διχασμένη σ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου, ένα μέρος της με τις δυνάμεις των φιλελευθέρων του Βενιζέλου, συντάσσεται με τις δυνάμεις της Αντάντ κι ένα άλλο μέρος, το φιλοβασιλικό, προσπαθεί να έχει μια ουδέτερη στάση, αλλά ουσιαστικά με τις ενέργειες της βοηθάει τη συμμαχία των κεντρικών δυνάμεων. Έτσι όταν τελειώνει ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος, στην Ελλάδα υπάρχει ένας φοβερός διχασμός ανάμεσα στους Έλληνες. Στην άρχουσα τάξη όμως της Ελλάδας, κοινή είναι η πεποίθηση ότι η συμμετοχή της Ελλάδας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια κύρια της Αγγλίας, που αφορούν την ευρύτερη περιοχή της εγγύς ανατολής, θα προωθήσει στην πράξη τη θεωρία της Μεγάλης Ιδέας. Παράλληλα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, έχει εκδηλωθεί το κίνημα των Νεότουρκων. Οι Νεότουρκοι που εκφράζουν την τουρκική αστική τάξη, και αργότερα ο Κεμάλ Ατατούρκ, πιστεύουν, ότι πρέπει να δημιουργηθεί ένα καθαρά τουρκικό εθνικό κράτος, χωρίς τις μειονότητες των Ελλήνων, των Αρμενίων, των Μαρονιτών και των Κούρδων, οι οποίες πρέπει, είτε να εκτουρκιστούν και να αφομοιωθούν, είτε να εξοντωθούν. Για τον ποντιακό ελληνισμό και τους Αρμενίους, επέλεξαν τελικά με τη βοήθεια και την καθοδήγηση του γερμανικού ιμπεριαλισμού, την εξόντωση.Οι Νεότουρκοι, στη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, κατέληξαν από κοινού με την παλιά φεουδαρχική τάξη, δηλαδή το Σουλτάνο, στο να προωθήσουν τα συμφέροντά τους, μέσα από τη συμμαχία με το γερμανικό ιμπεριαλισμό. Έτσι έχουμε έντονη διείσδυση του γερμανικού κεφαλαίου στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπου τα μεγαλεπήβολα σχέδια π.χ. σιδηρόδρομος Κωνσταντινούπολης – Βαγδάτης και η εκμετάλλευση των2πετρελαίων της Μοσούλης, δημιουργούν ανησυχία στα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα της εποχής, την Αγγλία, τη Γαλλία και τη Ρωσία.Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία όμως, έχουμε και τη μη μουσουλμανική αστική τάξη των Ελλήνων και των Αρμενίων, οι οποίες παραδοσιακά είναι προσδεμένες στην Αγγλία, τη Γαλλία και τη Ρωσία. Αυτό αντιμετωπίστηκε από το γερμανικό ιμπεριαλισμό, ως σοβαρός κίνδυνος για την κυριαρχία τους στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Έτσι, όταν ξεκινά ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος οι Γερμανοί, οργανώνουν σε συνεργασία με τους Τούρκους εθνικιστές, το πρώτο σχέδιο για τη μαζική εξολόθρευση των Μικρασιατών και των Ελλήνων του Πόντου, με τη στρατολόγησή τους στα τάγματα εργασίας, τα οποία χρησιμοποιούνται για την κατασκευή δρόμων και άλλων έργων με συνθήκες απαράδεκτες, χωρίς φαγητό, κάνοντας πολυήμερες πορείες, όπου από τις κακουχίες και την ασιτία, πεθαίνουν χιλιάδες Έλληνες. Καθοδηγητής όλης αυτής της επιχείρησης ο Γερμανός συνταγματάρχης Λίμαν φον Σάντερς.Το Δεκέμβριο του 1916, εκπονήθηκε από τους Τούρκους στρατηγούς Εμβέρ και Ταλαάτ, με την καθοδήγηση των Γερμανών, σχέδιο εξόντωσης του άμαχου ελληνικού πληθυσμού του Πόντου που προέβλεπε:-Άμεση εξόντωση όλων των αντρών των πόλεων από 16 έως 60 ετών.-Γενική εξορία όλων των αντρών και γυναικόπαιδων των χωριών στα ενδότερα της Ανατολής, με πρόγραμμα εξόντωσής τους από την πείνα και τις κακουχίες.Το πρόγραμμα ξεκίνησε λίγο αργότερα και εφαρμόστηκε κυρίως στις περιοχές της Σαμψούντας και της Πάφρας. Η περιοχή της Τραπεζούντας είχε γλιτώσει από τη μανία των Τούρκων, διότι είχε καταληφθεί τον Απρίλιο του 1916, από το Ρώσικο στρατό. Όταν όμως οι Ρώσοι εγκατέλειψαν την πόλη το Φεβρουάριο του 1918, ορισμένοι κάτοικοι έφυγαν με τους Ρώσους κατά την αποχώρησή τους και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Καυκάσου και στα παράλια της Γεωργίας και γλίτωσαν. Οι κάτοικοι που έμειναν αντιμετώπισαν πλέον τον κίνδυνο να έχουν την ίδια τύχη με τους κατοίκους της Σαμψούντας και της Πάφρας. Μπροστά σ’ αυτό το ενδεχόμενο ο φωτισμένος μητροπολίτης Τραπεζούντας Χρύσανθος, ζητά από την ελληνική κυβέρνηση βοήθεια, για ν’ αποτραπεί η σφαγή του ποίμνιού του. Η ελληνική κυβέρνηση όμως του Ελευθέριου Βενιζέλου, αντί να στείλει στρατιωτική βοήθεια για την προστασία του ελληνικού πληθυσμού του Πόντου, εξαρτημένη από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα της Αγγλίας , της Γαλλίας και του διεθνούς κεφαλαίου που θέλει να καταστείλει την επανάσταση των μπολσεβίκων στη Ρωσία, στέλνει το Γενάρη του 1919 δύο ελληνικές μεραρχίες με είκοσι τρεις χιλιάδες άντρες στην Ουκρανία, στην περιοχή της Οδησσού και της Σεβαστούπολης, για να υπερασπιστούν την καταρρέουσα εξουσία του Τσάρου και της αστικής τάξης της Ρωσίας.Στις 2 Μαϊου του1919 αποβιβάζονται στο λιμάνι της Σμύρνης οι πρώτες ελληνικές δυνάμεις στα πλαίσια της εντολής που απέσπασε ο Βενιζέλος από τη συμμαχική διάσκεψη στο Παρίσι για κατοχή της περιοχής της Σμύρνης απ’ τον ελληνικό στρατό. Ο πόλεμος στην Μικρά Ασία που θα καταλήξει στη λεγόμενη Μικρασιατική καταστροφή έχει αρχίσει.Στις 19 Μαϊου του 1919, αποβιβάζεται ο Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα για ν’ αναλάβει τη διοίκηση δύο σωμάτων στρατού . 3Υπό την καθοδήγηση του Κεμάλ Τσέτες εντάχθηκαν στην τουρκική χωροφυλακή και προέβησαν σε πλήθος φρικαλεοτήτων σε βάρος των Ελλήνων. Ακόμα και Ο Τούρκος Τζεμάλ Νουσιέτ νομικός σύμβουλος του φρουραρχείου της Κωνσταντινούπολης και πρόεδρος της εξεταστικής επιτροπής της Σουλτανικής κυβέρνησης του Φερίτ Πασά αποδοκίμασε έντονα τις πρακτικές του Κεμάλ, καταγγέλλοντας ότι χιλιάδες Έλληνες κάηκαν ζωντανοί μέσα σε ναούς, γυναίκες βιάστηκαν, περιουσίες λεηλατήθηκαν και γενικά το ενενήντα τις εκατό των Ελλήνων της Πάφρας είχε εξοντωθεί. Ευρωπαϊκές και αμερικανικές ανθρωπιστικές οργανώσεις και προξενικές αρχές, επιβεβαίωσαν τις καταγγελίες.Το 1918, οι Πόντιοι δια των εκπροσώπων τους, είχαν ζητήσει τη δημιουργία ανεξάρτητου ποντιακού κράτους. Ο Έλληνας πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος, έκρινε όμως τα αιτήματα των Ποντίων για ανεξάρτητο κράτος και ακόμα περισσότερο για ένωση με την Ελλάδα, ως ουτοπικά. Αντίθετα, πρόκρινε ως πλέον συμφέρουσα τη λύση της συνεργασίας του ελληνικού και αρμένικου στοιχείου, σ’ ένα αρμενικό κράτος όπου, η περιοχή του Πόντου θα έχει αυτονομία. Στην αρχή, υπήρχαν διαφωνίες από πολλούς Ποντίους. Στο τέλος όμως, ο μητροπολίτης Χρύσανθος εκπροσωπώντας τον ποντιακό ελληνισμό, υπογράφει τη σχετική συμφωνία με τον πρόεδρο της αρμενικής δημοκρατίας Χατισιάν , το Γενάρη του 1920. Η άρνηση όμως των Άγγλων να επιτρέψουν τη συγκρότηση εθνικών ποντιακών ταγμάτων , που θα αντιμετώπιζαν μαζί με τους Αρμενίους τον Κεμαλικό στρατό, συνετέλεσε στην ήττα των Αρμενίων στο Ερζερούμ τον Νοέμβριο του 1920, όπου αναγκάζονται να συνθηκολογήσουν με τον Κεμάλ. Ο ποντιακός πληθυσμός, είναι πλέον στο έλεος των τουρκικών στρατευμάτων.Το ίδιο διάστημα, οι βασιλικές κυβερνήσεις που διαδέχθηκαν την κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου, αντί να προχωρήσουν στην ειρήνευση όπως ήταν η απαίτηση του ελληνικού λαού και όπως οι ίδιοι είχαν υποσχεθεί προεκλογικά, ενεργώντας τελικά σαν πιόνια της Αγγλίας και της Γαλλίας, που ήθελαν να καταλάβουν τα πετρέλαια της Μοσούλης, συνεχίζουν τον πόλεμο. Όταν οι υποτιθέμενοι σύμμαχοί μας, Άγγλοι, Γάλλοι και Ιταλοί, πετυχαίνουν τους σκοπούς τους και διαμοιράζουν μεταξύ τους ένα τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τα περισσότερα κοιτάσματα πετρελαίου, της Μέσης Ανατολής, όχι μόνο μας εγκαταλείπουν, αλλά αρχίζουν να πουλούν όπλα στους Τούρκους εξοπλίζοντας το στρατό του Κεμάλ Ατατούρκ.Ο ελληνικός στρατός, οδηγείται στην ήττα. Οι Έλληνες της Μικράς Ασίας εγκαταλείπονται στο έλεος του τουρκικού στρατού. Ενάμισι εκατομμύριο Ελλήνων της Μικράς Ασίας και του Πόντου ξεριζώνονται από τις πατρογονικές εστίες. Μέχρι την αναγκαστική ανταλλαγή των πληθυσμών τριακόσιες πενήντα τρεις χιλιάδες Έλληνες του Πόντου και διακόσιες πενήντα χιλιάδες Έλληνες των παραλίων της Μικράς Ασίας σφαγιάσθηκαν ή πέθαναν από την πείνα και τις κακουχίες.Ογδόντα πέντε χρόνια μετά, θυμόμαστε και τιμούμε τη μνήμη των θυμάτων της γενοκτονίας των Ποντίων και των Μικρασιατών, όχι για να4καλλιεργηθούν αισθήματα μίσους απέναντι στο γειτονικό τουρκικό λαό, με τον οποίο θα πρέπει να ζούμε ειρηνικά, αλλά προκειμένου να βγάλουμε τα αναγκαία ιστορικά συμπεράσματα και να μην επιτρέψουμε ποτέ ξανά μια παρόμοια καταστροφή για τον ελληνισμό.
Μαθιουδάκη ΚαλλιόπηΔασκάλα
Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ
Το Δ.Σ. του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Μεραμβέλου - Οροπεδίου συνεδρίασε, σήμερα 22 Μαϊου 2007 για να συζητήσει την ανακοινωθείσα στον τοπικό τύπο πρόθεση έναρξης ένορκης διοικητικής εξέτασης, από τον Περιφερειακό Διευθυντή Εκπαίδευσης Κρήτης κατά της Δασκάλας Καλλιόπης Μαθιουδάκη ομιλήτριας στον εορτασμό της επετείου της Μάχης της Κρήτης και της Γενοκτονίας των Ποντίων .Τα μέλη του Δ.Σ. του Συλλόγου αφού ακούσαμε τη συνάδελφο και μετά από διαλογική συζήτηση, αποφασίσαμε ομόφωνα:1) Θεωρούμε απαράδεκτη την πρόθεση δίωξης της συναδέλφου.2) Λυπούμαστε για τη στάση του Γενικού Γραμματέα της Περιφέρειας Κρήτης κ. Σεραφείμ Τσόκα εκπροσώπου της κυβέρνησης, ο οποίος από την έναρξη της ομιλίας της συναδέλφου εξέφραζε έντονα τη δυσαρέσκειά του για το περιεχόμενο και τη διάρκειά της, με μορφασμούς και χειρονομίες, προτρέποντας τους παρευρισκομένους να αποχωρίσουν μαζικά από τον ιερό ναό. Πράγμα που έπραξε ο ίδιος στη συνέχεια με τρόπο προσβλητικό προς την επέτειο και τη μνήμη των χιλιάδων νεκρών της μάχης της Κρήτης και των θυμάτων της Γενοκτονίας των Ποντίων.Δύο και πλέον αιώνες μετά τη Γαλλική επανάσταση και τη γνωστή φράση του Βολτέρου «Διαφωνώ με όσα λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να τα λες», θεωρούμε αδιανόητο να διώκεται συνάδελφος για τις απόψεις του. Ως εκπαιδευτικοί - ελεύθεροι πολίτες αυτού του τόπου, δικαιούμαστε, πιστεύουμε, να διατυπώνουμε ελεύθερα τις απόψεις μας και να επισημαίνουμε τα λάθη του παρελθόντος προκειμένου να οδηγούμαστε στα αναγκαία συμπεράσματα όχι μόνο για το παρελθόν, αλλά κύρια για το παρόν και για το μέλλον. Καθένας μπορεί να έχει τις διαφωνίες του με τις απόψεις που εκφράστηκαν στην ομιλία της συναδέλφου, αλλά δεν έχει το δικαίωμα να προσπαθεί να τη φιμώσει , να τη λογοκρίνει και ακόμα περισσότερο να τη διώκει γι’ αυτό.
Το Δ.Σ. του Συλλόγου εκπαιδευτικών Π.Ε. Μεραμβέλου
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΕΧΟΥΝ ΒΓΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ "ΣΥΛΛΟΓΟ ΔΟΜΙΝΙΚΟ ΘΕΟΤΟΚΟΠΟΥΛΟ" ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ, ΤΟ ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΟ ΤΜΗΜΑ ΑΔΕΔΥ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ, ΤΗΝ ΕΛΜΕ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΦΟΡΕΙΣ.
Τρίτη, Μαΐου 29, 2007
x-treme Κράτος
Κι όχι μόνο για την τραγωδία στο Λούσιο ποταμό και τον πνιγμό τόσων νέων. Κράτος εκτός ορίων, Κράτος κατόπιν εορτής!! Πως αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αυτό το Κράτος που αδιαφορεί, για τη σωματική ακεραιότητα και την υγεία των πολιτών του κι έρχεται (οι εκπρόσωποί του και οι ηγήτορές του, οι υπεύθυνοι τέλος πάντων για τη διοίκησή του), κατόπιν εορτής, όταν έχουν συμβεί τα μύρια όσα, συνηθέστατα όταν θρηνούμε ανθρώπινες απώλειες, να αναρωτιούνται για τα συμβαίνοντα, να οδύρονται για τα γεγονότα, να σχολιάζουν σαν να είναι αμέτοχοι ευθυνών, σε συζητήσεις καφενειακού τύπου. Και φυσικά να εξαγγέλλουν μέτρα, παντός τύπου και είδους. Να διαβεβαιώνουν τον ελληνικό λαό ότι θα αντιμετωπίσουν το πρόβλημα ριζικά. Να πετάνε και καμιά μπηχτή για τους προηγούμενους, να αφήνουν και κανένα υπονοούμενο για μεγάλα συμφέροντα. Κι όλα αυτά όσο κρατιέται το θέμα στις πρώτες σελίδες των εφημερίδων και στα πρώτα θέματα των καναλιών. Μετά η λήθη θα έρθει και θα το στείλει μαζί με τα υπόλοιπα. Στα αζήτητα.Όλοι μας λέμε ότι ζούμε σε ένα Κράτος κακέκτυπο των σύγχρονων Κρατών της Ευρώπης. Με μια διοίκηση δυσκίνητη, ανελαστική που περισσότερο στηρίζεται στον πατριωτισμό των υπαλλήλων της για να λειτουργήσει, παρά στους Νόμους. Που υπάρχουν φυσικά. Υπάρχουν και βασιλεύουν, αλλά δεν εφαρμόζονται είτε γιατί δεν δίνονται τα μέσα για τον έλεγχο και την εφαρμογή τους, είτε γιατί δεν υπάρχει η πολιτική βούληση για την εφαρμογή τους. Και φυσικά σε τούτο το μπάχαλο κανείς δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Το Κράτος δεν είναι μια δύναμη που επεβλήθη στην Κοινωνία από τα έξω. Ούτε είναι το Κράτος «η ενσάρκωση της Ηθικής Ιδέας», «η μορφή και η πραγματοποίηση του Ορθού Λόγου» όπως βεβαιώνει ο Χέγκελ. Το Κράτος είναι προϊόν της Κοινωνίας σε ένα ορισμένο στάδιο της εξελίξεως της.
Οι γενικόλογες κραυγές όλων μας περί ευθύνης του Κράτους δίνουν τελικά συγχωροχάρτι. Οι ευθύνες τελικά θα πρέπει να προσωποποιούνται και για να μην γενικεύουμε και για μην δίνουμε άλλοθι σε κανέναν. Το Κράτος μας, η συντεταγμένη Πολιτεία μας και διάρθρωση διοικητική - πολιτική διαθέτει και φυσικά πρόσωπα που την υλοποιούν τούτη τη διάρθρωση. Άρα η Δικαιοσύνη θα πρέπει να επιμερίζει τις ευθύνες στα φυσικά πρόσωπα που ολιγωρούν κάθε φορά κι εμείς σαν ενεργοί Πολίτες, θα επιμερίζουμε τις πολιτικές ευθύνες στους Κυβερνώντες και στα συμφέροντα της τάξης που αυτοί εκπροσωπούν. Και η ποινή μας θα πρέπει να είναι αυστηρή και τελεσίδικη. Μ ε τον καθημερινό αγώνα μας και φυσικά την ψήφο μας!!!
Σάββατο, Μαΐου 26, 2007
Το 2ο τεύχος του "νέου αγωνιστή"
Πέμπτη, Μαΐου 24, 2007
Τι θέλω να πω... στους συντρόφους μου!!!

Αναρωτιέμαι: γιατί να συζητάω μαζί τους;
ψωνίζουνε τη γνώση για να την πουλήσουν.
θέλουν να μάθουνε πού υπάρχει γνώση φτηνή
που να μπορούνε ακριβά να την πουλήσουν. Γιατί
να ενδιαφερθούνε να γνωρίσουν ό,τι
ενάντια στην αγοραπωλησία μιλάει;
Θέλουνε να νικήσουν.
Στη νίκη ενάντια τίποτα δε θέλουνε να ξέρουν.
Δε Θέλουνε άλλοι να τους καταπιέζουν,
Θέλουνε να καταπιέζουνε οι ίδιοι.
Δε θέλουνε την πρόοδο.
Θέλουνε την υπεροχή.
Πειθαρχούνε σ' όποιον
τους υπόσχεται πως θα μπορούνε να διατάζουν.
Θυσιάζονται
για να μπορέσει να μείνει όρθιος ο βωμός της θυσίας.
Τι να τους πω, σκέφτηκα. Αυτό
θέλω να τους πω, αποφάσισα.
(ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ)
ψωνίζουνε τη γνώση για να την πουλήσουν.
θέλουν να μάθουνε πού υπάρχει γνώση φτηνή
που να μπορούνε ακριβά να την πουλήσουν. Γιατί
να ενδιαφερθούνε να γνωρίσουν ό,τι
ενάντια στην αγοραπωλησία μιλάει;
Θέλουνε να νικήσουν.
Στη νίκη ενάντια τίποτα δε θέλουνε να ξέρουν.
Δε Θέλουνε άλλοι να τους καταπιέζουν,
Θέλουνε να καταπιέζουνε οι ίδιοι.
Δε θέλουνε την πρόοδο.
Θέλουνε την υπεροχή.
Πειθαρχούνε σ' όποιον
τους υπόσχεται πως θα μπορούνε να διατάζουν.
Θυσιάζονται
για να μπορέσει να μείνει όρθιος ο βωμός της θυσίας.
Τι να τους πω, σκέφτηκα. Αυτό
θέλω να τους πω, αποφάσισα.
(ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ)
Τρίτη, Μαΐου 22, 2007
Δευτέρα, Μαΐου 07, 2007
Η γενιά της Ιφιγένειας
Το γεγονός να φορτωθεί η νέα γενιά, τα παιδιά μας δηλαδή, όλα τα ασφαλιστικά βάρη, τόσο της προηγούμενης όσο και της επόμενης γενιάς και να αποτελέσει τη γενιά - Ιφιγένεια, διασπά την αλληλεγγύη των γενεών, αυτής της μεγάλης δηλαδή κατάκτησης και πάγιου αιτήματος του νεολαιίστικου αλλά και του συνδικαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα.
Η διαρκής απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, η μείωση των αμοιβών και η κατάργηση κοινωνικών δικαιωμάτων των εργαζομένων πραγματοποιούνται σε όλο και περισσότερους εργασιακούς τομείς και αναμένεται να επιταχυνθούν.
Η μετάβαση από ένα δομημένο και θεσμικά προστατευμένο μοντέλο εργασιακών σχέσεων σε μία κατάστασης συνεχούς μεταβολής και ανατροπής των εργασιακών σχέσεων επηρεάζει κυρίως τους νέους εργαζόμενους και οφείλουμε να παρακολουθήσουμε τις εξελίξεις και να αναλάβουμε πρωτοβουλίες.
Οι αλλαγές στα ωράρια εργασίας, , η επέκταση των ηλεκτρονικών εφαρμογών και τηλεπικοινωνιών, η απλοποίηση στην οργάνωση των εργασιών, η τηλεεργασία, η σύνδεση αμοιβής και εργασιακών επιδόσεων, η ευελιξία της αγοράς εργασίας, η μερική απασχόληση, οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, η αποσύνδεση της καριέρας από τον χρόνο υπηρεσίας, η άρση της μονιμότητας είναι μερικά μόνο από τα επιμέρους ζητήματα που αφορούν στο σύγχρονο τρόπο οργάνωσης των εργασιακών σχέσεων και στα οποία καλούμαστε να «απαντήσουμε» μέσα από θέσεις και προτάσεις, οι οποίες πρωτίστως θα προάγουν την εργασιακή ασφάλεια.
Να υπάρξει κοινωνική πολιτική, ιδιαίτερα για τους ανέργους (περίθαλψη, έκπτωση ή δωρεάν μετακίνηση ,ψυχαγωγία κλπ). Το πάγιο αίτημα του συνδικαλιστικού κινήματος για την καθιέρωση του 35ώρου εργασίας καθώς και για τη θέσπιση κατώτατου μισθού - ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος είναι απολύτως απαραίτητο να εφαρμοστεί άμεσα. Αξιοκρατικές διαδικασίες στην επιλογή προσωπικού στο δημόσιο τομέα. Ενίσχυση του ρόλου των Ελεγκτικών Μηχανισμών Εργασίας, π.χ. Επιθεώρησης Εργασίας μέσω των οποίων θα διασφαλίζονται οι εργασιακές σχέσεις. Ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δίνεται στην τήρηση των όρων της υγιεινής και ασφάλειας. Εξασφάλιση ολοκληρωμένου ασφαλιστικού δικαιώματος και παροχή ποιοτικών υγειονομικών υπηρεσιών στους νέους εργαζόμενους. Το ασφαλιστικό ζήτημα πρέπει να ενταχθεί σε πολιτικό διάλογο συσχέτισής του με την οικονομική και φορολογική πολιτική στα πλαίσια συγκερασμού ανάπτυξης και κοινωνικού κράτους. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να υπάρξει καμία αλλαγή στην αναλογία των εισφορών εργοδότη - εργαζόμενου και παράλληλα θα πρέπει να επανεξεταστεί η ανταποδοτικότητα των εισφορών σε σχέση με τις παροχές των εργαζόμενων (περίθαλψη – σύνταξη).
[1] ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΟΜΙΛΙΑ ΜΟΥ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΣΠ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟ 5 ΜΑΗ 2007 ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ
Να υπάρξει κοινωνική πολιτική, ιδιαίτερα για τους ανέργους (περίθαλψη, έκπτωση ή δωρεάν μετακίνηση ,ψυχαγωγία κλπ). Το πάγιο αίτημα του συνδικαλιστικού κινήματος για την καθιέρωση του 35ώρου εργασίας καθώς και για τη θέσπιση κατώτατου μισθού - ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος είναι απολύτως απαραίτητο να εφαρμοστεί άμεσα. Αξιοκρατικές διαδικασίες στην επιλογή προσωπικού στο δημόσιο τομέα. Ενίσχυση του ρόλου των Ελεγκτικών Μηχανισμών Εργασίας, π.χ. Επιθεώρησης Εργασίας μέσω των οποίων θα διασφαλίζονται οι εργασιακές σχέσεις. Ιδιαίτερη προσοχή θα πρέπει να δίνεται στην τήρηση των όρων της υγιεινής και ασφάλειας. Εξασφάλιση ολοκληρωμένου ασφαλιστικού δικαιώματος και παροχή ποιοτικών υγειονομικών υπηρεσιών στους νέους εργαζόμενους. Το ασφαλιστικό ζήτημα πρέπει να ενταχθεί σε πολιτικό διάλογο συσχέτισής του με την οικονομική και φορολογική πολιτική στα πλαίσια συγκερασμού ανάπτυξης και κοινωνικού κράτους. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να υπάρξει καμία αλλαγή στην αναλογία των εισφορών εργοδότη - εργαζόμενου και παράλληλα θα πρέπει να επανεξεταστεί η ανταποδοτικότητα των εισφορών σε σχέση με τις παροχές των εργαζόμενων (περίθαλψη – σύνταξη).[1] ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΟΜΙΛΙΑ ΜΟΥ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΣΠ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟ 5 ΜΑΗ 2007 ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ
Παρασκευή, Μαΐου 04, 2007
ΟΜΙΛΗΤΗΣ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΣΠ

Με αφορμή τις λεγόμενες «μεταρρυθμιστικές» πρωτοβουλίες της Κυβέρνησης οι οποίες κατ’ ουσία θίγουν όλους τους εργαζόμενους.
Με βάση τις συνεχείς επικλήσεις της Κυβέρνησης για διάλογο που να αφορά το ασφαλιστικό σύστημα, μιλώντας δειλά για αρνητικές αλλαγές σε βάρος των εργαζομένων κάτω των 35 ετών.
Με βάση τις συνεχείς παρεμβάσεις της Κυβέρνησης, που απαξιώνουν το εκπαιδευτικό σύστημα και οδηγούν στην ανεργία χιλιάδες νέους επιστήμονες η ΠΑΣΠ αισθάνεται την ευθύνη να προβληματίσει τους νέους φοιτητές.
Ταυτόχρονα θεωρούμε επιτακτικό να ενημερώσουμε τους νέους επιστήμονες για τις εξελίξεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τόσο στις πολιτικές εργασίας, όσο και στον συνδυασμό εκπαίδευσης και επαγγελματικής απασχόλησης.
Τέλος θεωρούμε σημαντικό να αναδειχτούν στοιχεία των προοδευτικών πολιτικών που πρεσβεύει το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα και το ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Το προτεινόμενο θέμα είναι:
ΝΕΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑ. ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΤΥΧΙΟ ΤΙ?
· «Εργασιακός Μεσαίωνας», ποιοι των προωθούν σε Ελλάδα και Ευρώπη.
· Σύγχρονες πολιτικές ανάπτυξης και απασχόλησης στις επιστήμες, τις νέες τεχνολογίες και την καινοτομία. Η ευκαιρία της Ελλάδας.
· Ο ρόλος του εργατικού κινήματος και των επιστημονικών ενώσεων.
Σάββατο 5 Μάη στις 14:00 στα κτίρια του Π.Κ.
στη Κνωσό.
Με βάση τις συνεχείς επικλήσεις της Κυβέρνησης για διάλογο που να αφορά το ασφαλιστικό σύστημα, μιλώντας δειλά για αρνητικές αλλαγές σε βάρος των εργαζομένων κάτω των 35 ετών.
Με βάση τις συνεχείς παρεμβάσεις της Κυβέρνησης, που απαξιώνουν το εκπαιδευτικό σύστημα και οδηγούν στην ανεργία χιλιάδες νέους επιστήμονες η ΠΑΣΠ αισθάνεται την ευθύνη να προβληματίσει τους νέους φοιτητές.
Ταυτόχρονα θεωρούμε επιτακτικό να ενημερώσουμε τους νέους επιστήμονες για τις εξελίξεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τόσο στις πολιτικές εργασίας, όσο και στον συνδυασμό εκπαίδευσης και επαγγελματικής απασχόλησης.
Τέλος θεωρούμε σημαντικό να αναδειχτούν στοιχεία των προοδευτικών πολιτικών που πρεσβεύει το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα και το ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Το προτεινόμενο θέμα είναι:
ΝΕΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑ. ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΤΥΧΙΟ ΤΙ?
· «Εργασιακός Μεσαίωνας», ποιοι των προωθούν σε Ελλάδα και Ευρώπη.
· Σύγχρονες πολιτικές ανάπτυξης και απασχόλησης στις επιστήμες, τις νέες τεχνολογίες και την καινοτομία. Η ευκαιρία της Ελλάδας.
· Ο ρόλος του εργατικού κινήματος και των επιστημονικών ενώσεων.
Σάββατο 5 Μάη στις 14:00 στα κτίρια του Π.Κ.
στη Κνωσό.
ΣΕ ΤΟΥΤΗ ΤΗΝ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΤΗς ΠΑΣΠ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΘΗΚΑ ΘΕΤΙΚΑ ΚΙ ΕΤΣΙ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 05/05/2007 ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΓΣΕΕ Γ. ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗ ΜΠΕΓΛΙΤΗ ΘΑ ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ (ΕΛΠΙΖΩ) ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ
Σάββατο, Απριλίου 28, 2007
1η Μάη: Μέρα μνήμης και αγώνα

Εγκύκλιος Ομοσπονδίας Οργανωμένων Επαγγελμάτων
& Εργατικών Συνδικάτων (Η.Π.Α. 1886)
«Σηκωθείτε, δουλευτάδες της Αμερικής!, αφήστε κάτω τα εργαλεία σας την 1η του Μάη 1886, σταματήστε τη δουλειά σας, κλείστε τα εργοστάσια, τις φάμπρικες και τα ορυχεία. Για μια μέρα το χρόνο. Μια μέρα επανάστασης , όχι ανάπαυσης! Μια μέρα που δεν ορίστηκε από τους καυχησιάρηδες εκπροσώπους των θεσμών που κρατούν την εργατιά σε υποτέλεια. Μια μέρα στην οποία οι εργάτες κάνουν τους δικούς τους νόμους κι έχουν τη δύναμη να τους εφαρμόσουν, όλα αυτά χωρίς τη συγκατάθεση, την έγκριση αυτών που καταπιέζουν και κυβερνούν. Μια μέρα κατά την οποία με τεράστια δύναμη , η ενότητα της στρατιάς των δουλευτάδων παρατάσσεται κατά των δυνάμεων που σήμερα εξουσιάζουν τα πεπρωμένα του λαού όλων των εθνών. Μια μέρα διαμαρτυρίας ενάντια στην καταπίεση και την τυραννία, ενάντια στην αμάθεια και κάθε είδος πολέμου. Μια μέρα κατά την οποία οι εργάτες θα πρέπει να αρχίσουν να απολαμβάνουν «οκτώ ώρες για δουλειά, οκτώ ώρες για ανάπαυση και οκτώ ώρες για ό,τι θα ήθελαν».
«Σηκωθείτε, δουλευτάδες της Αμερικής!, αφήστε κάτω τα εργαλεία σας την 1η του Μάη 1886, σταματήστε τη δουλειά σας, κλείστε τα εργοστάσια, τις φάμπρικες και τα ορυχεία. Για μια μέρα το χρόνο. Μια μέρα επανάστασης , όχι ανάπαυσης! Μια μέρα που δεν ορίστηκε από τους καυχησιάρηδες εκπροσώπους των θεσμών που κρατούν την εργατιά σε υποτέλεια. Μια μέρα στην οποία οι εργάτες κάνουν τους δικούς τους νόμους κι έχουν τη δύναμη να τους εφαρμόσουν, όλα αυτά χωρίς τη συγκατάθεση, την έγκριση αυτών που καταπιέζουν και κυβερνούν. Μια μέρα κατά την οποία με τεράστια δύναμη , η ενότητα της στρατιάς των δουλευτάδων παρατάσσεται κατά των δυνάμεων που σήμερα εξουσιάζουν τα πεπρωμένα του λαού όλων των εθνών. Μια μέρα διαμαρτυρίας ενάντια στην καταπίεση και την τυραννία, ενάντια στην αμάθεια και κάθε είδος πολέμου. Μια μέρα κατά την οποία οι εργάτες θα πρέπει να αρχίσουν να απολαμβάνουν «οκτώ ώρες για δουλειά, οκτώ ώρες για ανάπαυση και οκτώ ώρες για ό,τι θα ήθελαν».
Παρασκευή, Απριλίου 27, 2007
ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ ΤΑ ΣΙΔΕΡΑ
Πέμπτη, Απριλίου 26, 2007
ΤΟ ΑΔΕΙΟ ΜΑΣ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ Η ΚΥΠΡΟΣ ΤΟ ΠΛΗΡΩΝΕΙ (ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ)
Το Κυπριακό, τελικά πουλάει!! Η γνωστή ρήση για το αντίθετο, αποδείχθηκε λανθασμένη. Και πουλάει γιατί είναι μια πληγή ματωμένη στο κορμί του ελληνισμού. Μια πληγή που προξενήθηκε ΚΑΙ από τα δικά μας λάθη. Η συλλογική μας αφήγηση για τους κακούς που επιτίθενται κάθε φορά εναντίον της μικρής πλην αθώας χώρας μας, πρέπει πλέον να διορθωθεί. Το σύνθημα που βροντοφώναζαν κάποιοι ελληναράδες την περίοδο του Μακεδονικού: «Διαβάστε Ιστορία!!», θα πρέπει να ιδωθεί και από εμάς. Πράγματι, όλοι μας είμαστε αδιάβαστοι όσον αφορά την ιστορία της Κύπρου. Αδιάβαστοι για το ρόλο της ΕΟΚΑ Β, αδιάβαστοι για τον ρόλο του Γρίβα, της Κυπριακής εκκλησίας, του χουντικού πραξικοπήματος, των θυλάκων που είχαμε περιορίσει τους Τουρκοκύπριους, του εμφυλίου ουσιαστικά στη μεγαλόνησο. Αδιάβαστοι όσον αφορά την σημερινή κατάσταση στο νησί με την τεράστια οικονομική πρόοδο, τις offshore εταιρείες, την κουλτούρα. Τα τελευταία χρόνια η στρατηγική της διεθνοποίησης του Κυπριακού προβλήματος, απέδωσε καρπούς. Η Κύπρος και το ζήτημα της κατοχής απασχόλησε όλους τους διεθνείς οργανισμούς και τελικά το ελεύθερο κομμάτι της εντάχθηκε στην Ε.Ε. Μια επιτυχία μοναδική τα τελευταία 30 χρόνια, που απέδειξε ότι όταν έχουμε στρατηγική, επιμονή στους στόχους μας, πετυχαίνουμε. Δυστυχώς κάποιοι, θεωρούν ότι τα πάντα ακολουθούν τη λογική του αυτόματου πιλότου. Κάποιοι, πιστεύουν ότι η θέαση των γεγονότων είναι αρκετή για να προχωρήσουν τα ζητήματα. Κάποιοι, βασανιζόμενοι από το σύνδρομο της Ζυρίχης, απλώς προεδρεύουν !!
Κι όμως η ευκαιρία της ειρηνικής συνύπαρξης των δυο κοινοτήτων ήταν εδώ. Αρκεί οι κυβερνώντες να είχαν την πρόνοια και τη στρατηγική της διαπραγμάτευσης, της ουσιαστικής παρέμβασης για την απαλοιφή των αρνητικών του σχεδίου. Το σχέδιο Ανάν, μπορούσε να αποτελέσει την αρχή για την επίλυση του προβλήματος. Σίγουρα οι Κύπριοι είναι αυτοί που αποφασίζουν για το μέλλον τους. Όμως η Ελλάδα και ο λαός της θα πρέπει ξεκάθαρα να έχουν σχέδιο και στρατηγική, για το σημαντικό και χρονίζον ζήτημα που ταλανίζει τον ελληνισμό επί 40 χρόνια.
Κι όμως η ευκαιρία της ειρηνικής συνύπαρξης των δυο κοινοτήτων ήταν εδώ. Αρκεί οι κυβερνώντες να είχαν την πρόνοια και τη στρατηγική της διαπραγμάτευσης, της ουσιαστικής παρέμβασης για την απαλοιφή των αρνητικών του σχεδίου. Το σχέδιο Ανάν, μπορούσε να αποτελέσει την αρχή για την επίλυση του προβλήματος. Σίγουρα οι Κύπριοι είναι αυτοί που αποφασίζουν για το μέλλον τους. Όμως η Ελλάδα και ο λαός της θα πρέπει ξεκάθαρα να έχουν σχέδιο και στρατηγική, για το σημαντικό και χρονίζον ζήτημα που ταλανίζει τον ελληνισμό επί 40 χρόνια.
Κυριακή, Απριλίου 22, 2007
ΔΟΜΗΜΕΝΑ ΟΜΟΛΟΓΑ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ

Την ώρα που η Κυβέρνηση της ΝΔ με διαρροές στα ΜΜΕ προετοιμάζει τους ασφαλισμένους για την «εξυγίανση» του ασφαλιστικού συστήματος στη χώρα μας, αποκαλύπτεται σε όλη τη μεγαλοπρέπειά του ένα πρωτοφανές σκάνδαλο με τα αποθεματικά των Ταμείων των Δημοσίων Υπαλλήλων. Ένα σκάνδαλο που συνδυάζει τα περιβόητα «γαλάζια Παιδιά»( αποτυχημένους πολιτευτές που διορίστηκαν να διαχειρίζονται δισεκατομμύρια Ευρώ) και πολιτικές σκοπιμότητες. Σύμφωνα με το πόρισμα «δεν υπήρχαν όρια στις χρηματιστηριακές συναλλαγές και στηρίζονταν στα κριτήρια της ιδιωτικής εταιρείας. Αγόραζαν ομόλογα 7% ακριβότερα από την ημερήσια διακύμανση».
Ας δούμε λίγο περισσότερο τα δομημένα ομόλογα: Για να παρακαμφθεί η νομοθεσία που προβλέπει ότι το 77% των αποθεμάτων των Ταμείων θα πρέπει να τοποθετούνται σε ασφαλείς επενδύσεις (σταθερά ομόλογα ή καταθέσεις), βρέθηκε η πατέντα του «δομημένου ομολόγου». Τα δομημένα ομόλογα που αγόρασαν τα Ταμεία είναι μόνο κατ’ όνομα ομόλογα (ίσα για να καλύπτονται οι τυπικές προϋποθέσεις τις νομοθεσίας). Γενικά μιλώντας, τα δομημένα ομόλογα ανήκουν στην κατηγορία των παράγωγων προϊόντων (derivatives). Πρόκειται για προϊόντα ειδικών χαρακτηριστικών που πολύ συχνά έχουν υψηλό ρίσκο και χρησιμοποιούνται ως αντιστάθμισμα του ρίσκου άλλων επενδύσεων. Ακόμα και στο παγκόσμιο καζίνο των διεθνών χρηματαγορών τα δομημένα ομόλογα δεν χρησιμοποιούνται ως κύρια επένδυση.
Σε ό,τι αφορά τώρα τα ασφαλιστικά Ταμεία:
Τα δομημένα ομόλογα που αγοράστηκαν δεν έχουν εγγυημένες αποδόσεις. Τα συγκεκριμένα προϊόντα έχουν δεκαπενταετή ή εικοσαετή διάρκεια. Για τα πρώτα δύο έως πέντε χρόνια προβλέπουν μια σταθερή και ως επί το πλείστον συμφέρουσα απόδοση. Όμως για τα επόμενα δέκα έως δεκαοχτώ χρόνια οι αποδόσεις τους συναρτώνται από περίπλοκες εξισώσεις. Πρόκειται για επένδυση τόσο υψηλού ρίσκου που πρακτικά ισοδυναμεί με στοίχημα, και μάλιστα στημένο. Ένα στοίχημα το οποίο είναι βέβαιο ότι θα το χάσουν οι εργαζόμενοι και θα το κερδίσουν το κράτος που έχει εκδώσει τα δομημένα ομόλογα και η τράπεζα που τα διακινεί.
Επιπλέον, τα δομημένα ομόλογα δεν είναι εμπορεύσιμα με συμφέροντες όρους για τα Ταμεία. Λόγω του πολύ μεγάλου ρίσκου τους είναι εξαιρετικά δύσκολο να μεταπουληθούν. Η χαμηλή εμπορευσιμότητα τους σημαίνει ότι αν τα Ταμεία χρειαστούν ρευστό θα πρέπει να προσφύγουν σε τραπεζικό δανεισμό με πολύ σκληρούς όρους ή να ρευστοποιήσουν τα δομημένα ομόλογα που κατέχουν στο 60% ή 70% της ονομαστικής αξίας τους. Δηλαδή με τα δομημένα ομόλογα τίθενται σε κίνδυνο όχι μόνο οι αποδόσεις αλλά και το ίδιο το κεφάλαιο των Ταμείων.
Τέλος, τα δομημένα ομόλογα δίνουν τεράστιες ευκαιρίας για κερδοσκοπία των μεσαζόντων στην πλάτη των εργαζομένων. Τα ασφαλιστικά Ταμεία δεν συναλλάσσονται κατ’ ευθείαν με το κράτος αλλά με ενδιάμεσες τράπεζες και χρηματιστηριακές εταιρίες. Λόγω του υψηλού ρίσκου που έχουν αυτά τα προϊόντα, συνήθως πουλιούνται στον τελικό αποδέκτη σε τιμή μικρότερη από την ονομαστική αξία τους (άρτιο). Τα Ταμεία όμως αντί να αγοράσουν στο 85% ή 87% του αρτίου, αγόρασαν στο 100% ή και 106%. Επιπλέον, η τράπεζα που «δομεί» το ομόλογο (που μεσολαβεί δηλαδή μεταξύ κράτους και Ταμείου) κερδίζει και από τη λεγόμενη μεταφορά επιτοκίων (swap). Ενώ, δηλαδή, παίρνει από το κράτος ένα επιτόκιο ύψους τάδε, καταβάλει τελικά στο Ταμείο ένα πολύ μικρότερο επιτόκιο. Στην περίπτωση του ομολόγου ύψους 280 εκατομμυρίων ευρώ που αγόρασε τα Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Δημοσίων Υπαλλήλων, τα κέρδη των μεσαζόντων έφτασαν το αστρονομικό 15% της αξίας του προϊόντος
Σε ό,τι αφορά τώρα τα ασφαλιστικά Ταμεία:
Τα δομημένα ομόλογα που αγοράστηκαν δεν έχουν εγγυημένες αποδόσεις. Τα συγκεκριμένα προϊόντα έχουν δεκαπενταετή ή εικοσαετή διάρκεια. Για τα πρώτα δύο έως πέντε χρόνια προβλέπουν μια σταθερή και ως επί το πλείστον συμφέρουσα απόδοση. Όμως για τα επόμενα δέκα έως δεκαοχτώ χρόνια οι αποδόσεις τους συναρτώνται από περίπλοκες εξισώσεις. Πρόκειται για επένδυση τόσο υψηλού ρίσκου που πρακτικά ισοδυναμεί με στοίχημα, και μάλιστα στημένο. Ένα στοίχημα το οποίο είναι βέβαιο ότι θα το χάσουν οι εργαζόμενοι και θα το κερδίσουν το κράτος που έχει εκδώσει τα δομημένα ομόλογα και η τράπεζα που τα διακινεί.
Επιπλέον, τα δομημένα ομόλογα δεν είναι εμπορεύσιμα με συμφέροντες όρους για τα Ταμεία. Λόγω του πολύ μεγάλου ρίσκου τους είναι εξαιρετικά δύσκολο να μεταπουληθούν. Η χαμηλή εμπορευσιμότητα τους σημαίνει ότι αν τα Ταμεία χρειαστούν ρευστό θα πρέπει να προσφύγουν σε τραπεζικό δανεισμό με πολύ σκληρούς όρους ή να ρευστοποιήσουν τα δομημένα ομόλογα που κατέχουν στο 60% ή 70% της ονομαστικής αξίας τους. Δηλαδή με τα δομημένα ομόλογα τίθενται σε κίνδυνο όχι μόνο οι αποδόσεις αλλά και το ίδιο το κεφάλαιο των Ταμείων.
Τέλος, τα δομημένα ομόλογα δίνουν τεράστιες ευκαιρίας για κερδοσκοπία των μεσαζόντων στην πλάτη των εργαζομένων. Τα ασφαλιστικά Ταμεία δεν συναλλάσσονται κατ’ ευθείαν με το κράτος αλλά με ενδιάμεσες τράπεζες και χρηματιστηριακές εταιρίες. Λόγω του υψηλού ρίσκου που έχουν αυτά τα προϊόντα, συνήθως πουλιούνται στον τελικό αποδέκτη σε τιμή μικρότερη από την ονομαστική αξία τους (άρτιο). Τα Ταμεία όμως αντί να αγοράσουν στο 85% ή 87% του αρτίου, αγόρασαν στο 100% ή και 106%. Επιπλέον, η τράπεζα που «δομεί» το ομόλογο (που μεσολαβεί δηλαδή μεταξύ κράτους και Ταμείου) κερδίζει και από τη λεγόμενη μεταφορά επιτοκίων (swap). Ενώ, δηλαδή, παίρνει από το κράτος ένα επιτόκιο ύψους τάδε, καταβάλει τελικά στο Ταμείο ένα πολύ μικρότερο επιτόκιο. Στην περίπτωση του ομολόγου ύψους 280 εκατομμυρίων ευρώ που αγόρασε τα Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Δημοσίων Υπαλλήλων, τα κέρδη των μεσαζόντων έφτασαν το αστρονομικό 15% της αξίας του προϊόντος
Μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου, αντί η Κυβέρνηση της ΝΔ να αποσύρει την εμπιστοσύνη της από τον αρμόδιο Υπουργό, τον στηρίζει και προσπαθεί με συμψηφισμούς και αναζήτηση τεχνικών άλλοθι να διασωθεί. Για τους εργαζόμενους τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: Την πολιτική ευθύνη για την ζημιά των εκατομμυρίων Ευρώ από τα Ταμεία μας την έχει η Κυβέρνηση και η πολιτική που ακολουθεί. Η κατάργηση της επιτροπής ελέγχου των χρηματιστηριακών πράξεων , ο διορισμός πολιτικών φίλων, με αδιαφανείς διαδικασίες, η προσπάθεια απόκρυψης και απόσυρσης της ευθύνης των Υπουργών, ουσιαστικά δείχνουν τον ένοχο: την Κυβέρνηση της ΝΔ.
ΤΑ ΑΠΟΝΕΡΑ ΤΟΥ ΝΑΥΑΓΙΟΥ ΣΤΗ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ

Αν σωθούμε όλοι μας από τα απόνερα του ναυαγίου στη Σαντορίνη, θα είναι θαύμα. Για άλλη μια φορά, βιώνουμε τα αποτελέσματα της τηλεοπτικής μας δημοκρατίας: Φωνασκούντες μαϊντανοί που άφησαν κατά μέρος τις γνώσεις τους για τους σεισμούς, την τρομοκρατία και τα υπόλοιπα κι έβγαλαν στην επιφάνεια τη ναυτοσύνη τους. Ξερόλες δημοσιογράφοι, «αποκλειστικά πλάνα» που δείχνουν το τίποτα, μαρκαρισμένο με το σήμα όλων των σταθμών, Κυβερνητικούς παράγοντες να μην έχουν τι να πουν και να επιτίθενται επί δικαίων και αδίκων. Έχουν γραφτεί πολλά για την τηλεόραση και πως αυτή επιδρά στην Κοινωνία μας και διαμορφώνει όχι μόνο την πολιτική ατζέντα, αλλά και συνειδήσεις. Πως παίρνει μια είδηση , ένα συμβάν από το ποιο μικρό ως το σπουδαιότερο, το αξιολογεί με βάση τα δικά της standards (ακροαματικότητα, επικαιρότητα, συμφέροντα επιχειρηματικά) και την παρουσιάζει με τη δική της αισθητική, προσπαθώντας να χτυπήσει τη φλέβα ενδιαφέροντος του μέσου τηλεθεατή. Το αποτέλεσμα; ΚΑΝΕΝΑ!! Αφού από την αρχή δεν τέθηκαν τα σωστά ερωτήματα. Δεν ερευνήθηκαν συστηματικά και μακροχρόνια οι ελλείψεις και οι ευθύνες. Σε λίγες ημέρες όλα ξεχνιούνται. Οι δόσεις «ενημέρωσης» είναι τόσο μεγάλες που όλοι σε λίγο μπουχτίζουν και χάνουν το ενδιαφέρον τους. Ποτέ, μα ποτέ τα κανάλια, δεν επανήλθαν για να ερευνήσουν τα αποτελέσματα ή την πορεία θεμάτων που για πολλές ημέρες είχαν επικεντρωθεί. Η τακτική τους: Περιμένω να «σκάσει» ένα θέμα, το εξαντλώ και μαζί με αυτό και τους τηλεθεατές και πάω στο επόμενο.
Στο συγκεκριμένο θέμα, κανείς δεν έπρεπε να πέσει από τα σύννεφα. Όλοι μας (ακόμα κι εμείς οι απλοί πολίτες), γνωρίζουμε ότι δεν έχουμε κατάλληλες υποδομές στα λιμάνια της χώρας, για τα τελευταίου τύπου τεράστια πλοία. Δεν υπάρχουν ηλεκτρονικά συστήματα ελέγχου κατάπλου και απόπλου (παρόμοιο με αυτό των αεροδρομίων). Όλοι μας ξέρουμε ότι τα πλοία δεν ελέγχονται σωστά και δεν τηρούν τους κανόνες ασφαλείας, στον αγώνα για ταχύτητα και μεγιστοποίηση του κέρδους. Γνωρίζουμε καλά, ότι τα σχέδια αντιμετώπισης κρίσεων, μπορεί να υπάρχουν σε κάποια συρτάρια αλλά κανείς δεν τα επικαιροποιεί, δεν ασκείται εντατικά πάνω σε αυτά. Τα γνωρίζουν κι αυτοί. Ιδίως οι της Κυβέρνησης. Αλλά περί άλλα τυρβάζουν. Αδυνατούν ως και την καθημερινότητα της χώρας να διαχειριστούν. Αδαείς κι ανάξιοι, απλώς ζεσταίνουν τους θώκους τους και φυσικά πλουτίζουν. Αδιαφορώντας για όλα και όλους μας.
Στο συγκεκριμένο θέμα, κανείς δεν έπρεπε να πέσει από τα σύννεφα. Όλοι μας (ακόμα κι εμείς οι απλοί πολίτες), γνωρίζουμε ότι δεν έχουμε κατάλληλες υποδομές στα λιμάνια της χώρας, για τα τελευταίου τύπου τεράστια πλοία. Δεν υπάρχουν ηλεκτρονικά συστήματα ελέγχου κατάπλου και απόπλου (παρόμοιο με αυτό των αεροδρομίων). Όλοι μας ξέρουμε ότι τα πλοία δεν ελέγχονται σωστά και δεν τηρούν τους κανόνες ασφαλείας, στον αγώνα για ταχύτητα και μεγιστοποίηση του κέρδους. Γνωρίζουμε καλά, ότι τα σχέδια αντιμετώπισης κρίσεων, μπορεί να υπάρχουν σε κάποια συρτάρια αλλά κανείς δεν τα επικαιροποιεί, δεν ασκείται εντατικά πάνω σε αυτά. Τα γνωρίζουν κι αυτοί. Ιδίως οι της Κυβέρνησης. Αλλά περί άλλα τυρβάζουν. Αδυνατούν ως και την καθημερινότητα της χώρας να διαχειριστούν. Αδαείς κι ανάξιοι, απλώς ζεσταίνουν τους θώκους τους και φυσικά πλουτίζουν. Αδιαφορώντας για όλα και όλους μας.
Τρίτη, Απριλίου 17, 2007
Κυριακή, Απριλίου 15, 2007
Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΛΠΙΔΑ

(Καθυστερημένο σχόλιο ..αλλά πάντα επικαιρο για την αντίσταση φοιτητών και εργαζομένων)
Ευτυχώς που κάποιοι ακόμα αντιστέκονται και σπάνε με λύσσα τις βιτρίνες του καθωσπρεπισμού και της αλλοτρίωσης. Καίνε χωρίς να υπολογίζουν τίποτα, τα «σύμβολα» και τα ιερά μιας Κοινωνίας ωχαδερφισμού, εξαθλίωσης και υποταγής.
Για να μας συγκινήσουν το κάνουν. Να μας αναστατώσουν. Να δουν αν ακόμα αντιδρούμε και δεν έχουμε εντελώς παραλύσει. Μας πετροβολούν όλους εμάς που σκύψαμε από το βάρος της καθημερινότητας και της ανάγκης. Μας τραβούν από το μανίκι να σηκωθούμε από τον καναπέ της τηλεοπτικής μας ενημέρωσης. Να βγούμε στους δρόμους. Εκεί στους δρόμους, που πλημμυρίζουν από βλέμματα φωτεινά. Από απεργούς διαδηλωτές, ξεροκέφαλους, επίμονους, ονειροπόλους. Που δεν έχουν λύσεις για όλα και προγράμματα προς υλοποίηση όταν έρθουν στην εξουσία, αλλά μια θολή εικόνα ενός κόσμου διαφορετικού από αυτό που βιώνουν καθημερινά. Ενός κόσμου που πολλοί από μας, κάποια στιγμή ονειρευτήκαμε. Εκεί που γίνεται πράξη η υπαρξιακή ανάγκη κάθε νέου να βιώσει τη μοναδική εμπειρία της συλλογικής μέθης και δράσης, να δημιουργήσει γεγονότα, να ενηλικιωθεί πολιτικά. Η κυρίαρχη πολιτική με όρους εξουσίας είναι απεχθής και μακρινή. Η πολιτική με όρους κοινωνίας είναι μια πραγματικότητα που οι ίδιοι δημιουργούν.
Το δήθεν τέλος της ιστορίας, στο οποίο όλα θα λύνονται με ευπρεπείς διαλόγους στα πάνελ και στα συνέδρια, δεν ήρθε. Σε ποιο διάλογο θα συμμετέχει ο 50άρης άνεργος; Που θα καθίσει ο έφηβος με τα 15 λεπτά ελεύθερο χρόνο; Πού, ο νέος με τα 3 πτυχία και τα μεταπτυχιακά αλλά χωρίς δουλειά; Ο δάσκαλος με τα 25 χρόνια υπηρεσίας που δεν του περισσεύουν χρήματα να πιει ένα καφέ; Ο συνταξιούχος;
Όταν η Κοινωνία η συγκροτημένη, και οι κυρίαρχες τάξεις σπέρνουν ανέμους θα θερίσουν θύελλες. Πάντοτε η διεκδίκηση, η σύγκρουση, ο θυμός, η εξέγερση και η βία στη βία της ακινησίας και του παλιού ήταν τα όπλα της πλειοψηφίας που αντιδρά στην αυθαιρεσία και την περιθωριοποίηση. Είναι το πνεύμα που μας κρατά όλους σε εγρήγορση. Εμάς τους φοβισμένους νοικοκυραίους, με τη δουλίτσα και τα δάνεια. Είναι πολύτιμο και το χρωστάμε όλοι μας σε τούτους τους νέους ακόμα κι όταν ξεπερνούν τα όρια κι υπερβάλλουν.
Ευτυχώς που κάποιοι ακόμα αντιστέκονται και σπάνε με λύσσα τις βιτρίνες του καθωσπρεπισμού και της αλλοτρίωσης. Καίνε χωρίς να υπολογίζουν τίποτα, τα «σύμβολα» και τα ιερά μιας Κοινωνίας ωχαδερφισμού, εξαθλίωσης και υποταγής.
Για να μας συγκινήσουν το κάνουν. Να μας αναστατώσουν. Να δουν αν ακόμα αντιδρούμε και δεν έχουμε εντελώς παραλύσει. Μας πετροβολούν όλους εμάς που σκύψαμε από το βάρος της καθημερινότητας και της ανάγκης. Μας τραβούν από το μανίκι να σηκωθούμε από τον καναπέ της τηλεοπτικής μας ενημέρωσης. Να βγούμε στους δρόμους. Εκεί στους δρόμους, που πλημμυρίζουν από βλέμματα φωτεινά. Από απεργούς διαδηλωτές, ξεροκέφαλους, επίμονους, ονειροπόλους. Που δεν έχουν λύσεις για όλα και προγράμματα προς υλοποίηση όταν έρθουν στην εξουσία, αλλά μια θολή εικόνα ενός κόσμου διαφορετικού από αυτό που βιώνουν καθημερινά. Ενός κόσμου που πολλοί από μας, κάποια στιγμή ονειρευτήκαμε. Εκεί που γίνεται πράξη η υπαρξιακή ανάγκη κάθε νέου να βιώσει τη μοναδική εμπειρία της συλλογικής μέθης και δράσης, να δημιουργήσει γεγονότα, να ενηλικιωθεί πολιτικά. Η κυρίαρχη πολιτική με όρους εξουσίας είναι απεχθής και μακρινή. Η πολιτική με όρους κοινωνίας είναι μια πραγματικότητα που οι ίδιοι δημιουργούν.
Το δήθεν τέλος της ιστορίας, στο οποίο όλα θα λύνονται με ευπρεπείς διαλόγους στα πάνελ και στα συνέδρια, δεν ήρθε. Σε ποιο διάλογο θα συμμετέχει ο 50άρης άνεργος; Που θα καθίσει ο έφηβος με τα 15 λεπτά ελεύθερο χρόνο; Πού, ο νέος με τα 3 πτυχία και τα μεταπτυχιακά αλλά χωρίς δουλειά; Ο δάσκαλος με τα 25 χρόνια υπηρεσίας που δεν του περισσεύουν χρήματα να πιει ένα καφέ; Ο συνταξιούχος;
Όταν η Κοινωνία η συγκροτημένη, και οι κυρίαρχες τάξεις σπέρνουν ανέμους θα θερίσουν θύελλες. Πάντοτε η διεκδίκηση, η σύγκρουση, ο θυμός, η εξέγερση και η βία στη βία της ακινησίας και του παλιού ήταν τα όπλα της πλειοψηφίας που αντιδρά στην αυθαιρεσία και την περιθωριοποίηση. Είναι το πνεύμα που μας κρατά όλους σε εγρήγορση. Εμάς τους φοβισμένους νοικοκυραίους, με τη δουλίτσα και τα δάνεια. Είναι πολύτιμο και το χρωστάμε όλοι μας σε τούτους τους νέους ακόμα κι όταν ξεπερνούν τα όρια κι υπερβάλλουν.
Παρασκευή, Απριλίου 13, 2007
Ο ΝΕΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ

Κυκλοφόρησε το πρώτο τεύχος του "Νέου Αγωνιστή" αφιερωμένο στο συνέδριο επανίδρυσης της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ Ένα περιοδικό που φιλοδοξεί να συνεχίσει την πορεία του "Αγωνιστή", περιοδικού που ξεκίνησε την έκδοσή του από το ΠΑΚ Ιταλίας και συνέχισε εκφράζοντας το χώρο της νεολαίας ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του `80. Ο νέος Αγωνιστής αποτελεί έκδοση πρωτοβουλίας μελών ΠΑ.ΣΟ.Κ. και διευθύνεται από συντακτική ομάδα. Στο φύλλο αυτό συνεργάστηκαν οι Βασίλης Ασημακόπουλος, Εύα Βέργαδου, Στάθης Διομήδης, Νίκος Μεντζίνης, Αριστομένης Συγγελάκης και Γιάννης Χατζηαντωνίου.Ο «νέος Αγωνιστής» αποτελεί έκφραση του πώς αντιλαμβανόμαστε την πολιτική, τη δημοκρατία και τη συμμετοχή. Η προσπάθειά μας είναι συλλογική με κινηματικό χαρακτήρα και στηρίζεται στην αυτοοργάνωση και την εθελοντική προσφορά. http://www.neosagonistis.gr/
Τρίτη, Ιανουαρίου 23, 2007
ΠΟΙΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ Η ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ;

Σε τούτη την δύσκολη για το λαό μας συγκυρία (οικονομική, κοινωνική), αλήθεια ενδιαφέρει η σχεδιαζόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος; Επηρεάζει τη ζωή μας ας πούμε η αναθεώρηση του άρθρου 16 ή του άρθρου 103 ή του άρθρου 24 του Συντάγματος; Μήπως τελικά είναι προτιμότερο να συζητάμε για τις διαρρήξεις, και για το αν είχε χιονίσει στην Αράχωβα επαρκώς για να προβάρουμε τα νέα μας σκι; Δυστυχώς η σχεδιαζόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος όχι μόνο μας ενδιαφέρει αλλά αν επιτρέψουμε να συντελεστεί, θα ολοκληρώσει και θεσμικά στο ανώτερο δυνατόν επίπεδο, μια πρωτόγνωρη για τη χώρα μας συντηρητική στροφή που θα καθορίσει τις επόμενες δεκαετίες σε ζητήματα εκπαίδευσης, εργασιακών σχέσεων, διαχείρισης του περιβάλλοντος. Η Κυβέρνηση της ΝΔ, προχωρά στην αναθεώρηση του Συντάγματος με εμφανή στόχο αυτήν ακριβώς τη θεσμική κατοχύρωση των συντηρητικών και μονεταριστικών της επιλογών. Ας δούμε μόνο μερικές από τις βασικές κατευθύνσεις που η ΝΔ προτείνει: (Άρθρο 103): Η απασχόληση είναι ατομική ευθύνη του εργαζόμενου πολίτη. Η εξάλειψη της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και η αφαίρεση της συνταγματικής εγγύησης των συλλογικών συμβάσεων μεταξύ των «κοινωνικών εταίρων», υπηρετούν ιδεολογικοπολιτικά την επικράτηση αυτού του μοντέλου που κατακερματίζει τις κοινωνικές σχέσεις, που δηλητηριάζει την κοινωνική ζωή, που εξυψώνει πάνω απ’ όλα το «άτομο» σε ανηλεή, μάλιστα, πόλεμο με όλους τους άλλους. (Άρθρο 16): Για πρώτη φορά εδώ και έναν αιώνα θα επιχειρήσουν να κατοχυρώσουν συνταγματικά τη διαδικασία κατάλυσης του δημόσιου χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Η πολιτική αυτή αντιμετωπίζει την παιδεία ως «εμπόρευμα», τους φοιτητές ως «πελάτες» που αγοράζουν αυτές τις υπηρεσίες και τους φορείς που τις προσφέρουν ως «επιχειρήσεις», που φυσικά όχι μόνο μπορούν αλλά πρέπει κιόλας να είναι ανταγωνιστικές και ιδιωτικές. Άρθρο 24: Το ξεπούλημα εκατομμυρίων στρεμμάτων γης στο κεφάλαιο στα πλαίσια της «αποτελεσματικής προστασίας του περιβάλλοντος», που όπως αποκάλυψε ο κ. Αλογοσκούφης νοείται μόνο όταν εφαρμόζεται με τρόπο «φιλικό προς τις επενδύσεις». Το μόνο εμπόδιο που θα μπορούσε να αποτρέψει τις σαρωτικές αυτές ρυθμίσεις για το λαό και τα δικαιώματά του είναι το ενωτικό, μαζικό κίνημα των ίδιων των εργαζομένων. Μόνο αν οι εργαζόμενοι συνειδητοποιήσουν έγκαιρα το μέγεθος της απειλής και κινηθούν οργανωμένα, υπάρχει ελπίδα να αποκρουστεί η αντιλαϊκή συνταγματική επίθεση.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)






