Κυριακή, Αυγούστου 06, 2006
Έγκλημα στη σιωπή
Για 13η ημέρα, το αίμα των αμάχων χύνεται στη γη του Λιβάνου και της Παλαιστίνης. Για άλλη μια φορά στη Μέση Ανατολή, το αίμα των αμάχων και των αθώων πολιτών χύνεται και κανείς από τους ισχυρούς της διεθνούς κοινότητας, δεν αντιδρά. Γιατί αντίδραση δεν είναι οι χλιαρές ανακοινώσεις όπου θύτες και θύματα καλούνται να δείξουν αυτοσυγκράτηση. Η κολοσσιαία πολεμική μηχανή του Ισραήλ, έχοντας την απόλυτη στήριξη των ΗΠΑ ( Veto στον ΟΗΕ, ακόμα και για απλή καταδίκη), σαρώνει , όχι τις πολεμικές δυνάμεις του Λιβάνου και των Παλαιστινίων, αλλά τις υποδομές των χωρών αυτών. Ηλεκτρικό, νερό, οδικό δίκτυο, αεροδρόμια, λιμάνια. Η συλλογική ευθύνη στο αποκορύφωμά της. Και η Ευρώπη, αλλά και η Κυβέρνησή μας, σφυρίζει αδιάφορη και για άλλα τυρβάζει. Ενώ έσπευσε να καταγγείλει την εκλογική επιτυχία της Χαμάς στην Παλαιστίνη και να τιμωρήσει έναν ολόκληρο λαό για τις πολιτικές του επιλογές, σιωπά και συσκέπτεται μπροστά στην ολοσχερή καταστροφή μιας χώρας και στην τιμωρία ενός ολόκληρου λαού. Ανθρωπιστική καταστροφή, ονόμασε η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας τις επιθέσεις. Και σαφώς δεν είναι η πρώτη!! Επί σειρά ετών, ένας ολόκληρος λαός τιμωρείται γιατί αγωνίζεται για το αυτονόητο: Τη δημιουργία μιας ελεύθερης πατρίδας. Και συκοφαντείται ο αγώνας τους και ονομάζεται «τρομοκρατικός». Στην εποχή της «αυτοκρατορίας» και της παντοδυναμίας των ΗΠΑ, κάθε κίνηση που αντιστρατεύεται τα συμφέροντά τους, αυτόματα τοποθετείται στον «άξονα του κακού» και δαιμονοποιείται, προκειμένου να καταστεί εύκολα αντιμετωπίσιμη. Κι όμως ο ηρωικός αγώνας του Παλαιστινιακού λαού και όσων αντιστέκονται, αντέχει και αποτελεί μόνιμο αγκάθι στην ιμπεριαλιστική πολιτική τους. Και χρειάζεται μια απάνθρωπη πολεμική μηχανή, για να προσπαθήσει να κάμψει το φρόνημά τους. Μέχρι τώρα δεν τα καταφέρνει. Και όσο υπάρχουν κινήματα στήριξης και συμπαράστασης σε τούτο τον αγώνα, κινήματα λαϊκά σε όλο τον κόσμο, υπάρχει ακόμα ελπίδα για όλους μας: Για να αντιπαλέψουμε τη βαρβαρότητα και την εγκληματική πολιτική τους. Γιατί δεν μπορούμε και δεν πρέπει να θρηνούμε από τον καναπέ μας. Γιατί η αδράνειά μας είναι ή γίνεται συνενοχή. Καιρός να πάρουμε μέρος σε τούτο τον πόλεμο ενάντια στην αδικία και την καταστροφή. Και να υψώσουμε τη φωνή μας. Και να ζητήσουμε εμείς, αφού δεν το κάνουν οι Κυβερνώντες: Σταμάτημα της βαρβαρότητας εδώ και τώρα.
Ενας Βρώμικος...πάλι πόλεμος
Σειρές από ξύλινα φέρετρα. Από τοσοδούλικα μικρών παιδιών (ψεύτικα φαίνονται), ως αυτά των υπερήλικων. Σωριάζονται στο έδαφος. Δυο τρεις σειρές από πλαγιαστά γράμματα με μαρκαδόρο, τα στολίζουν, μα αδυνατούν να περιγράψουν τη ζωή που χάθηκε (όσο μικρή κι αν είναι ), σε λίγες γραμμές. Είναι τα ονόματα των νεκρών. Τα διαβατήρια για το αιώνιο ταξίδι. Μπουλντόζες τα καλύπτουν βιαστικά, σαν να ντρέπονται για το έγκλημα. Δεν υπάρχουν οικείοι να τα μοιρολογήσουν και να σπαράξουν στο τελευταίο ταξίδι. Οι μάνες έχουν μπουχτίσει από το ξόδεμα της ζωής, από το κλάμα και τα δάκρυα και σε κοιτάνε κατάματα μέσα από την τρεμάμενη κάμερα. Δίπλα σωριασμένα ερείπια. Σωροί ερειπίων: Τσιμέντο, σίδερα, πλαστικά και ανάμεσά τους ένα παιδικό παιχνίδι, μια κούκλα που σώθηκε κι αναζητά παιδικά χέρια να την αγγίξουν. Ή ένα σκεύος μαγειρικής που κουράστηκε να τρέφει ζωντανούς ανθρώπους και ξεκουράζεται. Πόλεις σε ερείπια. Εκεί που ζούσαν χιλιάδες άνθρωποι: ερωτεύονταν, δούλευαν, ονειρεύονταν, τώρα σιωπή. Μόνο τα ουρλιαχτά των σειρήνων τη διακόπτουν. Ανθρώπινες ζωές σε ερείπια. Κομβόι αυτοκινήτων, γέφυρες σπασμένες, νοσοκομεία πλημμυρισμένα από ανθρώπινα κορμιά ματωμένα. Πιο πέρα, ζωντανοί άνθρωποι με όλο το βιος τους συμπυκνωμένο σε δυο τρία δέματα, στοιβάζονται σε υπόγεια. Περιμένοντας.
Η οθόνη τρεμοπαίζει και αλλάζει εικόνες ταχύτατα. Αεροδρόμια με υπερσύγχρονα τζετ, κόκκινα χαλιά, λαμπερά χαμόγελα, ηλιοκαμένα πρόσωπα, χειραψίες φιλικές. Γυναίκες και άντρες καλοζωισμένοι, με κοστούμια και ταγέρ σε σκούρο χρώμα. Τραπέζια τεράστια αστραφτερά, με φακέλους. Δηλώσεις σοβαρές μπροστά σε νυσταγμένες κάμερες, που μιλούν για αγώνα ενάντια στην «τρομοκρατία», για προσπάθειες της διεθνούς κοινότητας, για μόνιμη ειρήνη, για ανάπτυξη. Πόντιοι Πιλάτοι σε σύγχρονη έκδοση, νίπτουν τας χείρας τους και επιβιβάζονται σε αστραφτερά αυτοκίνητα και πάνε σε άλλες συσκέψεις, να διαπραγματευτούν άλλα θέματα, να επιλύσουν άλλες κρίσεις.
Ο καναπές βουλιάζει και με αγκαλιάζει γλυκά. Το τραπέζι γεμάτο από ποτά και φαγητά. Πολύχρωμα περιοδικά με παραλίες μαγευτικές, φοίνικες, κορμιά ερωτικά με μαυλίζουν. Το χέρι μου μηχανικά αλλάζει το κανάλι.
Η οθόνη τρεμοπαίζει και αλλάζει εικόνες ταχύτατα. Αεροδρόμια με υπερσύγχρονα τζετ, κόκκινα χαλιά, λαμπερά χαμόγελα, ηλιοκαμένα πρόσωπα, χειραψίες φιλικές. Γυναίκες και άντρες καλοζωισμένοι, με κοστούμια και ταγέρ σε σκούρο χρώμα. Τραπέζια τεράστια αστραφτερά, με φακέλους. Δηλώσεις σοβαρές μπροστά σε νυσταγμένες κάμερες, που μιλούν για αγώνα ενάντια στην «τρομοκρατία», για προσπάθειες της διεθνούς κοινότητας, για μόνιμη ειρήνη, για ανάπτυξη. Πόντιοι Πιλάτοι σε σύγχρονη έκδοση, νίπτουν τας χείρας τους και επιβιβάζονται σε αστραφτερά αυτοκίνητα και πάνε σε άλλες συσκέψεις, να διαπραγματευτούν άλλα θέματα, να επιλύσουν άλλες κρίσεις.
Ο καναπές βουλιάζει και με αγκαλιάζει γλυκά. Το τραπέζι γεμάτο από ποτά και φαγητά. Πολύχρωμα περιοδικά με παραλίες μαγευτικές, φοίνικες, κορμιά ερωτικά με μαυλίζουν. Το χέρι μου μηχανικά αλλάζει το κανάλι.
Τρίτη, Ιουλίου 04, 2006
Η ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΜΟΥ!!!
ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΠΟΥ Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΕΓΙΝΕ ΣΤΑ 30 ΜΟΥ, ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΗς ΠΡΩΤΗΣ (ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΑΚΙΑ ΤΟΥΣ ΦΤΙΑΓΜΕΝΗ) ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΜΟΥ (ΠΡΩΤΟς ΑΠΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΗ ΦΩΤΟ) ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ ΤΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΠΛΗΞΗ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΚΑΜΑΡΙ..
http://www.3bcc.tk/
ΤΑ ΔΙΛΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ
Ξεκίνησε η επίσημη προεκλογική περίοδος και τις επόμενες βδομάδες με την ανακοίνωση των συνδυασμών, θα μπούμε δυναμικά στην περίοδο εκείνη όπου προγράμματα και υποψήφιοι θα κονταροχτυπηθούν και θα προσπαθήσουν να πείσουν. Να πείσουν όλους εμάς για τη συνέπεια, τη σοβαρότητα, αλλά κι την προοπτική των οραμάτων και των σχεδίων τους.
Υπάρχει όμως σοβαρό διακύβευμα σε τούτες τις εκλογές; Η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι καταφατική. Η εποχή που διανύουμε έχει κάποια ειδικά χαρακτηριστικά. Ο πολίτης και τα δικαιώματά του βρίσκονται στο επίκεντρο κάθε σχεδιασμού, κάθε δράσης. Πολλές φορές με στόχο και σκοπό τον περιορισμό ή την εξαφάνισή τους. Η παραδοσιακή δομή του υπερτροφικού κράτους, ο συγκεντρωτισμός, η αδιαφάνεια, η συντηρητική δομή, η παρεμπόδιση, η δυσκινησία , δυστυχώς επανέρχονται στο προσκήνιο, είτε με νομοθετικές ρυθμίσεις ( βλέπε Νόμο της ΝΔ για το 42% για εκλογή τοπικών αρχόντων, είτε με την προσπάθεια επανασύστασης του πελατειακού κράτους της δεκαετίας του 1960). Η «γραμμή» λοιπόν, που χωρίζει τις πολιτικές δυνάμεις είναι εμφανής και ζωντανή. Σε αντίθεση με την πολιτική της Δεξιάς, οι προοδευτικές δυνάμεις, κι όσοι οραματίζονται μια νέα και σύγχρονη αποκεντρωμένη τοπική εξουσία, θα πρέπει να παλέψουν για: α) Τη δημιουργία ισχυρών Δήμων
β) Την ενίσχυση των Νομαρχιών
γ)Τη δημιουργία ισχυρών περιφερειών, με δημοκρατικά εκλεγμένους περιφερειάρχη και περιφερειακό συμβούλιο
και δ) τον περιορισμό του κεντρικού κράτους σε επιτελικό ρόλο.
Θα πρέπει να δώσουν τη μάχη να καταστήσουν αυτή την ειδοποιό διαφορά σαν το κρίσιμο μέγεθος που όλοι μας θα πρέπει να σταθμίσουμε και να απαντήσουμε με την ψήφο μας. Ένα άλλο κρίσιμο διακύβευμα είναι τα πρόσωπα που θα κληθούν να υλοποιήσουν τούτες τις πολιτικές και να δώσουν ένα νέο δείγμα πολιτικής δράσης. Η «αρχαία σκουριά», που επί σειρά ετών παρέμενε στο προσκήνιο εκμεταλλευόμενη πελατειακά αυτή την παρουσία πρέπει να εκλείψει. Ότι είχε να δώσει το έδωσε. Θα πρέπει επιτέλους να δώσουν τη θέση τους σε πρόσωπα άφθαρτα, νέα (όχι τόσο βιολογικά όσο στις ιδέες), και με όρεξη για προσφορά. Υπάρχουν αυτά τα πρόσωπα που με τη μικρή ή μεγαλύτερη διαδρομή τους, έχουν κάνει την διαφορά και έχουν δώσει δείγματα αυτής της νέας αντίληψης για την πολιτική, και στο χέρι μας είναι να τους επιλέξουμε και να τους στηρίξουμε.
Υπάρχει όμως σοβαρό διακύβευμα σε τούτες τις εκλογές; Η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι καταφατική. Η εποχή που διανύουμε έχει κάποια ειδικά χαρακτηριστικά. Ο πολίτης και τα δικαιώματά του βρίσκονται στο επίκεντρο κάθε σχεδιασμού, κάθε δράσης. Πολλές φορές με στόχο και σκοπό τον περιορισμό ή την εξαφάνισή τους. Η παραδοσιακή δομή του υπερτροφικού κράτους, ο συγκεντρωτισμός, η αδιαφάνεια, η συντηρητική δομή, η παρεμπόδιση, η δυσκινησία , δυστυχώς επανέρχονται στο προσκήνιο, είτε με νομοθετικές ρυθμίσεις ( βλέπε Νόμο της ΝΔ για το 42% για εκλογή τοπικών αρχόντων, είτε με την προσπάθεια επανασύστασης του πελατειακού κράτους της δεκαετίας του 1960). Η «γραμμή» λοιπόν, που χωρίζει τις πολιτικές δυνάμεις είναι εμφανής και ζωντανή. Σε αντίθεση με την πολιτική της Δεξιάς, οι προοδευτικές δυνάμεις, κι όσοι οραματίζονται μια νέα και σύγχρονη αποκεντρωμένη τοπική εξουσία, θα πρέπει να παλέψουν για: α) Τη δημιουργία ισχυρών Δήμων
β) Την ενίσχυση των Νομαρχιών
γ)Τη δημιουργία ισχυρών περιφερειών, με δημοκρατικά εκλεγμένους περιφερειάρχη και περιφερειακό συμβούλιο
και δ) τον περιορισμό του κεντρικού κράτους σε επιτελικό ρόλο.
Θα πρέπει να δώσουν τη μάχη να καταστήσουν αυτή την ειδοποιό διαφορά σαν το κρίσιμο μέγεθος που όλοι μας θα πρέπει να σταθμίσουμε και να απαντήσουμε με την ψήφο μας. Ένα άλλο κρίσιμο διακύβευμα είναι τα πρόσωπα που θα κληθούν να υλοποιήσουν τούτες τις πολιτικές και να δώσουν ένα νέο δείγμα πολιτικής δράσης. Η «αρχαία σκουριά», που επί σειρά ετών παρέμενε στο προσκήνιο εκμεταλλευόμενη πελατειακά αυτή την παρουσία πρέπει να εκλείψει. Ότι είχε να δώσει το έδωσε. Θα πρέπει επιτέλους να δώσουν τη θέση τους σε πρόσωπα άφθαρτα, νέα (όχι τόσο βιολογικά όσο στις ιδέες), και με όρεξη για προσφορά. Υπάρχουν αυτά τα πρόσωπα που με τη μικρή ή μεγαλύτερη διαδρομή τους, έχουν κάνει την διαφορά και έχουν δώσει δείγματα αυτής της νέας αντίληψης για την πολιτική, και στο χέρι μας είναι να τους επιλέξουμε και να τους στηρίξουμε.
ΕΚΛΟΓΕΣ ...ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ
Μπήκαμε για τα καλά στην προεκλογική περίοδο. Οι συνδυασμοί χτίζονται κι εκεί που λέγαμε να αποστασιοποιηθούμε (όσο είναι δυνατόν , για κάποιον που έχει το μικρόβιο της πολιτικής μέσα του), ήρθαν οι υποψηφιότητες του Μανόλη του Αλεξάκη στο συνδυασμό για το Δήμο Ηρακλείου του Γ. Κουράκη και της Δέσποινας Συγγελάκη στο Νομαρχιακό ψηφοδέλτιο της Β. Σχοιναράκη. Αχ!! και πάλι στο μαγγανοπήγαδο. Λες και κατά βάθος δεν το ήθελα θα μου πεις. Ας είναι. Θα περάσουμε ένα Καλοκαίρι συνδυάζοντας το τερπνόν (διακοπές) μετά του ωφελίμου (εκλογές).
Τετάρτη, Μαΐου 31, 2006
Κίνηση ενάντια στην ξενοφοβία
και το ρατσισμό
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ
1ου ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ
Πάρκο Γεωργιάδη
Ηράκλειο
(Στο Φεστιβάλ θα φιλοξενηθούν περίπτερα
Φορέων και Ομάδων Μεταναστών)
Πέμπτη 1 Ιουνίου 2006 :
8μμ: Πανηγυρική Έναρξη : Χαιρετισμοί, ομιλίες, προβολή ταινίας
9MM:
«Κάτω από τον ήλιο της αγάπης όλοι μαζί» Δρώμενο της Δ΄τάξης του 5ου Δημ. Σχολείου Ηρακλείου. Βάνα Μυρωνάκη Εμψυχώτρια
ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΕΛΜΕ
ΜΟΥΣΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΕΛΜΕ
ΚΡΗΤΙΚΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΜΕ ΤΟΥΣ:
ΧΝΑΡΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ –ΛΥΡΑ
ΜΠΑΤΖΑΚΗΣ ΜΗΝΑΣ –ΜΑΝΤΟΛΙΝΟ
ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ ΜΥΡΩΝ –ΛΑΟΥΤΟ 1
ΠΑΣΠΑΡΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΟΥΤΟ 2
ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΑΚΗΣ ΝΩΝΤΑΣ –ΛΑΟΥΤΟ3
ΚΑΡΑΝΤΖΗ ΕΛΕΝΑ –ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Παρασκευή 2 Ιουνίου 2006:
8μμ: Συζήτηση για δικαιώματα μεταναστών
(Συντονιστής Γ. Σαχίνης)
9.30μμ:
ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ)
ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΙ ΧΟΡΟΙ ΑΠΟ ΑΡΑΒΕΣ
ROB (ΟΛΛΑΝΔΙΑ)
ΛΟΥΛ (ΓΑΛΛΙΑ)
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΑΠΟ ΡΩΣΙΑ
ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΑΠΟ ΣΥΡΙΑ
ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ (ΕΛΛΑΔΑ)
Σάββατο 3 Ιουνίου 2006:
5μμ -8μμ : ΤΟΠΙΚΑ ΣΧΗΜΑΤΑ
PROZAK
ΚΥΡΩΣΙΣ
ΔΙΑΦΥΓΗ
ΖΕΓΡΙΝΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ
DJ B-DIGITAL
8μμ-9.30μμ Συζήτηση για χώρους λατρείας Μεταναστών (Συντονιστής : Ηρακλής Γαλανάκης)
9.30μμ :
ΑΝΤΙΞΟΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ
ΣΤΙΧΟΙΜΑ
SPECIAL DASK
Τρίτη, Μαΐου 23, 2006
Λυπημένα τσιγάρα της Κυριακής
Πάντα με μελαγχολούν οι Κυριακές. Πάντα έρχονται και φεύγουν απρόσκλητες γιομάτες μελαγχολία για το μάταιο της πληρώσεώς τους. Κι απειλητική η σκιά της Δευτέρας, έρχεται να ολοκληρώσει την μελαγχολία. Τα Κυριακάτικα φύλλα, προσπαθούν μέσα σε δεκάδες σελίδες να αποτυπώσουν την δικιά τους πραγματικότητα. Αδυνατούν, και μας τρατάρουν εικονικές στιγμές σε ηλεκτρονικούς δίσκους. Ο ανοιξιάτικος ήλιος και τα γυμνά αλαβάστρινα μέλη των γυναικών που αγαπάμε και δίπλα μας στέκονται, αδυνατούν να ελαφρύνουν τα γήινα: τις απαγωγές, τις υποκλοπές, τους ελληναράδες με τις κραυγές τους για τα λευκά τριαντάφυλλα που παλεύουν να ανθίσουν στον αποκλεισμένο βορρά, τους ανησυχούντες Χριστιανούς, για την επαφή μας με Κώδικες και παραμυθάκια του marketing.
Σε τοπικό επίπεδο, τα Δημοτικά ημερήσια δελτία έργων, κονταροχτυπιούνται με τα τεράστια λιμάνια του Νότου, όπου πλούσιοι εξωτικοί επενδυτές θα δημιουργήσουν μέσα σε μια νύχτα. Οι «συνήθεις πολιτικάντηδες» διαρρέουν συμμετοχές σε ψηφοδέλτια, για να συνεχίσουν το τεράστιο έργο τους στην πόλη και το Νομό. Μέχρι τότε, περιδιαβαίνουν το κέντρο της πόλης και μεταξύ χειραψιών και χαμόγελων, βάζουν μελλοντικά ενέχυρα:
«Θ' απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα,
κι αν ο μωρός αυτός δεν μ' εκτιμήσει,
θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό.
Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει,
πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό.
Θα με θελήσει πάντως ένας απ' τους τρεις.
Κ' είν' η συνείδησίς μου ήσυχη
για το αψήφιστο της εκλογής.
Βλάπτουν κ' οι τρεις τους την Συρία το ίδιο.
Αλλά, κατεστραμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ.
Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ.
Ας φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί
να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό.
Μετά χαράς θα πήγαινα μ' αυτόν.»
Κ Καβάφης
«Ας φρόντιζαν»
Σάββατο, Μαΐου 13, 2006
Η ΑΡΣΗ ΤΗς ΜΟΝΙΜΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ
Η αναβίωση της πλατείας Κλαθμώνος
Γράφει: Ο Νίκος Μεντζίνης[1]
(http://mentzinhs.blogspot.com/ )
Τελικά βρέθηκε ο ένοχος για την αναποτελεσματικότητα του Δημόσιου Τομέα, για την ταλαιπωρία των πολιτών, για την γραφειοκρατία και τη σπατάλη πόρων. Όχι, όχι δεν είναι το πελατειακό Κράτος. Δεν είναι τα χιλιάδες κενά των οργανικών θέσεων. Δεν είναι το ξεπούλημα στους ιδιώτες βασικών τομέων της Δημόσιας Διοίκησης. Δεν είναι οι παχυλοί μισθοί των «μάνατζερ». Δεν είναι η μη εισαγωγή της νέας τεχνολογίας. Δεν είναι η ανικανότητα της Κυβέρνησης να εφαρμόσει ένα σχέδιο αποτελεσματικότητας. Είναι η μονιμότητα των Δημοσίων Υπαλλήλων. Την ίδια στιγμή που σε Ευρωπαϊκές χώρες υπάρχει μονιμότητα ακόμα και των Γενικών Γραμματέων των Υπουργείων (Αγγλία), για να υπάρχει συνέχεια της Δημόσιας Διοίκησης, ακόμα και σε αλλαγή Κυβερνήσεων, εδώ, με πρόταση του ίδιου του Πρωθυπουργού, επιστρέφουμε στις αρχές του αιώνα. Στην εποχή των συγκεντρώσεων των Δημοσίων Υπαλλήλων, μετά από κάθε Κυβερνητική αλλαγή, στην γνωστή πλατεία, όπου με δάκρυα στα μάτια ικέτευαν για το αυτονόητο: Το δικαίωμά τους στην εργασία. Οι υπέρμαχοι της συνταγματικής αναθεώρησης της σχετικής διάταξης, φέρνουν τα παρακάτω επιχειρήματα: Υπάρχει μεγάλος αριθμός Δημοσίων Υπαλλήλων. Υπάρχει δυσφορία των πολιτών για την εξυπηρέτησή τους. Υπάρχει αναγκαιότητα περιορισμού των εξόδων κλπ. Και τα ερωτήματα που μπαίνουν είναι πολλά:
· Ποιος αλήθεια διορίζει και μάλιστα από το παράθυρο και πολλές φορές εκτός ΑΣΕΠ, χιλιάδες «γαλάζιων παιδιών»;
· Ποιος δεν καλύπτει τις υπάρχουσες κενές οργανικές θέσεις πχ στην Υγεία και την Παιδεία, αλλά δημιουργεί και πάλι την αγροφυλακή;
· Ποιος επιλέγει τους νεοδιορισμένους Δημόσιους Υπαλλήλους για τα προσόντα και την αποτελεσματικότητά τους;
· Ποιος διορίζει τους Διοικητές και τους καλοπληρωμένους μάνατζερ σε Δημόσιες επιχειρήσεις;
· Ποιος έχει δημιουργήσει το οργανόγραμμα των Δημοσίων Υπηρεσιών;
· Ποιος επιμορφώνει τους Υπαλλήλους;
· Τα ερωτήματα βέβαια είναι ρητορικά και έχουν εύκολη απάντηση. Την ευθύνη για τα παραπάνω την έχει η Κυβερνητική πλειοψηφία, που μάλιστα κατέκτησε την εξουσία υποσχόμενη μονιμοποίηση 250.000 συμβασιούχων και επανίδρυση του Κράτους. Τελικά βέβαια εννοούσε επανίδρυση του Κράτους της παράταξής της και ισόβια παραμονή στην ομηρεία χιλιάδων υπαλλήλων. Και μήπως η πρόταση του Πρωθυπουργού, είναι μελετημένη σε όλες τις παραμέτρους της; Ποιες είναι οι επιπτώσεις της μη μονιμότητας στην παραγωγικότητα του Δημόσιου Τομέα; Κατά πόσο η έλλειψη ασφάλειας θα βοηθήσει στην καταπολέμηση της γραφειοκρατίας, της διαφάνειας, της διαπλοκής με την πολιτική, Κυβερνητική εξουσία που θα έχει τον τελευταίο λόγο στην παραμονή ενός υπαλλήλου στην υπηρεσία, της καλής λειτουργίας; Πόσο θα θιγούν τα Ασφαλιστικά Ταμεία από την έλλειψη νέων πόρων; Όλα τούτα είναι αναπάντητα και η Κυβέρνηση συνήθως λαϊκίζει, προσπαθώντας να φορτώσει όλα τα δεινά της Δημόσιας Διοίκησης στους Υπαλλήλους. Η νεοδεξιά του κου Καραμανλή, προχωρά σε αναδιανομή του πλούτου, χτυπά εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, μοιράζει την τράπουλα με νέους όρους δυσβάσταχτους για τους εργαζόμενους. Μην έχοντας ξεκάθαρους στόχους κι ακολουθώντας πολιτική αυτόματου πιλότου, αδυνατεί ακόμα και να διαχειριστεί την κρίση , καταφεύγει σε Θατσερικού τύπου πολιτικές.
Η δική μας θέση, είναι ξεκάθαρη: Αγωνιζόμαστε για μια Δημόσια Διοίκηση πραγματικά δημόσια προς το συμφέρον του ελληνικού λαού. Αντιστεκόμαστε στη λαίλαπα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που ξεπουλά βασικές λειτουργίες (συνήθως τις πιο κερδοφόρες), στον ιδιωτικό τομέα, όχι από πολιτική αγκύλωση, αλλά γιατί πιστεύουμε και η ιστορία το έχει αποδείξει (βλέπε Επιχείρηση Ηλεκτρισμού στην Καλιφόρνια, ή Σιδηρόδρομοι στην Αγγλία), ότι οι ιδιώτες με στόχο το κέρδος αδιαφορούν και για την ποιότητα και το κόστος των παρεχόμενων υπηρεσιών. Αντιστεκόμαστε στην ομηρεία των συμβασιούχων και των part timer εργαζομένων. Τα προβλήματα της κακοδιοίκησης, της αναποτελεσματικότητας και της χαμηλής παραγωγικότητας της Δημόσιας Διοίκηση; οφείλονται στα παρωχημένα συστήματα διοίκησης, στην ανυπαρξία επιμόρφωσης, στην μη εισαγωγή νέων τεχνολογιών, στην έλλειψη πολιτικής βούλησης.
Τρίτη, Μαΐου 02, 2006
Η σκακιέρα του τρόμου
Όσοι είδαν σε καθημερινή εφημερίδα έναν τεράστιο γεωφυσικό χάρτη της Μέσης και Άπω Ανατολής, που είχαν σημειωθεί οι αγωγοί πετρελαίου και φυσικού αερίου συνειδητοποίησαν, ότι ένας νέος ψυχρός πόλεμος, αυτός της ενέργειας είναι σε εξέλιξη και παρασύρει στο διάβα του όλους μας. Για άλλη μια φορά η ανθρωπότητα ολόκληρη, παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα μια προδιαγεγραμμένη πορεία προς τον πόλεμο. Ίσως έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο.
Οι εταιρείες – μεγαθήρια, που υλοποιούν αυτό που όλοι μας ονομάζουμε παγκοσμιοποιημένο οικονομικό σύστημα, αδιαφορούν για ανθρώπινες απώλειες και καταστροφή του περιβάλλοντος. Αναζητούν σαν τα πεινασμένα σκυλιά νέα κοιτάσματα και νέες αγορές. Και δεν σταματούν σε τίποτα προκειμένου να τα αποκτήσουν. Στήνουν προβοκάτσιες, δημιουργούν «πολύχρωμες» εξεγέρσεις, μας «πυροβολούν» και μας καθοδηγούν με κατασκευασμένα στοιχεία καθημερινά, ακόμα και μέσα από έγκυρα ΜΜΕ (θυμηθείτε τους κορμοράνους, τα όπλα μαζικής καταστροφής των Ιρακινών και τόσα άλλα). Και πάνω από όλα ψάχνουν «πρόθυμους» ηγέτες, που είναι έτοιμοι να σκύψουν, να προσφέρουν διευκολύνσεις, να δώσουν έδαφος και εναέριους χώρους, για να περάσουν και να στηθούν τα «έξυπνα όπλα», που θα σκορπίσουν και πάλι τον όλεθρο και θα γυρίσουν στον Μεσαίωνα ολόκληρους λαούς. Και βρίσκουν!! Μόλις προχτές ανακοινώθηκε ότι με ένα απλό μνημόνιο η Κυβέρνηση της ΝΔ, παραχωρεί στο ΝΑΤΟ, διευκολύνσεις πρωτοφανείς.
Κι όμως μέσα σε όλο αυτόν τον ορυμαγδό, υπάρχουν δυνάμεις που αντιστέκονται, που δεν υποκύπτουν και αγωνίζονται. Ακόμα και στην καρδιά της υπερδύναμης, μέσα στις ΗΠΑ, οι αντιπολεμικές δυνάμεις, συγκλονίζουν τη χώρα με τις διαδηλώσεις τους και αφυπνίζουν συνειδήσεις. Στην Ευρώπη και στη χώρα μας, το αντιπολεμικό κίνημα, μπορεί, αν όχι να αντιστρέψει την πορεία των πραγμάτων, αλλά να δημιουργήσει αναχώματα και να καθυστερήσει την καταστροφή. Τούτες τις ημέρες στην Αθήνα (από τις 4-7 του Μάη), οι δυνάμεις που οραματίζονται έναν άλλο κόσμο, έναν κόσμο εργασίας και ειρήνης συναντιούνται και οργανώνονται για να απαντήσουν στις νέες προκλήσεις των καιρών. Γιατί δεν έχουμε τις απαντήσεις έτοιμες, έχουμε όμως τη διάθεση να τις αναζητήσουμε μαζί με τα κινήματα, χωρίς πρωτοκαθεδρίες και μεσσιανισμούς.
Οι εταιρείες – μεγαθήρια, που υλοποιούν αυτό που όλοι μας ονομάζουμε παγκοσμιοποιημένο οικονομικό σύστημα, αδιαφορούν για ανθρώπινες απώλειες και καταστροφή του περιβάλλοντος. Αναζητούν σαν τα πεινασμένα σκυλιά νέα κοιτάσματα και νέες αγορές. Και δεν σταματούν σε τίποτα προκειμένου να τα αποκτήσουν. Στήνουν προβοκάτσιες, δημιουργούν «πολύχρωμες» εξεγέρσεις, μας «πυροβολούν» και μας καθοδηγούν με κατασκευασμένα στοιχεία καθημερινά, ακόμα και μέσα από έγκυρα ΜΜΕ (θυμηθείτε τους κορμοράνους, τα όπλα μαζικής καταστροφής των Ιρακινών και τόσα άλλα). Και πάνω από όλα ψάχνουν «πρόθυμους» ηγέτες, που είναι έτοιμοι να σκύψουν, να προσφέρουν διευκολύνσεις, να δώσουν έδαφος και εναέριους χώρους, για να περάσουν και να στηθούν τα «έξυπνα όπλα», που θα σκορπίσουν και πάλι τον όλεθρο και θα γυρίσουν στον Μεσαίωνα ολόκληρους λαούς. Και βρίσκουν!! Μόλις προχτές ανακοινώθηκε ότι με ένα απλό μνημόνιο η Κυβέρνηση της ΝΔ, παραχωρεί στο ΝΑΤΟ, διευκολύνσεις πρωτοφανείς.
Κι όμως μέσα σε όλο αυτόν τον ορυμαγδό, υπάρχουν δυνάμεις που αντιστέκονται, που δεν υποκύπτουν και αγωνίζονται. Ακόμα και στην καρδιά της υπερδύναμης, μέσα στις ΗΠΑ, οι αντιπολεμικές δυνάμεις, συγκλονίζουν τη χώρα με τις διαδηλώσεις τους και αφυπνίζουν συνειδήσεις. Στην Ευρώπη και στη χώρα μας, το αντιπολεμικό κίνημα, μπορεί, αν όχι να αντιστρέψει την πορεία των πραγμάτων, αλλά να δημιουργήσει αναχώματα και να καθυστερήσει την καταστροφή. Τούτες τις ημέρες στην Αθήνα (από τις 4-7 του Μάη), οι δυνάμεις που οραματίζονται έναν άλλο κόσμο, έναν κόσμο εργασίας και ειρήνης συναντιούνται και οργανώνονται για να απαντήσουν στις νέες προκλήσεις των καιρών. Γιατί δεν έχουμε τις απαντήσεις έτοιμες, έχουμε όμως τη διάθεση να τις αναζητήσουμε μαζί με τα κινήματα, χωρίς πρωτοκαθεδρίες και μεσσιανισμούς.
Τετάρτη, Απριλίου 05, 2006
ΑΝΤΙΞΕΝΟΦΟΒΙΚΟ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ
Οριστικοποιείται σιγά σιγά το πρόγραμμα του ΦΕΣΤΙΒΑΛ. Θα γίνει 1, 2 και 3 του Ιούνη στο Πάρκο Γεωργιάδη στο Ηράκλειο. Θα περιλαμβάνει συναυλίες, εκθέσεις, ομιλίες-συζητήσεις, θεατρικά δρώμενα και πολλά άλλα που ακόμα ψάχνουμε.
Κυριακή, Απριλίου 02, 2006
Ο ....ΑΠΩΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ
Τα εαρινά μπάνια του Πρωθυπουργού
( θΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΤΟΛΜΗ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ 04/04/2006)
Θυμάστε τα περιώνυμα μπάνια του ελληνικού λαού, που κανείς και τίποτα δεν είχε δικαίωμα να διαταράξει; Τώρα ήρθαν στην επιφάνεια του μπάνια του Πρωθυπουργού και μάλιστα πρόωρα κι ανοιξιάτικα. Σαν να είναι ο Πρωθυπουργός της χώρας, κάποιος απλός υπάλληλος με μειωμένο ωράριο κι ελεύθερο χρόνο απεριόριστο. Τίποτα δεν μπορεί και αυτά να τα αναστείλει ή να τα διαταράξει. Ούτε οι ολιγωρίες του πολυδιαφημισμένου Υπουργού Υγείας, που οδήγησαν στην μετάγγιση μολυσμένου αίματος, ούτε οι ταλαιπωρίες των ασφαλισμένων, ούτε τα αδιέξοδα στην οικονομική πολιτική που οδηγούν στην φτώχεια και στην περιθωριοποίηση χιλιάδες συμπολίτες μας, ούτε οι προκλητικές δηλώσεις του ΣΕΒ που οδηγούν στην κοινωνική σύγκρουση. Ούτε βέβαια το σκάνδαλο των υποκλοπών με τις βαλίτσες και τα λογισμικά που επί 11 μήνες αναζητούσαν και η ΕΔΑΕ, ανακάλυψε σε 32 ημέρες. Κλεισμένος στα ενδότερα του Πρωθυπουργικού μεγάρου ή στο εξοχικό του, απλώς προεδρεύει και κυβερνά ωσεί παρών. Δίνει την εικόνα ενός Πρωθυπουργού τρίωρης ή τετράωρης απασχόλησης, που παρακολουθεί τα δρώμενα. Ζει το μύθο του. Το μύθο της εξουσίας, που απεγνωσμένα αναζητούσε τόσα χρόνια. Σε κάθε σοβαρό ζήτημα που ανακύπτει, και είναι πολλά για δυο χρόνια, όλοι μας πληροφορούμαστε μέσω κύκλων για τα αισθήματα που προξένησαν αυτά στον Πρωθυπουργό κι ελάχιστα μαθαίνουμε για τις πρωτοβουλίες του. Ο αυτόματος πιλότος σε πλήρη λειτουργία. Και φυσικά η επικοινωνιακή πολιτική, που θα δώσει κάποια ανάσα μέσω των δημοσκοπήσεων. Και να, η αλλά «17 Νοέμβρη», επιστροφή της Μπουρμπούλια, να και ο Βαβύλης, να και τα ταξιδάκια (με 30 Υπουργούς και συμβούλους), στη Ρώμη για την ενίσχυση του παραπαίοντας Μπερλουσκόνι, να και η περιβόητη χειαραψία της Ντόρας, θα περάσει και τούτη η βδομάδα. Κι έχει ο Θεός!! Εκείνοι που δεν έχουν βέβαια, είναι οι πολίτες αυτής της χώρας, που βιώνουν συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής ασφυξίας. Που οδηγούνται σαν σφαχτάρια στα ταμεία των φίλων του τραπεζιτών. Που νιώθουν πως ζουν σε μια χώρα άξενη και χωρίς προοπτική. Και όλοι τούτοι θα στείλουν το λογαριασμό των εαρινών διακοπών του, στον αίτιο.
( θΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΤΟΛΜΗ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ 04/04/2006)
Θυμάστε τα περιώνυμα μπάνια του ελληνικού λαού, που κανείς και τίποτα δεν είχε δικαίωμα να διαταράξει; Τώρα ήρθαν στην επιφάνεια του μπάνια του Πρωθυπουργού και μάλιστα πρόωρα κι ανοιξιάτικα. Σαν να είναι ο Πρωθυπουργός της χώρας, κάποιος απλός υπάλληλος με μειωμένο ωράριο κι ελεύθερο χρόνο απεριόριστο. Τίποτα δεν μπορεί και αυτά να τα αναστείλει ή να τα διαταράξει. Ούτε οι ολιγωρίες του πολυδιαφημισμένου Υπουργού Υγείας, που οδήγησαν στην μετάγγιση μολυσμένου αίματος, ούτε οι ταλαιπωρίες των ασφαλισμένων, ούτε τα αδιέξοδα στην οικονομική πολιτική που οδηγούν στην φτώχεια και στην περιθωριοποίηση χιλιάδες συμπολίτες μας, ούτε οι προκλητικές δηλώσεις του ΣΕΒ που οδηγούν στην κοινωνική σύγκρουση. Ούτε βέβαια το σκάνδαλο των υποκλοπών με τις βαλίτσες και τα λογισμικά που επί 11 μήνες αναζητούσαν και η ΕΔΑΕ, ανακάλυψε σε 32 ημέρες. Κλεισμένος στα ενδότερα του Πρωθυπουργικού μεγάρου ή στο εξοχικό του, απλώς προεδρεύει και κυβερνά ωσεί παρών. Δίνει την εικόνα ενός Πρωθυπουργού τρίωρης ή τετράωρης απασχόλησης, που παρακολουθεί τα δρώμενα. Ζει το μύθο του. Το μύθο της εξουσίας, που απεγνωσμένα αναζητούσε τόσα χρόνια. Σε κάθε σοβαρό ζήτημα που ανακύπτει, και είναι πολλά για δυο χρόνια, όλοι μας πληροφορούμαστε μέσω κύκλων για τα αισθήματα που προξένησαν αυτά στον Πρωθυπουργό κι ελάχιστα μαθαίνουμε για τις πρωτοβουλίες του. Ο αυτόματος πιλότος σε πλήρη λειτουργία. Και φυσικά η επικοινωνιακή πολιτική, που θα δώσει κάποια ανάσα μέσω των δημοσκοπήσεων. Και να, η αλλά «17 Νοέμβρη», επιστροφή της Μπουρμπούλια, να και ο Βαβύλης, να και τα ταξιδάκια (με 30 Υπουργούς και συμβούλους), στη Ρώμη για την ενίσχυση του παραπαίοντας Μπερλουσκόνι, να και η περιβόητη χειαραψία της Ντόρας, θα περάσει και τούτη η βδομάδα. Κι έχει ο Θεός!! Εκείνοι που δεν έχουν βέβαια, είναι οι πολίτες αυτής της χώρας, που βιώνουν συνθήκες οικονομικής και κοινωνικής ασφυξίας. Που οδηγούνται σαν σφαχτάρια στα ταμεία των φίλων του τραπεζιτών. Που νιώθουν πως ζουν σε μια χώρα άξενη και χωρίς προοπτική. Και όλοι τούτοι θα στείλουν το λογαριασμό των εαρινών διακοπών του, στον αίτιο.
Τρίτη, Μαρτίου 28, 2006
ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΜΕ ΑΙΤΙΑ
Επαναστάτες με αιτία
(Δημοσιεύτηκε στην "ΤΟΛΜΗ" Τρίτη 28 του Μάρτη 2006
Ο Γαλλικός Μάρτης , αλλά και οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων και των Πανεπιστημίων, στη χώρα μας, άνοιξαν μια μεγάλη συζήτηση για την αναγκαιότητα της αντίστασης και της εξέγερσης. Κι όσο η κουβέντα γίνεται για τη Γαλλία ή για την Λατινική Αμερική, ακόμα και συντηρητικές φωνές και Μ.Μ.Ε, προβάλλουν και θάλεγε κανείς, υμνούν την εξέγερση. Βλέπεις είναι must τώρα τελευταία, οι εικόνες φτώχειας και «καθημερινότητας» και όλοι έχουν αποδυθεί στο κυνήγι της καταγραφής τους. Όταν όμως ξεκινούν οι απεργίες και οι διαδηλώσεις εδώ, οι ηγέτες των συνδικάτων γίνονται «εργατοπατέρες», οι «νέοι που αντιστέκονται», γίνονται ταραξίες και «γνωστοί άγνωστοι». Οι απεργίες δεν προβάλλονται για τα αιτήματά τους, αλλά για την «ταλαιπωρία» που προκάλεσαν στο κοινό ή για τις ζημιές που προκάλεσαν σε κάποια άλλη κοινωνική τάξη (βλέπε τον κοινωνικό αυτοματισμό στην απεργία της ΠΝΟ).
Κι όμως στην εποχή μας, εποχή μετάβασης σε μια μετα-νεοφιλελεύθερη κοινωνία, που μεγάλες ομάδες πολιτών είναι άνεργοι, ανασφάλιστοι, αποκλεισμένοι, αναλώσιμοι, η αναγκαιότητα της αντίστασης, του αγώνα και της εξέγερσης, είναι παρά ποτέ επιτακτική. Η ασυδοσία του Κεφαλαίου, η ανικανότητα των συντηρητικών Κυβερνήσεων να δώσουν λύσεις πέρα κι έξω από τα κελεύσματα της αγοράς, που να μην εξαθλιώνουν τους λαούς, αλλά και η δυσκολία των αριστερών δυνάμεων, να περιγράψουν με σαφήνεια τον άλλο, διαφορετικό δρόμο, δημιουργούν τούτη την «σκοτεινή», αλλά και ελπιδοφόρα μεταβατική εποχή, που σημαδεύεται από εξεγέρσεις, πολιτικές ανακατατάξεις, και γεννήσεις νέων κινημάτων. Συνειδητοποιούν όλο και περισσότεροι, ότι ο life style καπιταλισμός που δημιουργούσε θέσεις εργασίας, έδινε αυτοκίνητα και διακοπές στους εργάτες και ταυτόχρονα ισοπέδωνε, αλλοτρίωνε την ψυχή του, διαλύοντας τον κοινωνικό ιστό και διογκώνοντας την απομόνωση, έφτασε στο τέλος του με την μορφή που τον γνωρίσαμε. Δεν δίνει λύσεις και γεννά αέναα νέα αδιέξοδα. Και όσο τούτο συνειδητοποιείται τόσο θα πληθαίνουν οι φωνές και οι εξεγέρσεις, για την αλλαγή του, την ανατροπή του. Οι αιτίες υπάρχουν λοιπόν, οι εξεγέρσεις και οι επαναστάτες θα δημιουργηθούν από τούτες τις αιτίες και θα σπρώξουν μπροστά και πάλι την κοινωνία. Με ήττες, πισωγυρίσματα, μικρές ή μεγαλύτερες νίκες, αλλά πάντα μπροστά.
(Δημοσιεύτηκε στην "ΤΟΛΜΗ" Τρίτη 28 του Μάρτη 2006
Ο Γαλλικός Μάρτης , αλλά και οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων και των Πανεπιστημίων, στη χώρα μας, άνοιξαν μια μεγάλη συζήτηση για την αναγκαιότητα της αντίστασης και της εξέγερσης. Κι όσο η κουβέντα γίνεται για τη Γαλλία ή για την Λατινική Αμερική, ακόμα και συντηρητικές φωνές και Μ.Μ.Ε, προβάλλουν και θάλεγε κανείς, υμνούν την εξέγερση. Βλέπεις είναι must τώρα τελευταία, οι εικόνες φτώχειας και «καθημερινότητας» και όλοι έχουν αποδυθεί στο κυνήγι της καταγραφής τους. Όταν όμως ξεκινούν οι απεργίες και οι διαδηλώσεις εδώ, οι ηγέτες των συνδικάτων γίνονται «εργατοπατέρες», οι «νέοι που αντιστέκονται», γίνονται ταραξίες και «γνωστοί άγνωστοι». Οι απεργίες δεν προβάλλονται για τα αιτήματά τους, αλλά για την «ταλαιπωρία» που προκάλεσαν στο κοινό ή για τις ζημιές που προκάλεσαν σε κάποια άλλη κοινωνική τάξη (βλέπε τον κοινωνικό αυτοματισμό στην απεργία της ΠΝΟ).
Κι όμως στην εποχή μας, εποχή μετάβασης σε μια μετα-νεοφιλελεύθερη κοινωνία, που μεγάλες ομάδες πολιτών είναι άνεργοι, ανασφάλιστοι, αποκλεισμένοι, αναλώσιμοι, η αναγκαιότητα της αντίστασης, του αγώνα και της εξέγερσης, είναι παρά ποτέ επιτακτική. Η ασυδοσία του Κεφαλαίου, η ανικανότητα των συντηρητικών Κυβερνήσεων να δώσουν λύσεις πέρα κι έξω από τα κελεύσματα της αγοράς, που να μην εξαθλιώνουν τους λαούς, αλλά και η δυσκολία των αριστερών δυνάμεων, να περιγράψουν με σαφήνεια τον άλλο, διαφορετικό δρόμο, δημιουργούν τούτη την «σκοτεινή», αλλά και ελπιδοφόρα μεταβατική εποχή, που σημαδεύεται από εξεγέρσεις, πολιτικές ανακατατάξεις, και γεννήσεις νέων κινημάτων. Συνειδητοποιούν όλο και περισσότεροι, ότι ο life style καπιταλισμός που δημιουργούσε θέσεις εργασίας, έδινε αυτοκίνητα και διακοπές στους εργάτες και ταυτόχρονα ισοπέδωνε, αλλοτρίωνε την ψυχή του, διαλύοντας τον κοινωνικό ιστό και διογκώνοντας την απομόνωση, έφτασε στο τέλος του με την μορφή που τον γνωρίσαμε. Δεν δίνει λύσεις και γεννά αέναα νέα αδιέξοδα. Και όσο τούτο συνειδητοποιείται τόσο θα πληθαίνουν οι φωνές και οι εξεγέρσεις, για την αλλαγή του, την ανατροπή του. Οι αιτίες υπάρχουν λοιπόν, οι εξεγέρσεις και οι επαναστάτες θα δημιουργηθούν από τούτες τις αιτίες και θα σπρώξουν μπροστά και πάλι την κοινωνία. Με ήττες, πισωγυρίσματα, μικρές ή μεγαλύτερες νίκες, αλλά πάντα μπροστά.
Σάββατο, Μαρτίου 25, 2006
Ανοιχτό σχολείο
ΑΝΟΙΚΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ: Μια πρώτη ανάγνωση
των προτάσεων του ΠΑΣΟΚ
Του Μεντζίνη Νίκου
ΠΟΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΗΜΕΡΑ;
Η οργάνωση της σχολικής ζωής (αναλυτικό πρόγραμμα, διδασκαλία, αξιολόγηση) γίνεται από ειδικούς που σκέπτονται, ενώ οι εκπαιδευτικοί περιορίζονται στο ρόλο του απλού εκτελεστή αυτών που έχουν σκεφθεί οι ειδικοί. Το αποτέλεσμα είναι όχι μόνο να χάνουν οι εκπαιδευτικοί τις ικανότητες τους και να αποεπαγγελματοποιούνται, αλλά όλη η διαδικασία της μάθησης και της σχολικής ζωής να γίνονται ρουτίνα. Είναι περιττό να τονίσουμε ότι η λογική που διέπει την παιδαγωγική του μάνατζμεντ στηρίζεται στην παραδοχή ότι τα παραγόμενα διδακτικά πακέτα είναι κατάλληλα για όλες τις κοινωνικές συνθήκες και μπορούν να εφαρμοσθούν σε κάθε πλαίσιο. Ειδικότερα, ο περιορισμός των επιλογών του προγράμματος στα βασικά (τα τρία –R) και η εισαγωγή μιας διδακτικής στηριγμένης στη βήμα με βήμα διαχείριση του σχολικού χρόνου υπονοεί ότι όλοι οι μαθητές μαθαίνουν τα ίδια πράγματα, ακολουθούν τις ίδιες τεχνικές διδασκαλίας, μελετούν το ίδιο βιβλίο και αξιολογούνται με τον ίδιο τρόπο. Το γεγονός ότι οι μαθητές δεν είναι ίδιοι, αλλά προέρχονται από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα και έχουν διαφορετικές κουλτούρες, εμπειρίες, γλώσσα, αγνοείται από την παιδαγωγική του μάνατζμεντ. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Ένα σχολείο άχαρο, ξένο προς την ζωή, δημιουργός «παπαγάλων», με στόχους την επιτυχία στα ΑΕΙ και ΤΕΙ.
Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ
Το κείμενο της πρότασης στηρίζει την ανάγκη για μεταρρύθμιση σχολείου στο ιδεολόγημα της «κοινωνίας της γνώσης» και του «διεθνούς ανταγωνισμού» στον οποίο πρέπει να ανταπεξέρθει η χώρα, το οποίο τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται συχνά πυκνά σαν κάτι το απόλυτο και το μοναδικό, από το οποίο δεν υπάρχει ελπίδα διαφυγής. Η λογική του «δεν υπάρχει εναλλακτικός δρόμος» και ή θα προσαρμοσθούμε στη λογική και την πρακτική της αναδιάρθρωσης ή θα χαθούμε λόγω ανταγωνισμού αποτελεί τον κυρίαρχο συνεκτικό κορμό των επιχειρημάτων της πρότασης του ΠΑΣΟΚ για το σχολείο.Το Ανοικτό Σχολείο είναι ένα άλλο μοντέλο οργάνωσης του πρωτοβάθμιου και του δευτεροβάθμιου σχολείου. Στην ουσία πρόκειται για την προσπάθεια αποσυγκέντρωσης του εκπαιδευτικού συστήματος: η κεντρική εξουσία θα εξακολουθεί να έχει την ευθύνη για τη διαμόρφωση του θεσμικού πλαισίου και τον καθορισμό των βασικών αξόνων της εκπαιδευτικής πολιτικής, αφήνοντας όμως χώρο στην τοπική αυτοδιοίκηση να αναπτύξει μία σειρά από πρωτοβουλίες και να προχωρήσει σε παρεμβάσεις στο σχολικό πρόγραμμα. Το μοντέλο εφαρμόζεται σε διάφορες χώρες της Ευρώπης αλλά και στις ΗΠΑ. Υπάρχουν περιπτώσεις που οι επιτροπές των δήμων σε συνεργασία με τους συλλόγους γονέων και κηδεμόνων, καθορίζουν τις προσλήψεις και τις απολύσεις εκπαιδευτικών, επιλέγουν τους διευθυντές, αλλά και διαμορφώνουν σε μεγάλο ποσοστό το πρόγραμμα σπουδών. Το ερώτημα που τίθεται είναι ποιος δίνει τις εγγυήσεις ότι η εκπαιδευτική επιτροπή του δήμου θα έχει να προσφέρει κάτι παρά πάνω από αυτό που κάνει σήμερα το Υπουργείο Παιδείας. Γιατί οι διάφοροι τοπικοί πολιτικοί παράγοντες θα είναι καλύτεροι από τους τεχνοκράτες της κεντρικής διοίκησης; Θα μπορεί το νέο σύστημα να απαλλάξει το σχολείο από την κατήχηση των θρησκευτικών, από τον σχολαστικισμό και την παπαγαλία; Θα το απαλλάξει από την πρωινή προσευχή, τον αγιασμό, τη στρατιωτικού τύπου παρέλαση; Θα βελτιώσει τα βιβλία, θα εντατικοποιήσει τη χρήση της σχολικής βιβλιοθήκης, θα προωθήσει τη διάδοση των Νέων Τεχνολογιών στην εκπαίδευση; Ας μην ξεχνάμε ότι αυτού του είδους η αποσυγκέντρωση, οδήγησε, ειδικά στις ΗΠΑ σε τραγελαφικές καταστάσεις: υπάρχουν σχολεία, για να δώσουμε ένα μόνο παράδειγμα, στα οποία μετά από απόφαση των τοπικών αρχών δε διδάσκεται η θεωρία του Δαρβίνου και αντ’ αυτής οι μαθητές μαθαίνουν ότι η μόνη επιστημονική αλήθεια είναι η δημιουργία του κόσμου μέσα σε επτά μέρες από το Θεό. Φανταστείτε λοιπόν το νομάρχη Θεσσαλονίκης, να παίζει αποφασιστικό ρόλο στο τι θα μαθαίνουν τα παιδιά στα σχολεία της «συμπρωτεύουσας.
Η αποσυγκέντρωση, λοιπόν, του εκπαιδευτικού συστήματος μπορεί να γίνει εάν θεσμοθετημένα και οργανωμένα οι εκπαιδευτικοί κληθούν να πάρουν τα σχολεία στα χέρια τους. Αυτό σημαίνει ότι οι σύλλογοι διδασκόντων θα συνεδριάζουν τακτικά και ουσιαστικά, ότι οι εκπαιδευτικοί θα παίρνουν αποφάσεις σχετικά με τα αναλυτικά προγράμματα, τα βιβλία που θα χρησιμοποιήσουν, τη μεθοδολογία που θα ακολουθήσουν, τις εκδηλώσεις που θα οργανώσουν, τις εξωσχολικές δράσεις , σε συνεργασία σαφώς με τις τοπικές δυνάμεις που θα είναι εκφρασμένες για το σκοπό αυτο. Το όραμά μας είναι η αυτονομία του σχολείου!!
Η πρόταση για το Ανοικτό Σχολείο του ΠΑΣΟΚ υιοθετεί όλα τα βασικά σημεία των νεοφιλελεύθερων – νεοσυντηρητικών μεταρρυθμίσεων που έχουν λάβει χώρα σε πολλές καπιταλιστικές χώρας τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια. Βασικά στοιχεία αυτών των πολιτικών, είναι:
α) η επιλογή σχολείου από τους γονείς (θα οδηγήσει σε ελιτίστικα φαινόμενα και μαρασμό σχολείων),
β) ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα σχολεία για να εξασφαλίσουν μαθητές και χρηματοδότηση (αποσυγκέντρωση)
γ) το άνοιγμα του σχολείου στις πολυεθνικές επιχειρήσεις και την αγορά εργασίας ώστε τόσο τα αναλυτικά προγράμματα όσο και η εργασία των εκπαιδευτικών να μην έχουν ως σκοπό να καλλιεργήσουν οι μαθητές κριτική σκέψη αλλά να «πατρονάρονται» από δεξιότητες άμεσα χρηστικές στην αγορά εργασίας, δηλαδή στις επιχειρήσεις
δ) αξιολόγηση των σχολείων με βάση την επίδοση των μαθητών σε εθνικές εξετάσεις, με ότι αυτό σημαίνει για την εσωτερική ζωή των σχολείων. (εξωτερική αξιολόγηση)
ε) επιλογή εκπαιδευτικών από την «τοπική Κοινωνία» και επαναφορά στον δημοδιδάσκαλο του 19ου αιώνα.Αυτό εννοεί η πρόταση του ΠΑΣΟΚ όταν περιγράφει ότι «Το Ανοικτό Σχολείο στηρίζεται στη δημοκρατική συμμετοχή, την αποκέντρωση και την κοινωνική λογοδοσία. Από κανένα καλοπροαίρετο αναγνώστη του προγράμματος , δεν πρέπει να διαφεύγει ότι η πρόταση του Ανοικτού Σχολείου αποφεύγει επιτηδευμένα να θέσει το ζήτημα του ποιες «κοινωνικές δυνάμεις» έχουν την δύναμη να εγγράψουν στο σχολείο τη δική τους ιδεολογία και προοπτική, καθώς στο σχολείο συμπυκνώνεται ένας δεδομένος πολιτικός συσχετισμός κοινωνικών τάξεων και όχι «γονιών» και «τοπικών κοινωνιών» αφηρημένα και γενικά.
ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΜΑΣ
ΠΟΙΑ ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ;
Αυτή την αποκέντρωση θέλουμε που αναφέρετε παραπάνω; Ας δούμε τι λέει η διεθνής έρευνα: επιλεκτικά αναφέρω κάποιους στόχους αποκεντρωτικής πολιτικής, όπως αυτοί αναφέρονται από τους Bullock and Thomas (1997):1. Αναβάθμιση του επιπέδου εκπαίδευσης όλων των ατόμων. 2. Ποιοτική εξέλιξη των γνώσεων και ουσιαστική κατανόηση αυτών. 3. Επίτευξη σταθερής προόδου, με σκοπό την πραγματοποίηση των εθνικών στόχων για την εκπαίδευση και τη μάθηση. 4. Στήριξη των ατόμων που είναι άνεργοι ή βρίσκονται σε κάποια μειονεκτική θέση, ώστε να βρουν εργασία. 5. Ενθάρρυνση σχεδίων, πρακτικών και συμπεριφορών στην εργασιακή απασχόληση, που προωθούν τις προσωπικές επιλογές και καταρρίπτουν τα εμπόδια για την είσοδο στην αγορά εργασίας. 6. Παροχή ολοκληρωμένων εφοδίων στους νέους, χρήσιμων στη μετέπειτα ενήλικη ζωή τους. 7. Αναγνώριση προσωπικών ικανοτήτων και δυνατοτήτων.8. Ενίσχυση και υποστήριξη όλων των μαθητών, ώστε να δημιουργούν οι ίδιοι περισσότερα κίνητρα για μάθηση. 9. Ανάπτυξη της δια βίου μάθησης, ώστε ο καθένας να αναπτύσσει ευελιξία και να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις, που διαρκώς αναφύονται στην αγορά εργασίας. 10. Ανάδειξη και αποδοχή της διαφορετικότητας και σεβασμός των προσωπικών επιλογών των ατόμων στη μάθηση και την εκπαίδευση. 11. Προώθηση ευκαιριών μάθησης για ανθρώπους που ανήκουν σε εθνικές μειονότητες, για τα άτομα με ειδικές ανάγκες και για ενήλικους εργαζόμενους.
ΠΟΙΟΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΙ
ΟΡΑΜΑΤΙΖΟΜΑΣΤΕ;
Τα σχολεία είναι χώροι που αναπαράγουν μορφές γνώσης, γλωσσικές πρακτικές, κοινωνικές σχέσεις και αξίες που επιλέγονται και αποκλείουν άλλες από την ευρύτερη κοινωνική ζωή. Ως τέτοια, τα σχολεία εισάγουν και νομιμοποιούν συγκεκριμένες μορφές κοινωνικής ζωής. Τα σχολεία δεν είναι ουδέτεροι θεσμοί, αλλά σφαίρες που ενσωματώνουν και εκφράζουν την πάλη για το ποιες μορφές εξουσίας, τύποι γνώσης, ηθικοί κανόνες και εκδοχές του παρελθόντος, του παρόντος ή του μέλλοντος θα μεταδοθούν και θα νομιμοποιηθούν στους μαθητές. Η πάλη είναι πιο ορατή, για παράδειγμα, όταν οι δεξιές θρησκευτικές οργανώσεις προσπαθούν να επιβάλλουν την προσευχή στα σχολεία, να εξαφανίσουν κάποια βιβλία από τις σχολικές βιβλιοθήκες, να επιβάλλουν κάποιους συγκεκριμένους τρόπους διδασκαλίας της θρησκείας και της επιστήμης στα αναλυτικά προγράμματα. Φυσικά, διαφορετικές απαιτήσεις στα ίδια ζητήματα έχουν οι φεμινιστικές ομάδες, οι οικολόγοι, οι μειονότητες, και άλλες ομάδες που πιστεύουν ότι το σχολείο θα έπρεπε να διδάσκει γυναικείες σπουδές (women studies), οικολογία και την ιστορία της μαύρης φυλής. Εν συντομία, τα σχολεία δεν είναι ουδέτεροι χώροι και οι εκπαιδευτικοί δεν μπορούν να διεκδικούν την ουδετερότητα τους σε αυτά. Με την ευρύτερη έννοια, οι εκπαιδευτικοί ως διανοούμενοι πρέπει να δρουν με όρους ιδεολογικών και πολιτικών συμφερόντων τη δομή και η φύση των κοινωνικών σχέσεων μέσα στη σχολική αίθουσα και τις αξίες που νομιμοποιούνται μέσα από τη διδασκαλία τους. Με αυτή την προοπτική, υποστηρίζω ότι οι εκπαιδευτικοί θα γίνονταν διανοούμενοι της κοινωνικής αλλαγής αν προσπαθούσαν να εκπαιδεύσουν τους μαθητές τους ώστε να γίνουν κριτικοί πολίτες.
ΠΟΙΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΘΕΛΟΥΜΕ:
1. Σκοπός της αξιολόγησης είναι η βελτίωση της ποιότητας της παρεχόμενης εκπαίδευσης και όχι ο διοικητικός έλεγχος και η πειθάρχηση των καθηγητών. Ως ποιότητα της εκπαίδευσης θεωρούμε τη λήψη εκείνων των μέτρων εκπαιδευτικής πολιτικής, που επιδιώκουν από τη μια παροχή ίσων εκπαιδευτικών ευκαιριών, άρα ενίσχυση όσων δε διαθέτουν "κοινωνική προίκα", συνεχή βελτίωση των γνωστικών περιεχομένων της διδασκαλίας και αναβάθμιση του μορφωτικού εκπολιτιστικού περιεχομένου του σχολείου.
2. Ο Σύλλογος Διδασκόντων αποκτά ουσιαστικό ρόλο στην εκπαιδευτική λειτουργία με την ανάληψη αποφασιστικών αρμοδιοτήτων στην αξιολόγηση, καθώς και στην κατάρτιση ερευνητικών και επιμορφωτικών προγραμμάτων.
3. Η αξιολόγηση συνδέεται με την υποβοήθηση και την ανάπτυξη ερευνητικών και πειραματικών δραστηριοτήτων στα σχολεία. Συνδέεται επίσης με την ευελιξία των αναλυτικών προγραμμάτων, ώστε να παρέχεται στον εκπαιδευτικό η δυνατότητα να οργανώνει κατάλληλα τις παιδαγωγικές και διδακτικές του παρεμβάσεις. Καθώς και με την πρόβλεψη κινήτρων (δημοσίευση εργασιών κ.λπ.).
4. Η αυτοαξιολόγηση είναι βασικός συντελεστής της όλης διαδικασίας. Οι εκπαιδευτικοί, τόσο στη βασική τους κατάρτιση όσο και στην επιμόρφωσή τους, πρέπει να ενημερώνονται και στις πρακτικές της συλλογικής αξιολόγησης και της αυτοαξιολόγησης.
5. Ο ρόλος του σχολικού συμβούλου στη διαδικασία της αξιολόγησης είναι καθοδηγητικός, συμβουλευτικός και παιδαγωγικός. Επιπλέον, σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς, τους Συλλόγους Διδασκόντων και τους Συνδικαλιστικούς Συλλόγους κατά περιοχή αναλαμβάνει και επιμορφωτικό ρόλο, αφού τα περιεχόμενα της επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών οφείλουν να συνδέονται με τη ζωντανή εκπαιδευτική διαδικασία και τα προβλήματα που εντοπίζονται από την ουσιαστική αξιολόγησή της.
6. Οι έννοιες "αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου" και "υπηρεσιακή κρίση" πρέπει να διαχωριστούν. Η υπηρεσιακή κρίση γίνεται μόνο για τη στελέχωση της εκπαίδευσης και δε συνδέεται με τη μισθολογική εξέλιξη.
των προτάσεων του ΠΑΣΟΚ
Του Μεντζίνη Νίκου
ΠΟΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΗΜΕΡΑ;
Η οργάνωση της σχολικής ζωής (αναλυτικό πρόγραμμα, διδασκαλία, αξιολόγηση) γίνεται από ειδικούς που σκέπτονται, ενώ οι εκπαιδευτικοί περιορίζονται στο ρόλο του απλού εκτελεστή αυτών που έχουν σκεφθεί οι ειδικοί. Το αποτέλεσμα είναι όχι μόνο να χάνουν οι εκπαιδευτικοί τις ικανότητες τους και να αποεπαγγελματοποιούνται, αλλά όλη η διαδικασία της μάθησης και της σχολικής ζωής να γίνονται ρουτίνα. Είναι περιττό να τονίσουμε ότι η λογική που διέπει την παιδαγωγική του μάνατζμεντ στηρίζεται στην παραδοχή ότι τα παραγόμενα διδακτικά πακέτα είναι κατάλληλα για όλες τις κοινωνικές συνθήκες και μπορούν να εφαρμοσθούν σε κάθε πλαίσιο. Ειδικότερα, ο περιορισμός των επιλογών του προγράμματος στα βασικά (τα τρία –R) και η εισαγωγή μιας διδακτικής στηριγμένης στη βήμα με βήμα διαχείριση του σχολικού χρόνου υπονοεί ότι όλοι οι μαθητές μαθαίνουν τα ίδια πράγματα, ακολουθούν τις ίδιες τεχνικές διδασκαλίας, μελετούν το ίδιο βιβλίο και αξιολογούνται με τον ίδιο τρόπο. Το γεγονός ότι οι μαθητές δεν είναι ίδιοι, αλλά προέρχονται από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα και έχουν διαφορετικές κουλτούρες, εμπειρίες, γλώσσα, αγνοείται από την παιδαγωγική του μάνατζμεντ. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Ένα σχολείο άχαρο, ξένο προς την ζωή, δημιουργός «παπαγάλων», με στόχους την επιτυχία στα ΑΕΙ και ΤΕΙ.
Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ
Το κείμενο της πρότασης στηρίζει την ανάγκη για μεταρρύθμιση σχολείου στο ιδεολόγημα της «κοινωνίας της γνώσης» και του «διεθνούς ανταγωνισμού» στον οποίο πρέπει να ανταπεξέρθει η χώρα, το οποίο τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται συχνά πυκνά σαν κάτι το απόλυτο και το μοναδικό, από το οποίο δεν υπάρχει ελπίδα διαφυγής. Η λογική του «δεν υπάρχει εναλλακτικός δρόμος» και ή θα προσαρμοσθούμε στη λογική και την πρακτική της αναδιάρθρωσης ή θα χαθούμε λόγω ανταγωνισμού αποτελεί τον κυρίαρχο συνεκτικό κορμό των επιχειρημάτων της πρότασης του ΠΑΣΟΚ για το σχολείο.Το Ανοικτό Σχολείο είναι ένα άλλο μοντέλο οργάνωσης του πρωτοβάθμιου και του δευτεροβάθμιου σχολείου. Στην ουσία πρόκειται για την προσπάθεια αποσυγκέντρωσης του εκπαιδευτικού συστήματος: η κεντρική εξουσία θα εξακολουθεί να έχει την ευθύνη για τη διαμόρφωση του θεσμικού πλαισίου και τον καθορισμό των βασικών αξόνων της εκπαιδευτικής πολιτικής, αφήνοντας όμως χώρο στην τοπική αυτοδιοίκηση να αναπτύξει μία σειρά από πρωτοβουλίες και να προχωρήσει σε παρεμβάσεις στο σχολικό πρόγραμμα. Το μοντέλο εφαρμόζεται σε διάφορες χώρες της Ευρώπης αλλά και στις ΗΠΑ. Υπάρχουν περιπτώσεις που οι επιτροπές των δήμων σε συνεργασία με τους συλλόγους γονέων και κηδεμόνων, καθορίζουν τις προσλήψεις και τις απολύσεις εκπαιδευτικών, επιλέγουν τους διευθυντές, αλλά και διαμορφώνουν σε μεγάλο ποσοστό το πρόγραμμα σπουδών. Το ερώτημα που τίθεται είναι ποιος δίνει τις εγγυήσεις ότι η εκπαιδευτική επιτροπή του δήμου θα έχει να προσφέρει κάτι παρά πάνω από αυτό που κάνει σήμερα το Υπουργείο Παιδείας. Γιατί οι διάφοροι τοπικοί πολιτικοί παράγοντες θα είναι καλύτεροι από τους τεχνοκράτες της κεντρικής διοίκησης; Θα μπορεί το νέο σύστημα να απαλλάξει το σχολείο από την κατήχηση των θρησκευτικών, από τον σχολαστικισμό και την παπαγαλία; Θα το απαλλάξει από την πρωινή προσευχή, τον αγιασμό, τη στρατιωτικού τύπου παρέλαση; Θα βελτιώσει τα βιβλία, θα εντατικοποιήσει τη χρήση της σχολικής βιβλιοθήκης, θα προωθήσει τη διάδοση των Νέων Τεχνολογιών στην εκπαίδευση; Ας μην ξεχνάμε ότι αυτού του είδους η αποσυγκέντρωση, οδήγησε, ειδικά στις ΗΠΑ σε τραγελαφικές καταστάσεις: υπάρχουν σχολεία, για να δώσουμε ένα μόνο παράδειγμα, στα οποία μετά από απόφαση των τοπικών αρχών δε διδάσκεται η θεωρία του Δαρβίνου και αντ’ αυτής οι μαθητές μαθαίνουν ότι η μόνη επιστημονική αλήθεια είναι η δημιουργία του κόσμου μέσα σε επτά μέρες από το Θεό. Φανταστείτε λοιπόν το νομάρχη Θεσσαλονίκης, να παίζει αποφασιστικό ρόλο στο τι θα μαθαίνουν τα παιδιά στα σχολεία της «συμπρωτεύουσας.
Η αποσυγκέντρωση, λοιπόν, του εκπαιδευτικού συστήματος μπορεί να γίνει εάν θεσμοθετημένα και οργανωμένα οι εκπαιδευτικοί κληθούν να πάρουν τα σχολεία στα χέρια τους. Αυτό σημαίνει ότι οι σύλλογοι διδασκόντων θα συνεδριάζουν τακτικά και ουσιαστικά, ότι οι εκπαιδευτικοί θα παίρνουν αποφάσεις σχετικά με τα αναλυτικά προγράμματα, τα βιβλία που θα χρησιμοποιήσουν, τη μεθοδολογία που θα ακολουθήσουν, τις εκδηλώσεις που θα οργανώσουν, τις εξωσχολικές δράσεις , σε συνεργασία σαφώς με τις τοπικές δυνάμεις που θα είναι εκφρασμένες για το σκοπό αυτο. Το όραμά μας είναι η αυτονομία του σχολείου!!
Η πρόταση για το Ανοικτό Σχολείο του ΠΑΣΟΚ υιοθετεί όλα τα βασικά σημεία των νεοφιλελεύθερων – νεοσυντηρητικών μεταρρυθμίσεων που έχουν λάβει χώρα σε πολλές καπιταλιστικές χώρας τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια. Βασικά στοιχεία αυτών των πολιτικών, είναι:
α) η επιλογή σχολείου από τους γονείς (θα οδηγήσει σε ελιτίστικα φαινόμενα και μαρασμό σχολείων),
β) ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα σχολεία για να εξασφαλίσουν μαθητές και χρηματοδότηση (αποσυγκέντρωση)
γ) το άνοιγμα του σχολείου στις πολυεθνικές επιχειρήσεις και την αγορά εργασίας ώστε τόσο τα αναλυτικά προγράμματα όσο και η εργασία των εκπαιδευτικών να μην έχουν ως σκοπό να καλλιεργήσουν οι μαθητές κριτική σκέψη αλλά να «πατρονάρονται» από δεξιότητες άμεσα χρηστικές στην αγορά εργασίας, δηλαδή στις επιχειρήσεις
δ) αξιολόγηση των σχολείων με βάση την επίδοση των μαθητών σε εθνικές εξετάσεις, με ότι αυτό σημαίνει για την εσωτερική ζωή των σχολείων. (εξωτερική αξιολόγηση)
ε) επιλογή εκπαιδευτικών από την «τοπική Κοινωνία» και επαναφορά στον δημοδιδάσκαλο του 19ου αιώνα.Αυτό εννοεί η πρόταση του ΠΑΣΟΚ όταν περιγράφει ότι «Το Ανοικτό Σχολείο στηρίζεται στη δημοκρατική συμμετοχή, την αποκέντρωση και την κοινωνική λογοδοσία. Από κανένα καλοπροαίρετο αναγνώστη του προγράμματος , δεν πρέπει να διαφεύγει ότι η πρόταση του Ανοικτού Σχολείου αποφεύγει επιτηδευμένα να θέσει το ζήτημα του ποιες «κοινωνικές δυνάμεις» έχουν την δύναμη να εγγράψουν στο σχολείο τη δική τους ιδεολογία και προοπτική, καθώς στο σχολείο συμπυκνώνεται ένας δεδομένος πολιτικός συσχετισμός κοινωνικών τάξεων και όχι «γονιών» και «τοπικών κοινωνιών» αφηρημένα και γενικά.
ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΜΑΣ
ΠΟΙΑ ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ;
Αυτή την αποκέντρωση θέλουμε που αναφέρετε παραπάνω; Ας δούμε τι λέει η διεθνής έρευνα: επιλεκτικά αναφέρω κάποιους στόχους αποκεντρωτικής πολιτικής, όπως αυτοί αναφέρονται από τους Bullock and Thomas (1997):1. Αναβάθμιση του επιπέδου εκπαίδευσης όλων των ατόμων. 2. Ποιοτική εξέλιξη των γνώσεων και ουσιαστική κατανόηση αυτών. 3. Επίτευξη σταθερής προόδου, με σκοπό την πραγματοποίηση των εθνικών στόχων για την εκπαίδευση και τη μάθηση. 4. Στήριξη των ατόμων που είναι άνεργοι ή βρίσκονται σε κάποια μειονεκτική θέση, ώστε να βρουν εργασία. 5. Ενθάρρυνση σχεδίων, πρακτικών και συμπεριφορών στην εργασιακή απασχόληση, που προωθούν τις προσωπικές επιλογές και καταρρίπτουν τα εμπόδια για την είσοδο στην αγορά εργασίας. 6. Παροχή ολοκληρωμένων εφοδίων στους νέους, χρήσιμων στη μετέπειτα ενήλικη ζωή τους. 7. Αναγνώριση προσωπικών ικανοτήτων και δυνατοτήτων.8. Ενίσχυση και υποστήριξη όλων των μαθητών, ώστε να δημιουργούν οι ίδιοι περισσότερα κίνητρα για μάθηση. 9. Ανάπτυξη της δια βίου μάθησης, ώστε ο καθένας να αναπτύσσει ευελιξία και να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις, που διαρκώς αναφύονται στην αγορά εργασίας. 10. Ανάδειξη και αποδοχή της διαφορετικότητας και σεβασμός των προσωπικών επιλογών των ατόμων στη μάθηση και την εκπαίδευση. 11. Προώθηση ευκαιριών μάθησης για ανθρώπους που ανήκουν σε εθνικές μειονότητες, για τα άτομα με ειδικές ανάγκες και για ενήλικους εργαζόμενους.
ΠΟΙΟΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΙ
ΟΡΑΜΑΤΙΖΟΜΑΣΤΕ;
Τα σχολεία είναι χώροι που αναπαράγουν μορφές γνώσης, γλωσσικές πρακτικές, κοινωνικές σχέσεις και αξίες που επιλέγονται και αποκλείουν άλλες από την ευρύτερη κοινωνική ζωή. Ως τέτοια, τα σχολεία εισάγουν και νομιμοποιούν συγκεκριμένες μορφές κοινωνικής ζωής. Τα σχολεία δεν είναι ουδέτεροι θεσμοί, αλλά σφαίρες που ενσωματώνουν και εκφράζουν την πάλη για το ποιες μορφές εξουσίας, τύποι γνώσης, ηθικοί κανόνες και εκδοχές του παρελθόντος, του παρόντος ή του μέλλοντος θα μεταδοθούν και θα νομιμοποιηθούν στους μαθητές. Η πάλη είναι πιο ορατή, για παράδειγμα, όταν οι δεξιές θρησκευτικές οργανώσεις προσπαθούν να επιβάλλουν την προσευχή στα σχολεία, να εξαφανίσουν κάποια βιβλία από τις σχολικές βιβλιοθήκες, να επιβάλλουν κάποιους συγκεκριμένους τρόπους διδασκαλίας της θρησκείας και της επιστήμης στα αναλυτικά προγράμματα. Φυσικά, διαφορετικές απαιτήσεις στα ίδια ζητήματα έχουν οι φεμινιστικές ομάδες, οι οικολόγοι, οι μειονότητες, και άλλες ομάδες που πιστεύουν ότι το σχολείο θα έπρεπε να διδάσκει γυναικείες σπουδές (women studies), οικολογία και την ιστορία της μαύρης φυλής. Εν συντομία, τα σχολεία δεν είναι ουδέτεροι χώροι και οι εκπαιδευτικοί δεν μπορούν να διεκδικούν την ουδετερότητα τους σε αυτά. Με την ευρύτερη έννοια, οι εκπαιδευτικοί ως διανοούμενοι πρέπει να δρουν με όρους ιδεολογικών και πολιτικών συμφερόντων τη δομή και η φύση των κοινωνικών σχέσεων μέσα στη σχολική αίθουσα και τις αξίες που νομιμοποιούνται μέσα από τη διδασκαλία τους. Με αυτή την προοπτική, υποστηρίζω ότι οι εκπαιδευτικοί θα γίνονταν διανοούμενοι της κοινωνικής αλλαγής αν προσπαθούσαν να εκπαιδεύσουν τους μαθητές τους ώστε να γίνουν κριτικοί πολίτες.
ΠΟΙΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΘΕΛΟΥΜΕ:
1. Σκοπός της αξιολόγησης είναι η βελτίωση της ποιότητας της παρεχόμενης εκπαίδευσης και όχι ο διοικητικός έλεγχος και η πειθάρχηση των καθηγητών. Ως ποιότητα της εκπαίδευσης θεωρούμε τη λήψη εκείνων των μέτρων εκπαιδευτικής πολιτικής, που επιδιώκουν από τη μια παροχή ίσων εκπαιδευτικών ευκαιριών, άρα ενίσχυση όσων δε διαθέτουν "κοινωνική προίκα", συνεχή βελτίωση των γνωστικών περιεχομένων της διδασκαλίας και αναβάθμιση του μορφωτικού εκπολιτιστικού περιεχομένου του σχολείου.
2. Ο Σύλλογος Διδασκόντων αποκτά ουσιαστικό ρόλο στην εκπαιδευτική λειτουργία με την ανάληψη αποφασιστικών αρμοδιοτήτων στην αξιολόγηση, καθώς και στην κατάρτιση ερευνητικών και επιμορφωτικών προγραμμάτων.
3. Η αξιολόγηση συνδέεται με την υποβοήθηση και την ανάπτυξη ερευνητικών και πειραματικών δραστηριοτήτων στα σχολεία. Συνδέεται επίσης με την ευελιξία των αναλυτικών προγραμμάτων, ώστε να παρέχεται στον εκπαιδευτικό η δυνατότητα να οργανώνει κατάλληλα τις παιδαγωγικές και διδακτικές του παρεμβάσεις. Καθώς και με την πρόβλεψη κινήτρων (δημοσίευση εργασιών κ.λπ.).
4. Η αυτοαξιολόγηση είναι βασικός συντελεστής της όλης διαδικασίας. Οι εκπαιδευτικοί, τόσο στη βασική τους κατάρτιση όσο και στην επιμόρφωσή τους, πρέπει να ενημερώνονται και στις πρακτικές της συλλογικής αξιολόγησης και της αυτοαξιολόγησης.
5. Ο ρόλος του σχολικού συμβούλου στη διαδικασία της αξιολόγησης είναι καθοδηγητικός, συμβουλευτικός και παιδαγωγικός. Επιπλέον, σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς, τους Συλλόγους Διδασκόντων και τους Συνδικαλιστικούς Συλλόγους κατά περιοχή αναλαμβάνει και επιμορφωτικό ρόλο, αφού τα περιεχόμενα της επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών οφείλουν να συνδέονται με τη ζωντανή εκπαιδευτική διαδικασία και τα προβλήματα που εντοπίζονται από την ουσιαστική αξιολόγησή της.
6. Οι έννοιες "αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου" και "υπηρεσιακή κρίση" πρέπει να διαχωριστούν. Η υπηρεσιακή κρίση γίνεται μόνο για τη στελέχωση της εκπαίδευσης και δε συνδέεται με τη μισθολογική εξέλιξη.
Πέμπτη, Μαρτίου 23, 2006
Νέος Κώδικας Δημοσίων Υπαλλήλων
Νέος υπαλληλικός Κώδικας: Προστασία των «γαλάζιων παιδιών»
(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ 23/03/2006)
Ψηφίστηκε χτες στην αρμόδια Κυβερνητική Επιτροπή, ο Νέος Υπαλληλικός Κώδικας των Δημοσίων υπαλλήλων, με διθυράμβους από την πλευρά του αρμόδιου Υπουργού για έναν νέο κι επαναστατικό Κώδικα, που θα δώσει λύσεις στα χρονίζοντα προβλήματα και θα αποτελέσει τη βάση για την αναδιάρθρωση των δημοσίων υπηρεσιών. Η ΑΔΕΔΥ από την αρχή είχε επιμείνει στη σύνταξη ενός Κώδικα που θα εφαρμοστεί άμεσα , θα επικαιροποιεί διατάξεις και θα εκσυγχρονίζει τα τεκταινόμενα στο εσωτερικό της Δημόσιας διοίκησης, ώστε να ελευθερωθεί από τα κομματικά γρανάζια και να επιτελέσει το ρόλο της: την υπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος και του Έλληνα πολίτη. Μια πρώτη ανάγνωση στο νέο Κώδικα, φανερώνει την προσπάθεια (για τούτο και η ΑΔΕΔΥ συμφώνησε), για εκσυγχρονισμό πολλών διατάξεων. Ενδεικτικά αναφέρουμε τις διατάξεις: για τις γονικές άδειες και σε άντρες υπαλλήλους, την αύξησή τους σε μητέρες πολύτεκνες, άγαμες ή με αναπηρία, τις άδειες από το 2ο μήνα της υπηρεσίας, μειωμένο ωράριο για μητέρες με τέσσερα παιδιά, τις μετατάξεις, την υπαγωγή του ελέγχου του πόθεν έσχες στο Υπουργείο Οικονομικών, την πειθαρχική δίωξη υπαλλήλων για μη εξυπηρέτηση πολιτών κλπ. Όταν όμως προχωρήσουμε στις διατάξεις που αναφέρονται στη στελέχωση του δημοσίου (προαγωγές και επιλογή προϊσταμένων), διακρίνουμε την προσπάθεια της Κυβέρνησης να προστατεύσει τα περιώνυμα «γαλάζια παιδιά», που παράνομα και με έωλες διαδικασίες τοποθέτησε: Προφορικές συνεντεύξεις με ποσοστό 12,5% για γενικούς διευθυντές και 8% για διευθυντές ( κι αυτό μετά από σκληρότατη αντίδραση της ΑΔΕΔΥ), δημιουργία ειδικού υπηρεσιακού συμβουλίου αποκλειστικά για γενικούς διευθυντές, υπηρεσιακά συμβούλια πενταμελή αντί για επταμελή, μεταφορά του χρόνου εφαρμογής αυτών των διατάξεων για το 2008 και 2009, άρα προστασία των ήδη υπηρετούντων προϊσταμένων . Από τα παραπάνω γίνεται φανερή η προσπάθεια της Κυβέρνησης να υπηρετήσει για άλλη μια φορά την περιβόητη επανίδρυση του Κράτους, όπως αυτή την εννοεί: Με αδιαφανείς διαδικασίες και με δημιουργία πελατειακών σχέσεων. Τούτη η προσπάθεια δεν απειλεί μόνο την εσωτερικές διαδικασίες της δημόσιας διοίκησης, αλλά έχει και αντίκτυπο στην εξωτερική του σχέση με τον Έλληνα πολίτη. Πως θα λειτουργήσει σωστά και σύγχρονα η δυσκίνητη Δημόσια διοίκηση όταν όλο το πλέγμα των διορισμών, εξελίξεων και ανάληψης θέσεων ευθύνης, είναι στα χέρια του εκάστοτε Υπουργού; Η λογική ότι η Δημόσια διοίκηση είναι το λάφυρο του νικητή των εκλογών, είναι και απηρχαιωμένη και επικίνδυνη . Και τούτη τη λογική , οι Δημόσιοι Υπάλληλοι, αλλά και ο λαός μας θα αγωνιστεί να την καταστήσει ανενεργή και να την ανατρέψει.
(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ 23/03/2006)
Ψηφίστηκε χτες στην αρμόδια Κυβερνητική Επιτροπή, ο Νέος Υπαλληλικός Κώδικας των Δημοσίων υπαλλήλων, με διθυράμβους από την πλευρά του αρμόδιου Υπουργού για έναν νέο κι επαναστατικό Κώδικα, που θα δώσει λύσεις στα χρονίζοντα προβλήματα και θα αποτελέσει τη βάση για την αναδιάρθρωση των δημοσίων υπηρεσιών. Η ΑΔΕΔΥ από την αρχή είχε επιμείνει στη σύνταξη ενός Κώδικα που θα εφαρμοστεί άμεσα , θα επικαιροποιεί διατάξεις και θα εκσυγχρονίζει τα τεκταινόμενα στο εσωτερικό της Δημόσιας διοίκησης, ώστε να ελευθερωθεί από τα κομματικά γρανάζια και να επιτελέσει το ρόλο της: την υπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος και του Έλληνα πολίτη. Μια πρώτη ανάγνωση στο νέο Κώδικα, φανερώνει την προσπάθεια (για τούτο και η ΑΔΕΔΥ συμφώνησε), για εκσυγχρονισμό πολλών διατάξεων. Ενδεικτικά αναφέρουμε τις διατάξεις: για τις γονικές άδειες και σε άντρες υπαλλήλους, την αύξησή τους σε μητέρες πολύτεκνες, άγαμες ή με αναπηρία, τις άδειες από το 2ο μήνα της υπηρεσίας, μειωμένο ωράριο για μητέρες με τέσσερα παιδιά, τις μετατάξεις, την υπαγωγή του ελέγχου του πόθεν έσχες στο Υπουργείο Οικονομικών, την πειθαρχική δίωξη υπαλλήλων για μη εξυπηρέτηση πολιτών κλπ. Όταν όμως προχωρήσουμε στις διατάξεις που αναφέρονται στη στελέχωση του δημοσίου (προαγωγές και επιλογή προϊσταμένων), διακρίνουμε την προσπάθεια της Κυβέρνησης να προστατεύσει τα περιώνυμα «γαλάζια παιδιά», που παράνομα και με έωλες διαδικασίες τοποθέτησε: Προφορικές συνεντεύξεις με ποσοστό 12,5% για γενικούς διευθυντές και 8% για διευθυντές ( κι αυτό μετά από σκληρότατη αντίδραση της ΑΔΕΔΥ), δημιουργία ειδικού υπηρεσιακού συμβουλίου αποκλειστικά για γενικούς διευθυντές, υπηρεσιακά συμβούλια πενταμελή αντί για επταμελή, μεταφορά του χρόνου εφαρμογής αυτών των διατάξεων για το 2008 και 2009, άρα προστασία των ήδη υπηρετούντων προϊσταμένων . Από τα παραπάνω γίνεται φανερή η προσπάθεια της Κυβέρνησης να υπηρετήσει για άλλη μια φορά την περιβόητη επανίδρυση του Κράτους, όπως αυτή την εννοεί: Με αδιαφανείς διαδικασίες και με δημιουργία πελατειακών σχέσεων. Τούτη η προσπάθεια δεν απειλεί μόνο την εσωτερικές διαδικασίες της δημόσιας διοίκησης, αλλά έχει και αντίκτυπο στην εξωτερική του σχέση με τον Έλληνα πολίτη. Πως θα λειτουργήσει σωστά και σύγχρονα η δυσκίνητη Δημόσια διοίκηση όταν όλο το πλέγμα των διορισμών, εξελίξεων και ανάληψης θέσεων ευθύνης, είναι στα χέρια του εκάστοτε Υπουργού; Η λογική ότι η Δημόσια διοίκηση είναι το λάφυρο του νικητή των εκλογών, είναι και απηρχαιωμένη και επικίνδυνη . Και τούτη τη λογική , οι Δημόσιοι Υπάλληλοι, αλλά και ο λαός μας θα αγωνιστεί να την καταστήσει ανενεργή και να την ανατρέψει.
Κυριακή, Μαρτίου 19, 2006
ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΕΝΟΦΟΒΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ
Κίνηση ενάντια στην ξενοφοβία και το ρατσισμό
Πληροφορίες: Νίκος Μεντζίνης
Τηλ επικοιν: 6932620295, 6974493769, 6973234754, 6932430197 fax: 2810256547
Email:ds43hr@otenet.gr
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 24 ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ 2006: Αίθουσα ΑΝΔΡΟΓΕΩ ώρα 7μμ
Εκδήλωση-συζήτηση
Ομιλητής ο Κοινωνιολόγος Σκέυος Παπαιωάνου
Σάββατο, Μαρτίου 18, 2006
ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΤΗΣ ΚΑΚΟΔΑΙΜΟΝΙΑΣ ΤΟΥ
ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ
ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΤΗΝ "ΤΟΛΜΗ"
Εδώ και πολλά χρόνια στην επικαιρότητα έρχεται με μεγάλη συχνότητα το ασφαλιστικό, οι προοπτικές του, οι προτάσεις και οι διενέξεις για την επίλυσή του. Λιγότερες είναι οι αναφορές στα αίτια που οδήγησαν αλλά και συνεχίζουν να οδηγούν στην κατάρρευση το όλο σύστημα. Για τις νεοδεξιές αντιλήψεις και για τα «παπαγαλάκια τους» φταίνε οι αλόγιστες σπατάλες για τις κοινωνικές παροχές, τα μικρά όρια συνταξιοδότησης και οι υπέρογκες συντάξεις (!!). Για τους εργαζόμενους άλλες είναι οι αιτίες, μα ελάχιστοι ασχολούνται με αυτές. Και λιγότεροι, τις λαμβάνουν υπόψη τους στην αναζήτηση λύσεων. Ας αναφέρουμε μερικά από τα πραγματικά αίτια:1. Μειωμένα επιτόκια από την Τράπεζα της Ελλάδας στα αποθεματικά των ταμείων. Τα ασφαλιστικά ταμεία υποχρεώνονται να καταθέτουν - δεσμεύουν τα διαθέσιμά τους στην Τράπεζα της Ελλάδας, με επιτόκια που όριζε κάθε φορά η νομισματική επιτροπή. Από το 1954 έως το 1974 τα διαθέσιμα των ταμείων δεσμεύονται υποχρεωτικά με το εξευτελιστικό επιτόκιο 4%, όταν το επιτόκιο καταθέσεων ταμιευτηρίων και εμπορικών τραπεζών ήταν 5-7%. Για 40 χρόνια (1951-1991) το επιτόκιο υπολείπεται του πληθωρισμού κατά μέσο όρο 2,12% (ως το 1983). 2. Καταλήστευση των ταμείων από τις τράπεζες στις συναλλαγές τους. Οι τράπεζες παρακρατούσαν και εκμεταλλεύονταν άτοκα τουλάχιστον για τρεις μήνες, 50 δις το μήνα από τα ένσημα που διαθέτουν. Η ετήσια απώλεια του ΙΚΑ από αυτό το μηχανισμό είναι 15 δις. Αργότερα δέχτηκαν την καταβολή τόκου 18%. 3. Αξιοποίηση των αποθεματικών των ταμείων για τη στήριξη της επιχειρηματικής τραπεζικής δραστηριότητας.Το 1976 τα ταμεία υποχρεώθηκαν στην αγορά μετοχών της Εμπορικής Τράπεζας για να καλυφθούν τα ελλείμματά της οι οποίες μετά την αγορά τους υποτιμήθηκαν. Αν προσθέσουμε και τις μεγάλες απώλειες των Ταμείων από το νόμιμο «παιχνίδι» τους στη Σοφοκλέους, την εποχή του μπουμ σε αυτήν, καταλαβαίνουμε που πήγαν τα αποθεματικά. 4. Νόμιμη και παράνομη εισφοροδιαφυγή των εργοδοτών.Εισφοροαπαλλαγές των επιχειρήσεων σε ύψος 10 δις το χρόνο προβλέπονται για δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, ενώ η εισφοροδιαφυγή από τη μη κανονική ασφάλιση των εργαζομένων φτάνει σε 200δις το χρόνο, και αφορά χιλιάδες εργαζομένων με μερική απασχόληση,. Φτάνουν δε σε σημείο να βαφτίζουν χιλιάδες εργαζόμενους "μαθητευόμενους", για να μη δικαιούνται ασφάλιση.
5. Η αύξηση της ανεργίας. Το σύστημα είναι ανταποδοτικό. Όταν δεν εισέρχονται νέοι εργαζόμενοι, τότε θα παρουσιαστούν δυσλειτουργίες.
Σαφώς και υπάρχουν αγκυλώσεις και δυσλειτουργίες που οφείλονται και στις παράνομες πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και σε άλλες παροχές, όμως είναι παρανυχίδα στα τεράστια ελλείμματα που δημιουργήθηκαν από τα παραπάνω αίτια. Και όλα τούτα και οι αίτιοί τους θα πρέπει να πληρώσουν για την επίλυσή τους.
Εδώ και πολλά χρόνια στην επικαιρότητα έρχεται με μεγάλη συχνότητα το ασφαλιστικό, οι προοπτικές του, οι προτάσεις και οι διενέξεις για την επίλυσή του. Λιγότερες είναι οι αναφορές στα αίτια που οδήγησαν αλλά και συνεχίζουν να οδηγούν στην κατάρρευση το όλο σύστημα. Για τις νεοδεξιές αντιλήψεις και για τα «παπαγαλάκια τους» φταίνε οι αλόγιστες σπατάλες για τις κοινωνικές παροχές, τα μικρά όρια συνταξιοδότησης και οι υπέρογκες συντάξεις (!!). Για τους εργαζόμενους άλλες είναι οι αιτίες, μα ελάχιστοι ασχολούνται με αυτές. Και λιγότεροι, τις λαμβάνουν υπόψη τους στην αναζήτηση λύσεων. Ας αναφέρουμε μερικά από τα πραγματικά αίτια:1. Μειωμένα επιτόκια από την Τράπεζα της Ελλάδας στα αποθεματικά των ταμείων. Τα ασφαλιστικά ταμεία υποχρεώνονται να καταθέτουν - δεσμεύουν τα διαθέσιμά τους στην Τράπεζα της Ελλάδας, με επιτόκια που όριζε κάθε φορά η νομισματική επιτροπή. Από το 1954 έως το 1974 τα διαθέσιμα των ταμείων δεσμεύονται υποχρεωτικά με το εξευτελιστικό επιτόκιο 4%, όταν το επιτόκιο καταθέσεων ταμιευτηρίων και εμπορικών τραπεζών ήταν 5-7%. Για 40 χρόνια (1951-1991) το επιτόκιο υπολείπεται του πληθωρισμού κατά μέσο όρο 2,12% (ως το 1983). 2. Καταλήστευση των ταμείων από τις τράπεζες στις συναλλαγές τους. Οι τράπεζες παρακρατούσαν και εκμεταλλεύονταν άτοκα τουλάχιστον για τρεις μήνες, 50 δις το μήνα από τα ένσημα που διαθέτουν. Η ετήσια απώλεια του ΙΚΑ από αυτό το μηχανισμό είναι 15 δις. Αργότερα δέχτηκαν την καταβολή τόκου 18%. 3. Αξιοποίηση των αποθεματικών των ταμείων για τη στήριξη της επιχειρηματικής τραπεζικής δραστηριότητας.Το 1976 τα ταμεία υποχρεώθηκαν στην αγορά μετοχών της Εμπορικής Τράπεζας για να καλυφθούν τα ελλείμματά της οι οποίες μετά την αγορά τους υποτιμήθηκαν. Αν προσθέσουμε και τις μεγάλες απώλειες των Ταμείων από το νόμιμο «παιχνίδι» τους στη Σοφοκλέους, την εποχή του μπουμ σε αυτήν, καταλαβαίνουμε που πήγαν τα αποθεματικά. 4. Νόμιμη και παράνομη εισφοροδιαφυγή των εργοδοτών.Εισφοροαπαλλαγές των επιχειρήσεων σε ύψος 10 δις το χρόνο προβλέπονται για δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, ενώ η εισφοροδιαφυγή από τη μη κανονική ασφάλιση των εργαζομένων φτάνει σε 200δις το χρόνο, και αφορά χιλιάδες εργαζομένων με μερική απασχόληση,. Φτάνουν δε σε σημείο να βαφτίζουν χιλιάδες εργαζόμενους "μαθητευόμενους", για να μη δικαιούνται ασφάλιση.
5. Η αύξηση της ανεργίας. Το σύστημα είναι ανταποδοτικό. Όταν δεν εισέρχονται νέοι εργαζόμενοι, τότε θα παρουσιαστούν δυσλειτουργίες.
Σαφώς και υπάρχουν αγκυλώσεις και δυσλειτουργίες που οφείλονται και στις παράνομες πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και σε άλλες παροχές, όμως είναι παρανυχίδα στα τεράστια ελλείμματα που δημιουργήθηκαν από τα παραπάνω αίτια. Και όλα τούτα και οι αίτιοί τους θα πρέπει να πληρώσουν για την επίλυσή τους.
Παρασκευή, Μαρτίου 17, 2006
18 Μάρτη: 3 χρόνια πόλεμος στο Ιράκ. Η Κρήτη περικυκλώνει τη Σούδα
Από το Ηράκλειο θα ξεκινήσουν λεωφορεία
το Σάββατο 18/03/2006 και ώρα 9.30 πμ
Πέμπτη, Μαρτίου 16, 2006
Περί χρισμάτων και...άλλων δαιμονίων
Ολοκληρώθηκαν οι "διαδικασίες" απονομής χρίσματος σε υποψήφιους Δημάρχους του Νομού Ηρακλείου. Και συνέβη το αδιανόητο: Σε έναν Νομό με συντριπτική πλειοψηφία του ΠΑΣΟΚ, η Νομαρχιακή Επιτροπή του κινήματος, απαξίωσε διαδικασίες και συντρόφους, αυτοκαταργήθηκε τουλάχιστον τρεις φορές (κι αυτό είναι το τελευταίο που ενδιαφέρει), οδηγεί στην ήττα όχι τόσο τους χρισμένους Δημάρχους, αλλά την στρατηγική του κινήματός μας για την Τοπική αυτοδιοίκηση.
Γιατί για 6 ολόκληρους μήνες, ακούστηκε τίποτα για:
περιφερειακή πολιτική,
για αποκέντρωση,
για τοπικά δημοψηφίσματα,
για έναν νέο Καποδίστρια;
Ακούστηκε και αναλύθηκε ο άλλος δρόμος που εμείς πρεσβεύουμε για την Αυτοδιοίκηση; Ακούστηκε τίποτε για:
α) Τη δημιουργία ισχυρών Δήμων
β) Την ενίσχυση των Νομαρχιών
γ)Τη δημιουργία ισχυρών περιφερειών, με δημοκρατικά εκλεγμένους περιφερειάρχη και περιφερειακό συμβούλιο
β) Την ενίσχυση των Νομαρχιών
γ)Τη δημιουργία ισχυρών περιφερειών, με δημοκρατικά εκλεγμένους περιφερειάρχη και περιφερειακό συμβούλιο
δ) τον περιορισμό του κεντρικού κράτους σε επιτελικό ρόλο;
Ακούστηκε τίποτα για:
- Την άμεση εναρμόνιση του θεσμικού πλαισίου της Τ.Α. με το δικαίωμα και την απαίτηση της όλο και μεγαλύτερης συμμετοχής των πολιτών στη διαχείριση των δημόσιων υποθέσεων και στην εφαρμογή κανόνων διαφάνειας.
- Την αναζήτηση με νέα ποσοτικά και ποιοτικά κριτήρια της κατανομής και της αναδιανομής των πόρων που θα ενισχύουν την οικονομική και πολιτική αυτοδυναμία των Τοπικών Αρχών, που θα έχει ως αποτέλεσμα την ελεύθερη άσκηση των αρμοδιοτήτων καθώς και τους δείκτες και κανόνες που θα αποδεικνύουν την αποτελεσματικότητα της άσκησης των αρμοδιοτήτων τους.
- Την αναζήτηση απαντήσεων στο πρόβλημα των γεωγραφικών ιδιαιτεροτήτων, των διαφορετικών χαρακτηριστικών των πόλεων και της υπαίθρου, των διαφορετικών επιπέδων ανάπτυξης;
Αλλά από ποιούς αναμέναμε τέτοιες επισημάνσεις;
- Από αυτούς που ομφαλοσκοπούν
- Από αυτούς που επιτέλους βρήκαν έναν ρόλο "παραγοντίσκου";
- Από αυτούς που τη μια είναι εκσυγχρονιστές, την άλλη παλαιοκομματικοί και σήμερα υπέρ του ανοικτού κόμματος, όταν τους βολεύει;
Κι όμως ενάντια σε όλους αυτούς που "βολεύονται" σε όλες τις περιστάσεις και αλλάζουν ένδυμα κατά το δοκούν, υπάρχουν δυνάμεις που αγωνιούν και αγωνίζονται για μιαν άλλη αντίληψη, μιαν άλλη πρακτική, μιαν άλλη αυτοδιοικητική πρόταση. Και όλοι τούτοι, δεν μπορούν να παραμένουν σιωπηλοί. Δεν έχουν το δικαίωμα.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)