ΠΟΙΟΥΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ Η ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ;

Σε τούτη την δύσκολη για το λαό μας συγκυρία (οικονομική, κοινωνική), αλήθεια ενδιαφέρει η σχεδιαζόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος; Επηρεάζει τη ζωή μας ας πούμε η αναθεώρηση του άρθρου 16 ή του άρθρου 103 ή του άρθρου 24 του Συντάγματος; Μήπως τελικά είναι προτιμότερο να συζητάμε για τις διαρρήξεις, και για το αν είχε χιονίσει στην Αράχωβα επαρκώς για να προβάρουμε τα νέα μας σκι; Δυστυχώς η σχεδιαζόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος όχι μόνο μας ενδιαφέρει αλλά αν επιτρέψουμε να συντελεστεί, θα ολοκληρώσει και θεσμικά στο ανώτερο δυνατόν επίπεδο, μια πρωτόγνωρη για τη χώρα μας συντηρητική στροφή που θα καθορίσει τις επόμενες δεκαετίες σε ζητήματα εκπαίδευσης, εργασιακών σχέσεων, διαχείρισης του περιβάλλοντος. Η Κυβέρνηση της ΝΔ, προχωρά στην αναθεώρηση του Συντάγματος με εμφανή στόχο αυτήν ακριβώς τη θεσμική κατοχύρωση των συντηρητικών και μονεταριστικών της επιλογών. Ας δούμε μόνο μερικές από τις βασικές κατευθύνσεις που η ΝΔ προτείνει: (Άρθρο 103): Η απασχόληση είναι ατομική ευθύνη του εργαζόμενου πολίτη. Η εξάλειψη της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και η αφαίρεση της συνταγματικής εγγύησης των συλλογικών συμβάσεων μεταξύ των «κοινωνικών εταίρων», υπηρετούν ιδεολογικοπολιτικά την επικράτηση αυτού του μοντέλου που κατακερματίζει τις κοινωνικές σχέσεις, που δηλητηριάζει την κοινωνική ζωή, που εξυψώνει πάνω απ’ όλα το «άτομο» σε ανηλεή, μάλιστα, πόλεμο με όλους τους άλλους. (Άρθρο 16): Για πρώτη φορά εδώ και έναν αιώνα θα επιχειρήσουν να κατοχυρώσουν συνταγματικά τη διαδικασία κατάλυσης του δημόσιου χαρακτήρα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Η πολιτική αυτή αντιμετωπίζει την παιδεία ως «εμπόρευμα», τους φοιτητές ως «πελάτες» που αγοράζουν αυτές τις υπηρεσίες και τους φορείς που τις προσφέρουν ως «επιχειρήσεις», που φυσικά όχι μόνο μπορούν αλλά πρέπει κιόλας να είναι ανταγωνιστικές και ιδιωτικές. Άρθρο 24: Το ξεπούλημα εκατομμυρίων στρεμμάτων γης στο κεφάλαιο στα πλαίσια της «αποτελεσματικής προστασίας του περιβάλλοντος», που όπως αποκάλυψε ο κ. Αλογοσκούφης νοείται μόνο όταν εφαρμόζεται με τρόπο «φιλικό προς τις επενδύσεις». Το μόνο εμπόδιο που θα μπορούσε να αποτρέψει τις σαρωτικές αυτές ρυθμίσεις για το λαό και τα δικαιώματά του είναι το ενωτικό, μαζικό κίνημα των ίδιων των εργαζομένων. Μόνο αν οι εργαζόμενοι συνειδητοποιήσουν έγκαιρα το μέγεθος της απειλής και κινηθούν οργανωμένα, υπάρχει ελπίδα να αποκρουστεί η αντιλαϊκή συνταγματική επίθεση.

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 16

Η αναθεώρηση του άρθρου 16 προκαλεί όπως είναι φυσικό πολλά και ποικίλα ερωτήματα που απασχολούν την κοινή γνώμη. Δυστυχώς ΔΕΝ έχει ανοίξει ένας πλατύς διάλογος για το θέμα και πολλοί παραπλανούν. Παρακάτω προσπαθούμε να απαντήσουμε σε μερικά από αυτά:
Θα σταματήσει η εξαγωγή φοιτητών με την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων;
Εάν βγει κάποιος ευθαρσώς και πει ότι δεν μας ενδιαφέρει η ποιότητα του Πανεπιστημίου, αλλά μας ενδιαφέρει να δημιουργήσουμε οπωσδήποτε νέες θέσεις φοιτητών, τότε δεν μπορούμε να αφήνουμε στην περίπτωση αυτή κενές 20.000 θέσεις σε δημόσια ΑΕΙ και ΤΕΙ λόγω της βάσης του 10. Παράλληλα κανένας επιχειρηματίας δεν θα ρισκάρει να φτιάξει ιδιωτικό πανεπιστήμιο σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, αλλά θα προτιμηθούν τα μεγάλα αστικά κέντρα και κυρίως η Αθήνα. Ήδη τα κολέγια που διαφημίζονται ως «πανεπιστήμια» είναι συγκεντρωμένα στην πρωτεύουσα. Άρα, η εσωτερική «φοιτητική μετανάστευση» θα παραμείνει και θα ενταθεί και όπως έχουν δείξει πολλές έρευνες, το κόστος σπουδών για μια οικογένεια που σπουδάζει ένα παιδί σε άλλη πόλη εντός Ελλάδας με αυτό που έχει αν το σπουδάζει στο εξωτερικό είναι λίγο - πολύ το ίδιο!

Το μεγάλο ζήτημα των «κολεγίων», των ξένων Πανεπιστημίων που λειτουργούν στην Ελλάδα σε συνεργασία με Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών και το επιχείρημα ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση πιέζει για ιδιωτικά πανεπιστήμια πως θα λυθεί;
Σύμφωνα με το άρθρο 149 της Συνθήκης για τις ευρωπαϊκές κοινότητες, η αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για θέματα παιδείας είναι επικουρική, συμπληρωματική και υποστηρικτική. Άρα το τι λέει η εθνική νομοθεσία είναι κρίσιμο και είναι τεράστιο κενό και τεράστια παραπλάνηση παιδιών και γονέων, το γεγονός ότι τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών λειτουργούν χωρίς καθεστώς, χωρίς κριτήρια και χωρίς νομοθεσία στα θέματα αυτά. Τα επαγγελματικά προσόντα εξαρτώνται επίσης από το τι προσόντα σου αναγνωρίζει στο έδαφός της η χώρα προέλευσης του Πανεπιστημίου.

Θα βοηθήσει τα δημόσια Πανεπιστήμια η ίδρυση ιδιωτικών λόγω ανταγωνισμού;
Ένας ακόμα μύθος. Πουθενά και ποτέ η ιδιωτική πρωτοβουλία δεν βοήθησε την ανάπτυξη της δημόσιας παροχής υπηρεσιών. Παράδειγμα η υγεία που η λειτουργία των ιδιωτικών όχι μόνο ανέπτυξε τα δημόσια νοσοκομεία αλλά τα ωθεί καθημερινά σε ξεπούλημα βασικών δραστηριοτήτων τους. Θα ενταθεί λοιπόν η πορεία ιδιωτικοποίησης πλευρών της λειτουργίας και των ίδιων των δημόσιων πανεπιστημίων.

Τι χρειάζεται στα αλήθεια το Δημόσιο Πανεπιστήμιο;
· Χρειάζεται γενναία αύξηση της χρηματοδότησης. Χρειάζεται αυτοδιοίκηση και απογαλακτισμό από τα γρανάζια της εξουσίας , ανάπτυξη της έρευνας και σταμάτημα της ηγεμονίας της «ex cathedra» διδασκαλίας.

ΜΗΝ ΑΓΓΙΖΕΤΕ!!!

Το δικαίωμα μας να μη γίνει προνόμιο!! ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 16

Η απόφαση συγκρότησης της Πρωτοβουλίας δεν ήταν της στιγμής ούτε ελήφθη σε κάποιο κομματικό γραφείο. Η ιδέα γεννήθηκε κατά τις κινητοποιήσεις στο χώρο της Εκπαίδευσης την Άνοιξη του 2006. Πρόδρομο της Πρωτοβουλίας αποτέλεσε μια προκήρυξη «πρώην και νυν μελών της ΠΑΣΠ» που μοιράστηκε στις κινητοποιήσεις του Μαΐου 2006, προκαλώντας τις πρώτες αντιδράσεις, όπως του κ. Βερέμη, που μίλησε για «παλαιομαρξιστές της ΠΑΣΠ» καθώς και ανάλογες δηλώσεις της Υπουργού Παιδείας. Στη διάρκεια του καλοκαιριού η ιδέα μιας προσπάθειας να αντιταχθεί το ΠΑΣΟΚ στην αναθεώρηση του άρθρου 16 κέρδισε έδαφος και λειτούργησε ως βάση για την ενοποίηση και την περαιτέρω πολιτικοποίηση των οργανώσεών μας.
Θεωρούμε τη σχεδιαζόμενη ιδιωτικοποίηση της Ανώτατης Εκπαίδευσης ως ολιγαρχική εκτροπή, που πλήττει καίρια τα δικαιώματα που κατέκτησε ο Λαός μας με σκληρούς αγώνες. Θέτουμε ως προτεραιότητά μας τη ματαίωση της αναθεώρησης του άρθρου 16 του Συντάγματος, μέσω της απόρριψης της σχετικής πρότασης της Δεξιάς από τους βουλευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Για το σκοπό αυτό ζητούμε δημοψήφισμα, σύμφωνα με το άρθρο 12 του Καταστατικού ώστε η άποψη αυτή να γίνει θέση του Κινήματος.
Προωθούμε την άποψή μας μέσω ανοιχτής δημόσιας δράσης στην κοινωνία και τα μαζικά κινήματα αλλά και στο κόμμα με συλλογή υπογραφών, κινητοποίηση των μελών και οργάνωση συζητήσεων και εκδηλώσεων. Δίνουμε σάρκα και οστά στη Συμμετοχική Δημοκρατία.
Πιστεύουμε και αγωνιζόμαστε για ελευθερία, ισότητα, κοινωνική δικαιοσύνη και αλληλεγγύη, δηλαδή για τη Δίκαιη Κοινωνία, θεμέλιο της οποίας είναι η δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση υψηλού επιπέδου για όλους τους πολίτες.
Για μας η πάλη για τη Δημόσια Παιδεία εντάσσεται στον ευρύτερο πολιτικό αγώνα υπεράσπισης, εκσυγχρονισμού και βελτίωσης των δημόσιων και κοινωνικών αγαθών, ιδιαίτερα στην παρούσα συγκυρία που γίνονται πλέον ορατά, και στις κοινωνίες της Ευρώπης, τα αδιέξοδα της νέας Δεξιάς και των νεοφιλελεύθερων ιδεοληψιών περί ιδιωτικοποίησης του κόσμου.
Για μας η πολιτική ως δημοκρατικό πρόταγμα ταυτίζεται με την αντίσταση του δρώντος λαού στην εισβολή των ιδιωτικών συμφερόντων στα δημόσια αγαθά. Με την έννοια αυτή ο αγώνας μας για δημόσια δωρεάν παιδεία για όλους βρίσκεται στην καρδιά της πολιτικής κοινωνίας.

Μεταρρύθμιση και άλλα ευτράπελα….

«Μεταρρύθμιση: (η) ουσ. : μετατροπή,
μετασχηματισμός , τροποποίηση»
Ελληνικό Λεξικό Τεγόπουλος Φυτράκης 1993

Κάθε εξουσία που σέβεται τον εαυτό της, προβάλλει και προσπαθεί να επιβάλλει πάντα ένα σύνθημα που να ενοποιεί αν είναι δυνατόν σε μια λέξη το σύνολο ή το ζητούμενο της πολιτικής της. Διττός της στόχος αφ’ ενός να συσπειρώσει τους οπαδούς της σε ένα ιδανικό που αξίζει κάποιος να αγωνιστεί για αυτό και από την άλλη να δώσει μια ιδεολογική επίφαση στην καθημερινή της πρακτική. Να θυμηθούμε την «αλλαγή» του Α. Παπανδρέου, τον «εκσυγχρονισμό» του Κ. Σημίτη και τώρα την περιώνυμη, περιβόητη και ψευδεπίγραφη «μεταρρύθμιση». Σε κάθε κρίσιμη για την κυβέρνηση στιγμή η μόνιμη επωδός του πρωθυπουργού είναι ότι «η μεταρρύθμιση θα συνεχιστεί, η μεταρρύθμιση έχει την αποδοχή του ελληνικού λαού». Θα νόμιζε κανείς ότι στα δυόμιση αυτά χρόνια έχει συντελεστεί μια κοσμογονία στη χώρα μας, που την οδηγεί σε λεωφόρους προόδου και πρωτοπορίας και κάποιοι οπισθοδρομικοί αντιδρούν σε όλα τούτα. Ας δούμε περιληπτικά και σε κάθε τομέα ποιες είναι τούτες οι αλλαγές: ΔΗΜΟΣΙΟ: Μέσα σε μια βραδιά με πρωτόγνωρες αδιαφανείς διαδικασίες αποκεφαλίστηκαν οι νόμιμα επιλεγμένοι Προϊστάμενοι και στη θέση τους τοποθετήθηκαν τα «δικά μας παιδιά». Νομοθετήθηκαν διαδικασίες για την επιλογή στελεχών με ουσιαστικό κριτήριο όχι τα μετρήσιμα μόρια αλλά τις συνεντεύξεις. Μισθοί πείνας και πελατειακές σχέσεις. Στόχος η κατάληψη του Κράτους- λάφυρο. ΥΓΕΙΑ: Οι όποιες αλλαγές στοχεύουν στον περιορισμό της χρηματοδότησης. Εργαλείο για τούτο το ξεπούλημα υπηρεσιών υγείας σε ιδιώτες. ΠΑΙΔΕΙΑ: Υποχρηματοδότηση και θολές απόψεις για αλλαγές στο άσυλο και στους «αιώνιους» φοιτητές και φυσικά ο απώτερος στόχος η ιδιωτικοποίηση της Δημόσιας εκπαίδευσης. ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Πεδίο δόξης λαμπρό για τους μαθητευόμενους μάγους: εισπρακτικά μέτρα (ξεπούλημα Εμπορικής, αύξηση ΦΠΑ), απογραφή, αύξηση αφορολόγητου για επιχειρήσεις, φορομπηχτική πολιτική στους μικρομεσαίους. ΕΡΓΑΣΙΑ-ΑΣΦΑΛΙΣΗ: Μέτρα για αύξηση εργάσιμου χρόνου, περιορισμός αμοιβής υπερωριών, υποχρηματοδότηση δημόσιας ασφάλισης, ρυθμίσεις για μεγαλοοφειλέτες ασφαλιστικών εισφορών, «διάλογος»για αύξηση ορίων ηλικίας. Αυτή είναι η «μεταρρύθμιση» που έχει συντελεστεί ή προγραμματίζεται. Μια βαθειά συντηρητική στροφή σε όλους τους τομείς της οικονομίας και της Κοινωνίας. Για την επιβολή τούτων των αντιλαϊκών πολιτικών η Κυβέρνηση έχει συμμάχους μεγάλο τμήμα των media, και τα πιο συντηρητικά κομμάτια της Κοινωνίας μας (Αρχιεπίσκοπο, ΣΕΒ, Τραπεζίτες). Σύμμαχός της επίσης είναι η αδυναμία και η ολιγωρία των κομμάτων της αντιπολίτευσης να βρουν κοινούς τόπους σύγκλησης και οριοθέτησης των πολιτικών. Να προτείνουν νέους σύγχρονους δρόμους για το ξεπέρασμα της κρίσης και να εμπνεύσουν το λαό μας ώστε να αντιδράσει και να καταδικάσει τούτη την πολιτική της οπισθοδρόμησης και της απορρύθμισης όλων των κοινωνικών κατακτήσεων. Να ξαναδώσουμε επιτέλους στους όρους της πολιτικής την πραγματική τους σημασία.

Άρωμα εκλογών

Και ξαφνικά εγένετο φως!! Η οικονομία μας βγαίνει από την επιτήρηση στην οποία την είχαν οι ίδιοι οι Κυβερνώντες οδηγήσει, Υπουργοί απειλούν με παραιτήσεις αν δεν ικανοποιηθούν οικονομικά αιτήματα υφισταμένων τους, τριάντα χιλιάδες Βορειοηπειρώτες αποκτούν την ελληνική ιθαγένεια , άρα και το δικαίωμα ψήφου, οι ζώντες στην ένδεια δικαστικοί επιτέλους παίρνουν αυξήσεις 50-80%. Τέτοιες και άλλες μικρές ή μεγαλύτερες ειδήσεις συγκροτούν ένα προεκλογικό σκηνικό. Ζούμε όλοι μας ή προσπαθούν να μας κάνουν να πιστέψουμε σε μια εικονική πραγματικότητα Ξεχάστηκε ο επί 6 εβδομάδες αγώνας των εκπαιδευτικών για αξιοπρεπείς μισθούς, ξεχάστηκαν οι χιλιάδες συμβασιούχοι που με σχεδόν όμοιες δικαστικές αποφάσεις δεν μονιμοποιούνται, ξεχάστηκε η ακρίβεια και τα δυσοίωνα μηνύματα για το ασφαλιστικό, ξεχάστηκε ο Νόμος πλαίσιο για την ανώτατη εκπαίδευση. Τούτο το σκηνικό που επιδέξια στήνει η Κυβέρνηση με την βοήθεια των media στόχο έχει να μεταφέρει τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας και των εργαζομένων σε ένα άλλο χρονικό και πολιτικό επίπεδο, το μετεκλογικό. Ουσιαστικά η Κυβέρνηση από την ημέρα ανάληψης των καθηκόντων της προσπαθεί να κερδίσει χρόνο, μεταθέτοντας, διαβάλλοντας αιτήματα ή εξουθενώνοντας κοινωνικές ομάδες. Ευελπιστεί σε ένα διάφορο μετεκλογικό τοπίο που θεωρεί ότι θα είναι ευκολότερο για την ίδια να ολοκληρώσει την συντηρητική και αντιλαϊκή της πολιτική. Και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, θα αναρωτηθεί κάποιος. Ποια η στρατηγική τους, ποιες κινήσεις ανάδειξης προβλημάτων αλλά και νέων σύγχρονων προτάσεων χρησιμοποιούν; Το ΠΑΣΟΚ, δεν έχει ακόμα καταφέρει να ξεφύγει από το Κυβερνητικό του παρελθόν. Παραπαίει ανάμεσα σε «εκσυγχρονιστικές» θέσεις του παρελθόντος και σε θολές απόψεις που δεν έχουν αποκρυσταλλωθεί και οριστικοποιηθεί. Ακολουθεί την τακτική του ώριμου φρούτου ταλανιζόμενο από προσωπικές στρατηγικές και μεσοβέζικες αντιλήψεις για την οικονομία και την κοινωνική πολιτική. Ο ΣΥΝ, συνεδριάζει όπως είναι φυσικό συνεχώς και ακροβατεί ανάμεσα σε παλαιοκομουνιστικά σχήματα τύπου ΣΥΡΡΙΖΑ και «ανανεώσεις» προσώπων. Το ΚΚΕ ακολουθεί με συνέπεια την αντίληψή του για «πέντε κόμματα δυο πολιτικές» και ομφαλοσκοπεί καταγγέλλοντας όχι την Κυβερνητική πολιτική αλλά το ΠΑΣΟΚ. Κανείς στην αντιπολίτευση δεν συζητά για συνεργασίες για προγραμματικές συγκλίσεις. Κανείς δεν μελετά τη σημερινή πραγματικότητα (Ευρωπαϊκή ή άλλη), που έχει λύσει ζητήματα συνεργασιών της σοσιολδημοκρατίας και της παραδοσιακής αριστεράς. Δεν βλέπει το πείραμα των χωρών της Λατινικής Αμερικής.

Συνεχίζουμε.........

Η επιστροφή

"Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα φέρουν το φως.Είμαστε όμως εκείνοι που θα θυμίζουμε πάνταπως το σκοτάδι δεν είναι μόνο και ανίκητο»
Επιστρέφουμε!! Στην ίδια τάξη, που εξαιτίας των χημικών και των σιδερογροθιών του ρέκτη κου Πολύδωρα, δεν διασαλεύτηκε. Έμεινε το ίδιο σκοτεινή και ανήλιαγη με πριν. Τα ίδια κάγκελα θα χωρίζουν το σχολείο μας από τη γειτονιά και την αληθινή ζωή. Τα ίδια μίζερα βιβλία θα προσπαθούν να χωρέσουν στις λειψές τους σελίδες –αν είναι δυνατόν- τη γνώση και τον πολιτισμό μας. Επιστρέφουμε. Στο σχολείο που μας έλειψε περισσότερο από ποτέ. Δεν χάσαμε τόσα πολλά χρήματα (άλλωστε συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια), όσο χαμόγελα και ματιές παιδικές. Χάσαμε τη νυσταγμένη καλημέρα, την αγκαλιά των παιδιών μας, το βουητό των διαλλειμάτων. Επιστρέφουμε. Κι όλα είναι τόσο ίδια μα και τόσο διαφορετικά από πριν. Κουβαλάμε μαζί μας παρακαταθήκη τα λόγια που ειπώθηκαν και μας σημάδεψαν, τα ΟΧΙ μας που γράφτηκαν με προσωπικές θυσίες, το ανέβασμά μας πάνω από τα μικρά και τα τετριμμένα. Κουβαλάμε μαζί μας τις ματιές και τη στήριξη των γονιών που δεν ενέδωσαν στον κοινωνικό αυτοματισμό, αλλά μας χαμογελούσαν, μας χάιδευαν φιλικά και μας παρότρυναν να συνεχίσουμε. Φέρνουμε μαζί μας, τα λόγια και τα γραπτά των πληρωμένων κονδυλοφόρων που σαστισμένοι από την πρωτόγνωρη συμμετοχή και την κοινωνική αποδοχή του αγώνα μας, ψέλλιζαν λόγια άλλων εποχών, προσπαθώντας να φανούν χρήσιμοι στα αφεντικά τους. Πόσα μαθήματα θα μπορέσουμε να κάνουμε με όλα τούτα!! Πόσες «χαμένες» ώρες θα αναπληρώσουμε!! Επιστρέφουμε. Οι «ανέντιμοι», «οι τεμπέληδες και μίζεροι» δάσκαλοι, νίκησαν πρώτα από όλα την ίδια τους την ανάγκη: το νοίκι, τις δόσεις για το δάνειο. Νίκησαν τις σειρήνες τις υποταγής και του σκυμμένου κεφαλιού. Στους μονόδρομους της λιτότητας, της ανέχειας, του ατομισμού, των οικονομικών δεικτών που ευημερούν, ανοίχτηκαν και πάλι δρόμοι συμμετοχής, αλληλεγγύης, διεκδίκησης, αγώνα. Επιστρέφουμε. Και το πρώτο μας μάθημα θα είναι συνέχεια των έξη εβδομάδων του αγώνα μας. Θα είναι και πάλι Μάθημα από «Α»: Αγώνας, Απεργία, Αξιοπρέπεια.

Η μεγάλη απεργία

Η μεγαλειώδης απεργιακή κινητοποίηση των δασκάλων που αφού διένυσε 6 εβδομάδες, συνεχίζεται τώρα με άλλες μορφές (24ωρη απεργία στις 3 και 9 του Νοέμβρη και πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια), συγκλόνισε ολόκληρη τη χώρα. Με πρωτοφανή συμμετοχή σε όλη τη διάρκειά της, έφερε στην επικαιρότητα τα ζητήματα της εκπαίδευσης (από τους μισθούς πείνας των εκπαιδευτικών, έως το ρόλο του σύγχρονου σχολείου). Ανέδειξε και αναδεικνύει την αυταπάρνηση και τη δύναμη των απεργών, τη δύναμη της συλλογικότητας, τη δύναμη της διεκδίκησης απέναντι στα ρεύματα της υποταγής και του συμβιβασμού. Παρουσίασε σε όλη την Κοινωνία την ανάλγητη στάση της Κυβέρνησης που αποδείχτηκε μίζερη και μικρόψυχη στους εκπαιδευτικούς αλλά με χαριστικές παροχές στους επιχειρηματίες , τους τραπεζίτες και στους περιώνυμους κουμπάρους. Έφερε στην επικαιρότητα και τις δυσλειτουργίες του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που αντί να προτείνει και να παρουσιάσει τις θέσεις του για την Παιδεία, αναλώθηκε σε εσωστρέφεια και θολές απόψεις (άρθρο 16 ). Ήταν και συνεχίζει να είναι η πρώτη ουσιαστική αντίδραση στην θεωρία των μονεταριστικών μονοδρόμων και του νεοφιλελεύθερου μοντέλου ανάπτυξης της χώρας. Ο αγώνας αυτός αναδεικνύει στην πρώτη γραμμή το ζήτημα της δημόσιας, δωρεάν εκπαίδευσης, το ζήτημα της κρατικής επιχορήγησης για την παιδεία. Απέναντι σ’αυτό το αίτημα που αγκαλιάστηκε και αγκαλιάζεται από χιλιάδες γονείς, από τους εργαζόμενους, από τους μαθητές και τους φοιτητές, η κυβέρνηση αντιτάσσει τον οικονομικό στραγγαλισμό της παιδείας και στο νέο προϋπολογισμό με το ακόμα πιο μειωμένο ποσοστό που προβλέπει. Διά στόματος πρωθυπουργού έθεσε ευθέως το ζήτημα της ιδιωτικοποίησης, της εισόδου των χορηγών στην εκπαίδευση (π.χ. για τις σχολικές βιβλιοθήκες) μετατρέποντας την παιδεία από κοινωνικό δικαίωμα, που το κράτος είναι υποχρεωμένο να παρέχει, σε ατομική υπόθεση του καθενός και σε υπόθεση κερδοσκοπίας των ιδιωτών. Ο αγώνας μας είναι αγώνας διαρκείας, παρατεταμένος, πανεκπαιδευτικός και πανεργατικός. Οι εκπαιδευτικοί είναι περήφανοι για τον αγώνα που έδωσαν. Συνεχίζουν αποφασιστικά, συνεχίζουν μαχητικά προσπαθώντας να οικοδομήσουν στην πράξη εκείνο το μέτωπο παιδείας – εργασίας που θα μπει φραγμός στην αντιλαϊκή και αντιεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης.

Παγκόσμια Μέρα του εκπαιδευτικού

Ο κόσμος της εκπαίδευσης θυμίζει τρικυμισμένη θάλασσα. Δασκάλες και δάσκαλοι, καθηγητές και καθηγήτριες, όλων των βαθμίδων, κατεβαίνουν στους δρόμους του αγώνα, αλλά η εξουσία κλείνει τα αυτιά της στα δίκαια αιτήματά τους, συκοφαντεί , υβρίζει και παραπέμπει στο αόριστο μέλλον την πραγμάτωση των υποσχέσεων για καλύτερη εκπαίδευση και αναβάθμιση του κύρους και της θέσης των εκπαιδευτικών. Από τους ανέμους φουρτουνιάζει η θάλασσα, και, όταν η εξουσία σπέρνει ανέμους, θύελλες θα θερίσει. Ο ασκός του Αιόλου, που άνοιξε ανενδοίαστα η κυβέρνηση, δεν είναι άλλος από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που με συνέπεια ακολουθεί. Πολιτικές που υπονομεύουν τον καθολικό χαρακτήρα του δικαιώματος στη μόρφωση, ψαλιδίζοντας ολοένα και περισσότερο τα μορφωτικά εφόδια των παιδιών των εργαζομένων, των "μη εχόντων" και των κοινωνικά αποκλεισμένων. Έτσι, δεν είναι καθόλου περίεργο που ο εκπαιδευτικός κόσμος στην Ελλάδα γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα με αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Η Παγκόσμια Ημέρα των Εκπαιδευτικών (5 του Οκτώβρη), είναι μια ευκαιρία να τονιστεί ο ρόλος του εκπαιδευτικού και η σημασία του στην κοινωνία. Ιδιαίτερα φέτος που τα ζητήματα της εκπαίδευσης αλλά και των εκπαιδευτικών, είναι στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας και η μεγαλειώδης απεργιακή κινητοποίηση των Δασκάλων της Πρωτοβάθμιας βρίσκεται στην 3η εβδομάδα της.
Στις 5 Οκτωβρίου 1966 η παγκόσμια κοινότητα των εκπαιδευτικών έκανε ένα σημαντικό βήμα μπροστά. Ένα ειδικό διακυβερνητικό συμβούλιο υιοθέτησε την πρόταση της Ουνέσκο/ILO η οποία αναφερόταν στη θέση των εκπαιδευτικών. Η πράξη αυτή έδωσε, για πρώτη φορά, στους εκπαιδευτικούς όλου του κόσμου, ένα εργαλείο που καθορίζει τις υποχρεώσεις τους και διεκδικεί τα δικαιώματά τους. Υιοθετώντας την πρόταση αυτή ομόφωνα οι κυβερνήσεις αναγνώρισαν τη σημασία, για κάθε κοινωνία, ενός εκπαιδευτικού προσωπικού με ικανότητες και προσόντα. Εδώ βλέπουμε την αναντιστοιχία λόγων και έργων. Ενώ ΟΛΕΣ οι Κυβερνήσεις, αναγνωρίζουν στα χαρτιά τη σπουδαιότητα του λειτουργήματος του εκπαιδευτικού, στην πράξη, επιθυμούν έναν κακοπληρωμένο, ανενημέρωτο και χειραγωγημένο εκπαιδευτικό, που θα αποτελεί το μακρύ χέρι της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας. Έναν δάσκαλο που δεν θα έχει λόγο για το τι, πως, και πότε θα διδάξει.
Στις σύγχρονες κοινωνίες, σε ένα άκρως ανταγωνιστικό πλαίσιο που επιβάλλει ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, ο ρόλος της εκπαίδευσης αναδεικνύεται καθοριστικός για τη δυνατότητά τους να αντεπεξέρχονται στις απαιτήσεις αυτού του χωρίς όρια ανταγωνισμού. Ο Basil Bernstein, με τον όρο "καθολικά παιδαγωγημένη κοινωνία", προσδιορίζει μια κοινωνία σε όλες τις βασικές πτυχές της οποίας κυριαρχεί η εκπαιδευτική διαδικασία. Η ραγδαία τεχνολογική ανάπτυξη, η έμφαση στην οικονομία της γνώσης, οι εξελίξεις στις τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνίας, οι αλλαγές στις ίδιες τις διαδικασίες παραγωγής και οργάνωσης της εργασίας επηρεάζουν καθοριστικά και το περιεχόμενο και τις μεθόδους διδασκαλίας και μάθησης. Θα υπέθετε κανείς ότι οι συνθήκες αυτές επηρεάζουν θετικά τη θέση και το κύρος των εκπαιδευτικών, ως της επαγγελματικής ομάδας που διαδραματίζει τον βασικό ρόλο στη διαδικασία αναπαραγωγής του εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού που απαιτεί ο σύγχρονος καπιταλισμός. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι, ενώ οι εκπαιδευτικοί θεσμοί διευρύνονται και αναβαθμίζονται, το εκπαιδευτικό επάγγελμα υποβαθμίζεται συνεχώς. Τούτη την υποβάθμιση, οι εκπαιδευτικοί την αντιπαλεύουν και θα συνεχίσουν να το κάνουν έως ότου η Κυβέρνηση αναλογιστεί τις ευθύνες της και εκπληρώσει τις υποσχέσεις της.
[1] Ο Νίκος Μεντζίνης είναι Δάσκαλος και Πρόεδρος του Νομαρχιακού Τμήματος της ΑΔΕΔΥ

Τα Δημαρχεία της γειτονιάς

Μια μεγάλη αλλαγή έχει συντελεστεί στην διάρθρωση των μεγάλων Δήμων, που είναι ικανή να αλλάξει το τοπίο και να δώσει την αναγκαία ώθηση στην παραπέρα ανάπτυξη και στη συμμετοχή των πολιτών. Και αναφέρομαι στην δημιουργία των Δημοτικών Διαμερισμάτων. Τα Δημοτικά Διαμερίσματα, σύμφωνα με τα όσα προβλέπει ο νέος κώδικας δήμων και κοινοτήτων, θα διοικούνται από τα συμβούλια των δημοτικών διαμερισμάτων που θα αποτελούνται από 15 άτομα. Θα συνεδριάζουν για να συζητήσουν θέματα που αφορούν στην εδαφική τους περιφέρεια, και θα ασχολούνται με την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του δήμου, την ύδρευση και αποχέτευση, τα κοινόχρηστα δίκτυα, την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, κυκλοφοριακά ζητήματα, την εκτέλεση έργων και την αξιοποίηση των τοπικών πόρων. Όσον αφορά στις αρμοδιότητες που θα έχουν αυτές θα προσδιορίζονται από το δημοτικό συμβούλιο, το οποίο μάλιστα θα εγκρίνει και τον προϋπολογισμό του κάθε διαμερίσματος, το οποίο θα έχει ειδικά γραφεία για να λειτουργεί.
Πως θα βοηθήσουν την ανάπτυξη της γειτονιάς μας;
Όλα τα ζητήματα που μας αφορούν και δυσκολεύουν τη ζωή μας (από την αποχέτευση ως το κυκλοφοριακό και τα μικρά ή μεγαλύτερα έργα πνοής για τη γειτονιά μας), θα αποφασίζονται σε επίπεδο διαμερίσματος (άρα με άμεση δικιά μας γνώση και απόφαση) και θα προωθούνται στο δημοτικό συμβούλιο, όπου θα εγκρίνεται και σχετικός προϋπολογισμός για κάθε διαμέρισμα. Θα παρακολουθείται δε, από το συμβούλιο διαμερίσματος η πρόοδος της υλοποίησής τους.
Η συμμετοχή μας είναι απαραίτητη προκειμένου να αναζητήσουμε τρόπους εξόδου από το κυρίαρχο μοντέλο της ιδιωτικοποιημένης αυτοδιοίκησης. Για να εφαρμόσουμε τις αρχές της εθελοντικής δράσης και της από τα κάτω διαχείρισης των ζητημάτων. Για να δημιουργήσουμε μια πόλη ανθρώπινη, που να αξίζει να ζούμε , εμείς και τα παιδιά μας

Ανοιχτή επιστολή σε υποψήφιο απεργοσπάστη

- Εσείς κυρία θα απεργήσετε;
- Φυσικά παιδί μου.
- Και θα πληρώνεστε τις μέρες της απεργίας;
- Όχι παιδί μου.
- Κι αν τα αιτήματα σας δικαιωθούν θα αφορούν κι αυτούς που δεν απήργησαν;
- Μα φυσικά.
- Μα αυτό κυρία, εκτός από άδικο, είναι κι άτιμο.
(αυθεντικός διάλογος ανάμεσα σε εκπαιδευτικό και μαθητή λίγο πριν την απεργία)
Μας έλεγες: «Με 24ωρες και 48ωρες απεργίες τίποτα δεν γίνεται»
Για αυτό και 'μεις αποφασίσαμε αγώνα διαρκείας.
Αν έρθεις μαζί μας θα είμαστε πιο δυνατοί.
Αν έρθεις μαζί μας θα νικήσουμε συντομότερα.
Μας λες: «Λεν μπορώ να χάσω μεροκάματο. Δεν έχω. Με πνίγουν οι ανάγκες. Λυπάμαι.»
Σου λέμε: Δεν απεργεί αυτός που «έχει». Απεργούμε όλοι για να «έχουμε».
Και το δικό μας βιβλιάριο αδειάζει πριν τελειώσει το δεκαπενθήμερο.
Κι εμείς δάνεια έχουμε. Κι αν χρειαστεί θα ξαναδανειστούμε,
για να μη γίνουμε άδικοι, άτιμοι κι ανεύθυνοι. Για να μη γίνουμε απεργοσπάστες.
Κατάλαβέ το. Μας προσβάλλει ο εγωισμός σου. Κι εμείς ανάγκες έχουμε. Γι' αυτό και απεργούμε.
Μας λες: «Πρέπει να βρούμε διαφορετικές μορφές πάλης»
Σε προσκαλέσαμε σε τόσες συνελεύσεις και σε προσκαλούμε και τώρα να 'ρθεις μαζί μας και να μας πεις τις δικές σου μορφές πάλης
για να τις περπατήσουμε μαζί.
Σου λέμε πάντως καθαρά και ξάστερα:
στο βασίλειο της «ελεύθερης οικονομίας»
τα πάντα «κοστίζουν».
Και πάνω απ' όλα οι αγώνες.
Μας λες: «έλα μωρέ, με την απεργία τίποτε δεν γίνεται».
Σου λέμε: Πολλά γύρω μας γίνανε.
Μήπως δεν ξέρεις ότι τίποτα δεν μας χαρίστηκε;
Μήπως δεν ξέρεις ότι αυτά που σήμερα ακόμα κρατάμε
τα πήραμε με τους αγώνες των προηγούμενων;
Άλλωστε καταλαβαίνεις τι μας περιμένει χωρίς την απεργία.
Το βλέπεις δέκα χρόνια τώρα. Στη δουλειά που κάθε χρόνο γίνεται και χειρότερη.
Στο μισθό που λιγοστεύει.
Στη σύνταξη που απομακρύνεται.
Στα μάτια των μεγαλύτερων μαθητών που κάθε μέρα αδειάζουν από τη
δυσπιστία γι' αυτό που τους περιμένει.
Την απεργία δεν την κάνουμε εμείς. Την κάνουν αυτοί
που κάθε μέρα πριονίζουν περισσότερο το δικαίωμά μας να εργαζόμαστε με αξιοπρέπεια.
Αυτοί που με τους ασφαλιστικούς τους νόμους θέλουν να κάνουν τις τάξεις μας -εκτός από χώρους ζωής μας- και χώρους θανάτου μας.
Αυτοί που πιστεύουν πως δεν πιστεύουμε τα λόγια για
αλληλεγγύη, αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη
που καθημερινά διδάσκουμε στους μαθητές μας.
Μας λες: «ποιος θα μας ακούσει; ποιος νοιάζεται τώρα για την εκπαίδευση;»
Σου απαντάμε. Εσύ. Κι εμείς. Και χιλιάδες άλλοι
που βλέπουν πως το αυτονόητο στις μέρες μας παράλογο βαφτίζεται,
πως το αίτημα να ζούμε με αξιοπρέπεια από το μισθό μας βαφτίζεται κλοπή,
πως το δικαίωμα στη δουλειά και τη μόρφωση βαφτίζεται άχρηστη πολυτέλεια,
πως η καταδίκη των φτωχών μέσα από την εμπορευματοποίηση της παιδείας
λογίζεται μεγάλη εξυπνάδα,
πως το ανθρωπιστικό κέρδος από την κουλτούρα υποχωρεί
μπροστά στην «κουλτούρα του κέρδους».
Μας λες: «δεν έχω εμπιστοσύνη στην ηγεσία»
Σου λέμε: Σε προσκαλούμε (και τώρα)
να 'ρθεις στις συνελεύσεις για να σ’ ακούσουμε και να μας ακούσεις.
Να δικαιολογήσουμε το «συν» του συνάδελφου μέσα από την κοινή μας απόφαση.
Κι αν χάσουμε να ψάξουμε μαζί για το λάθος.
Για να ξαναρχίσουμε τους αγώνες πιο σωστά.
Έτσι κι αλλιώς θα έχουμε κερδίσει τη δυνατότητα να είμαστε μαζί,
χωρίς να ντρέπεσαι, χωρίς να ντρεπόμαστε. Κι αν κερδίσουμε μαζί να χαρούμε.
Λες στους μαθητές σου: «στη ζωή πρέπει να βαδίζετε με ψηλά το κεφάλι»
Σε ρωτάμε: Με πόσο ψηλά το κεφάλι μπορούν να βαδίσουν οι «προσκυνημένοι»; Το ξέρεις καλά και το ξέρουμε. Οι μεγάλες λέξεις που χρησιμοποιείς για να αποφύγεις τη
συστράτευση έχουν ένα μεγάλο πλεονέκτημα. Πίσω τους μπορούν να κρυφτούν μικροί άνθρωποι.
Σου λέμε λοιπόν για στερνή φορά:
Όποιος μάθημα κάνει σαν αρχίζουν τα μαθήματα των αγώνων κι αφήνει άλλους να αγωνισθούν για πράγματα που κι αυτόν τον αφορούν
θα πρέπει δειλός κι ανεύθυνος να λέγεται.
Κι αν έρθει στην ήττα για να πει «εγώ σας τάλεγα»
θα πρέπει επιπλέον κι αναίσθητος να λέγεται:
αφού τα πράγματα που χάθηκαν κι αυτόν αφορούσαν.
Κι όταν έρθει στη νίκη με το τενεκεδάκι του απεργοσπάστη να μοιραστεί τα κέρδη,
πέρα από δειλός και ανεύθυνος και αναίσθητος,
κι άτιμος να λέγεται πρέπει, αφού τα πράγματα που με την τιμή των αγώνων και τους αγώνες της τιμής κερδήθηκανήταν πράγματα που κι αυτόν αφορούσαν

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ...

Σκέψου συνολικά ..δράσε τοπικά

Το παραπάνω σύνθημα που βγήκε από τη δράση των περιβαλλοντικών και οικολογικών ομάδων στη δεκαετία του `80, πιστεύω, ότι συνεχίζει και σήμερα να περικλείει μέσα του μια μεγάλη αλήθεια και να σηματοδοτεί τη δράση ατόμων και ομάδων με ανησυχίες και ενδιαφέροντα για τον τόπο τους. Ουσιαστικά τι μας προτρέπει να κάνουμε; Να έχουμε στην οποιαδήποτε δράση μας, μια σφαιρική (σχεδόν παγκόσμια), γνώση και θεώρηση των πραγμάτων, αλλά να επικεντρώνουμε κάθε φορά σε κάτι μοναδικό και κοντινό μας με συνέπεια, μεράκι και πρόγραμμα ικανό να το μετασχηματίσει, κι ας θεωρείται από τους πολλούς «μικρό» και άνευ αξίας.
Σε φιλική κουβέντα, όταν τόλμησα να πω ότι θα με ενδιέφερε η «έκθεσή» μου για ένα από τα δημοτικά διαμερίσματα, κόντεψαν να με λυντσάρουν. Όλοι τους απορούσαν πως είναι δυνατόν να μπει κάποιος σε τέτοια διαδικασία. Στο μυαλό τους η πολιτική δράση, συνήθως ταυτίζεται τουλάχιστον με το αξίωμα του Βουλευτή και πάνω. Αδυνατούσαν να συνειδητοποιήσουν, ιδίως όσοι δεν είχαν ποτέ τους την οποιαδήποτε κοινωνική, συνδικαλιστική ή άλλη δράση, αλλά «ουρανοκατέβατοι» και «πορφυρογεννημένοι», κατεβαίνουν στην πολιτική κονίστρα, πως είναι δυνατόν κάποιος που συμμετέχει 20 χρόνια στα κοινά, να ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο. Η αντίδρασή τους με έπεισε για την ορθότητα της απόφασής μου.
Για όσους από μας η πολιτική δράση, δεν αποτελεί σκαλοπάτι και άλλοθι για κάτι άλλο (αξίωμα ή έμμισθη θέση), αλλά βασική ανάγκη έκφρασης και δραστηριοποίησης, η συμμετοχή μας στο βασικό, πρωταρχικό πλέον, κύτταρο της αυτοδιοίκησης είναι αναγκαία. Για να μπολιάσουμε από την αρχή τούτο το συκοφαντημένο και σε πολλές περιπτώσεις νεκρό σώμα της αυτοδιοίκησης με τις αρχές της ουσιαστικής λαϊκής συμμετοχής και δράσης. Για να συναντήσουμε επιτέλους τους πολίτες στο ζωτικό χώρο της γειτονιάς (βασικό κομμάτι της λειτουργίας μιας πόλης, μα παραμελημένο). Για να αναζητήσουμε τρόπους εξόδου από το κυρίαρχο μοντέλο της ιδιωτικοποιημένης αυτοδιοίκησης. Για να εφαρμόσουμε τις αρχές της εθελοντικής δράσης και της από τα κάτω διαχείρισης των ζητημάτων. Για να δημιουργήσουμε μια πόλη ανθρώπινη, που να αξίζει να ζούμε , εμείς και τα παιδιά μας.

1η Μέρα στο σχολείο

Άνοιξαν τις πόρτες τους τα σχολεία και υποδέχτηκαν τους χιλιάδες μαθητές και μαθήτριες για άλλη μια φορά και μαζί τους ήρθαν στην επιφάνεια τα προβλήματα που συνεχίζουν να ταλανίζουν την εκπαίδευση. Προβλήματα χρόνια που έχουν να κάνουν με την υλικοτεχνική υποδομή (αίθουσες τσιμεντένιες και άχαρες), τις άθλιες μίζερες αυλές που χωρίς πράσινο, προσπαθούν να ξεκουράσουν από τον κάματο της μέρας (οι πιο σκληρά εργαζόμενοι είναι οι μαθητές μας) και να φιλοξενήσουν τα παιχνίδια των παιδιών μας. Με κενά σε εκπαιδευτικούς όλων των ειδικοτήτων ( αυτή τη στιγμή ξεπερνούν τους 170 σε όλο το Νομό, χωρίς να συνυπολογιστούν οι εκπαιδευτικοί που απουσιάζουν από το Ολοήμερο που καρκινοβατεί) . Εκπαιδευτικοί κακοπληρωμένοι (ο μισθός τους στο 45%-55%, του μέσου Ευρωπαϊκού), που γερνούν στις έδρες. Εκπαιδευτικοί που λοιδορούνται από την ηγεσία του ΥΠΕΘ, σαν τεμπέληδες και ψεύτες (τελευταίο παράδειγμα το ζήτημα των γυναικών που εγκυμονούν).
Προβλήματα φετινά που έχουν να κάνουν με την καθυστερημένη και χωρίς επαρκή επιμόρφωση των εκπαιδευτικών νέων βιβλίων. Χιλιάδες τεύχη βιβλίων που οι δάσκαλοι, πιάνουν στα χέρια τους για πρώτη φορά, χωρίς να έχουν την παραμικρή άποψη για το περιεχόμενο, την διάρθρωση της ύλης, την σελιδοποίηση, το εικαστικό κομμάτι. Βιβλία που άλλοι κατασκεύασαν για αυτούς χωρίς αυτούς. Σε κάθε χώρα που σέβεται τον εαυτό της η διαδικασία αυτή θα κρατούσε 2-3 χρόνια. Θα έμπαιναν πιλοτικά τα νέα βιβλία και θα δοκιμάζονταν στην πράξη. Θα ζητούσαν τη γνώμη των μάχιμων εκπαιδευτικών της τάξης, θα σημείωναν τυχόν προβλήματα και δυσλειτουργίες, θα διόρθωναν τις ατέλειες, θα επιμόρφωναν επί μακρόν τους εκπαιδευτικούς και σταδιακά θα εντάσσονταν στο κανονικό πρόγραμμα. Εδώ, όλα τα παραπάνω έγιναν σε διάστημα 10 ημερών με 15 ώρες (ΝΑΙ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΩΡΕΣ επιμόρφωση)!!! Η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΠΘ, η Κυβέρνηση, στο όραμα της Κοινωνίας για ένα σύγχρονο και δημοκρατικό σχολείο, απαντά με επιστροφή στο παρελθόν: Δοτοί Προϊστάμενοι, ανυπαρξία σχεδιασμού και οράματος, κεντρικός μέχρις ασφυξίας έλεγχος, μετατροπή της εκπαιδευτικής διαδικασίας σε ρουτίνα, σχολείο εξεταστικό κέντρο, εκπαιδευτικοί κακοπληρωμένοι, ανεκπαίδευτοι, εύκολα χειραγωγίσημοι, ταξικός προσανατολισμός, αποδόμηση του δημόσιου σχολείου. Ας αντισταθούμε και ας δράσουμε όλοι μαζί Εκπαιδευτικοί και γονείς. Δεν πάει άλλο!!

Να τους σταματήσουμε...επιτέλους.

Έγκλημα στη σιωπή

Για 13^η ημέρα, το αίμα των αμάχων χύνεται στη γη του Λιβάνου και της Παλαιστίνης. Για άλλη μια φορά στη Μέση Ανατολή, το αίμα των αμάχων και των αθώων πολιτών χύνεται και κανείς από τους ισχυρούς της διεθνούς κοινότητας, δεν αντιδρά. Γιατί αντίδραση δεν είναι οι χλιαρές ανακοινώσεις όπου θύτες και θύματα καλούνται να δείξουν αυτοσυγκράτηση. Η κολοσσιαία πολεμική μηχανή του Ισραήλ, έχοντας την απόλυτη στήριξη των ΗΠΑ ( Veto στον ΟΗΕ, ακόμα και για απλή καταδίκη), σαρώνει , όχι τις πολεμικές δυνάμεις του Λιβάνου και των Παλαιστινίων, αλλά τις υποδομές των χωρών αυτών. Ηλεκτρικό, νερό, οδικό δίκτυο, αεροδρόμια, λιμάνια. Η συλλογική ευθύνη στο αποκορύφωμά της. Και η Ευρώπη, αλλά και η Κυβέρνησή μας, σφυρίζει αδιάφορη και για άλλα τυρβάζει. Ενώ έσπευσε να καταγγείλει την εκλογική επιτυχία της Χαμάς στην Παλαιστίνη και να τιμωρήσει έναν ολόκληρο λαό για τις πολιτικές του επιλογές, σιωπά και συσκέπτεται μπροστά στην ολοσχερή καταστροφή μιας χώρας και στην τιμωρία ενός ολόκληρου λαού. Ανθρωπιστική καταστροφή, ονόμασε η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας τις επιθέσεις. Και σαφώς δεν είναι η πρώτη!! Επί σειρά ετών, ένας ολόκληρος λαός τιμωρείται γιατί αγωνίζεται για το αυτονόητο: Τη δημιουργία μιας ελεύθερης πατρίδας. Και συκοφαντείται ο αγώνας τους και ονομάζεται «τρομοκρατικός». Στην εποχή της «αυτοκρατορίας» και της παντοδυναμίας των ΗΠΑ, κάθε κίνηση που αντιστρατεύεται τα συμφέροντά τους, αυτόματα τοποθετείται στον «άξονα του κακού» και δαιμονοποιείται, προκειμένου να καταστεί εύκολα αντιμετωπίσιμη. Κι όμως ο ηρωικός αγώνας του Παλαιστινιακού λαού και όσων αντιστέκονται, αντέχει και αποτελεί μόνιμο αγκάθι στην ιμπεριαλιστική πολιτική τους. Και χρειάζεται μια απάνθρωπη πολεμική μηχανή, για να προσπαθήσει να κάμψει το φρόνημά τους. Μέχρι τώρα δεν τα καταφέρνει. Και όσο υπάρχουν κινήματα στήριξης και συμπαράστασης σε τούτο τον αγώνα, κινήματα λαϊκά σε όλο τον κόσμο, υπάρχει ακόμα ελπίδα για όλους μας: Για να αντιπαλέψουμε τη βαρβαρότητα και την εγκληματική πολιτική τους. Γιατί δεν μπορούμε και δεν πρέπει να θρηνούμε από τον καναπέ μας. Γιατί η αδράνειά μας είναι ή γίνεται συνενοχή. Καιρός να πάρουμε μέρος σε τούτο τον πόλεμο ενάντια στην αδικία και την καταστροφή. Και να υψώσουμε τη φωνή μας. Και να ζητήσουμε εμείς, αφού δεν το κάνουν οι Κυβερνώντες: Σταμάτημα της βαρβαρότητας εδώ και τώρα.

Ενας Βρώμικος...πάλι πόλεμος

Σειρές από ξύλινα φέρετρα. Από τοσοδούλικα μικρών παιδιών (ψεύτικα φαίνονται), ως αυτά των υπερήλικων. Σωριάζονται στο έδαφος. Δυο τρεις σειρές από πλαγιαστά γράμματα με μαρκαδόρο, τα στολίζουν, μα αδυνατούν να περιγράψουν τη ζωή που χάθηκε (όσο μικρή κι αν είναι ), σε λίγες γραμμές. Είναι τα ονόματα των νεκρών. Τα διαβατήρια για το αιώνιο ταξίδι. Μπουλντόζες τα καλύπτουν βιαστικά, σαν να ντρέπονται για το έγκλημα. Δεν υπάρχουν οικείοι να τα μοιρολογήσουν και να σπαράξουν στο τελευταίο ταξίδι. Οι μάνες έχουν μπουχτίσει από το ξόδεμα της ζωής, από το κλάμα και τα δάκρυα και σε κοιτάνε κατάματα μέσα από την τρεμάμενη κάμερα. Δίπλα σωριασμένα ερείπια. Σωροί ερειπίων: Τσιμέντο, σίδερα, πλαστικά και ανάμεσά τους ένα παιδικό παιχνίδι, μια κούκλα που σώθηκε κι αναζητά παιδικά χέρια να την αγγίξουν. Ή ένα σκεύος μαγειρικής που κουράστηκε να τρέφει ζωντανούς ανθρώπους και ξεκουράζεται. Πόλεις σε ερείπια. Εκεί που ζούσαν χιλιάδες άνθρωποι: ερωτεύονταν, δούλευαν, ονειρεύονταν, τώρα σιωπή. Μόνο τα ουρλιαχτά των σειρήνων τη διακόπτουν. Ανθρώπινες ζωές σε ερείπια. Κομβόι αυτοκινήτων, γέφυρες σπασμένες, νοσοκομεία πλημμυρισμένα από ανθρώπινα κορμιά ματωμένα. Πιο πέρα, ζωντανοί άνθρωποι με όλο το βιος τους συμπυκνωμένο σε δυο τρία δέματα, στοιβάζονται σε υπόγεια. Περιμένοντας.
Η οθόνη τρεμοπαίζει και αλλάζει εικόνες ταχύτατα. Αεροδρόμια με υπερσύγχρονα τζετ, κόκκινα χαλιά, λαμπερά χαμόγελα, ηλιοκαμένα πρόσωπα, χειραψίες φιλικές. Γυναίκες και άντρες καλοζωισμένοι, με κοστούμια και ταγέρ σε σκούρο χρώμα. Τραπέζια τεράστια αστραφτερά, με φακέλους. Δηλώσεις σοβαρές μπροστά σε νυσταγμένες κάμερες, που μιλούν για αγώνα ενάντια στην «τρομοκρατία», για προσπάθειες της διεθνούς κοινότητας, για μόνιμη ειρήνη, για ανάπτυξη. Πόντιοι Πιλάτοι σε σύγχρονη έκδοση, νίπτουν τας χείρας τους και επιβιβάζονται σε αστραφτερά αυτοκίνητα και πάνε σε άλλες συσκέψεις, να διαπραγματευτούν άλλα θέματα, να επιλύσουν άλλες κρίσεις.
Ο καναπές βουλιάζει και με αγκαλιάζει γλυκά. Το τραπέζι γεμάτο από ποτά και φαγητά. Πολύχρωμα περιοδικά με παραλίες μαγευτικές, φοίνικες, κορμιά ερωτικά με μαυλίζουν. Το χέρι μου μηχανικά αλλάζει το κανάλι.

Η ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΜΟΥ!!!

ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΠΟΥ Η ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΕΓΙΝΕ ΣΤΑ 30 ΜΟΥ, ΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΗς ΠΡΩΤΗΣ (ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΑΚΙΑ ΤΟΥΣ ΦΤΙΑΓΜΕΝΗ) ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΜΟΥ (ΠΡΩΤΟς ΑΠΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΗ ΦΩΤΟ) ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ ΤΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΠΛΗΞΗ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΚΑΜΑΡΙ..
http://www.3bcc.tk/

ΤΑ ΔΙΛΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ

Ξεκίνησε η επίσημη προεκλογική περίοδος και τις επόμενες βδομάδες με την ανακοίνωση των συνδυασμών, θα μπούμε δυναμικά στην περίοδο εκείνη όπου προγράμματα και υποψήφιοι θα κονταροχτυπηθούν και θα προσπαθήσουν να πείσουν. Να πείσουν όλους εμάς για τη συνέπεια, τη σοβαρότητα, αλλά κι την προοπτική των οραμάτων και των σχεδίων τους.
Υπάρχει όμως σοβαρό διακύβευμα σε τούτες τις εκλογές; Η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι καταφατική. Η εποχή που διανύουμε έχει κάποια ειδικά χαρακτηριστικά. Ο πολίτης και τα δικαιώματά του βρίσκονται στο επίκεντρο κάθε σχεδιασμού, κάθε δράσης. Πολλές φορές με στόχο και σκοπό τον περιορισμό ή την εξαφάνισή τους. Η παραδοσιακή δομή του υπερτροφικού κράτους, ο συγκεντρωτισμός, η αδιαφάνεια, η συντηρητική δομή, η παρεμπόδιση, η δυσκινησία , δυστυχώς επανέρχονται στο προσκήνιο, είτε με νομοθετικές ρυθμίσεις ( βλέπε Νόμο της ΝΔ για το 42% για εκλογή τοπικών αρχόντων, είτε με την προσπάθεια επανασύστασης του πελατειακού κράτους της δεκαετίας του 1960). Η «γραμμή» λοιπόν, που χωρίζει τις πολιτικές δυνάμεις είναι εμφανής και ζωντανή. Σε αντίθεση με την πολιτική της Δεξιάς, οι προοδευτικές δυνάμεις, κι όσοι οραματίζονται μια νέα και σύγχρονη αποκεντρωμένη τοπική εξουσία, θα πρέπει να παλέψουν για: α) Τη δημιουργία ισχυρών Δήμων
β) Την ενίσχυση των Νομαρχιών
γ)Τη δημιουργία ισχυρών περιφερειών, με δημοκρατικά εκλεγμένους περιφερειάρχη και περιφερειακό συμβούλιο
και δ) τον περιορισμό του κεντρικού κράτους σε επιτελικό ρόλο.
Θα πρέπει να δώσουν τη μάχη να καταστήσουν αυτή την ειδοποιό διαφορά σαν το κρίσιμο μέγεθος που όλοι μας θα πρέπει να σταθμίσουμε και να απαντήσουμε με την ψήφο μας. Ένα άλλο κρίσιμο διακύβευμα είναι τα πρόσωπα που θα κληθούν να υλοποιήσουν τούτες τις πολιτικές και να δώσουν ένα νέο δείγμα πολιτικής δράσης. Η «αρχαία σκουριά», που επί σειρά ετών παρέμενε στο προσκήνιο εκμεταλλευόμενη πελατειακά αυτή την παρουσία πρέπει να εκλείψει. Ότι είχε να δώσει το έδωσε. Θα πρέπει επιτέλους να δώσουν τη θέση τους σε πρόσωπα άφθαρτα, νέα (όχι τόσο βιολογικά όσο στις ιδέες), και με όρεξη για προσφορά. Υπάρχουν αυτά τα πρόσωπα που με τη μικρή ή μεγαλύτερη διαδρομή τους, έχουν κάνει την διαφορά και έχουν δώσει δείγματα αυτής της νέας αντίληψης για την πολιτική, και στο χέρι μας είναι να τους επιλέξουμε και να τους στηρίξουμε.