Μηδέν πράττειν

Ας διαβαστεί τούτο το σημείωμα ως αποτέλεσμα της μελαγχολίας από το τέλος των καλοκαιρινών μας ταξιδιών. Τα αποκόμματα των εισιτηρίων, τα έντυπα των ξενοδοχείων, οι κάρτες και οι φωτογραφίες γεμίζουν το γραφείο. Τα άπλυτα αναπαύονται ακόμα στις βαλίτσες, κι εγώ μεταμορφωμένος σε έναν χαύνο, μάστορα της τακτικής «του σχεδόν τίποτα». Προσπαθώ να γεμίσω την οθόνη που τρεμοπαίζει με λέξεις , εγκώμια της τεμπελιάς.

Της τεμπελιάς που εγκληματεί ενάντια στην κοινωνία της εργασίας και της υπερκατανάλωσης, που ρίχνει πέτρες στα γρανάζια του άθλιου συστήματος που μας απομυζά. Παρεξηγημένη έννοια. Συγχέεται με την παραίτηση, την αδιαφορία για την πνευματική εργασία. Μέγα λάθος!!! Καμιά σχέση της τεμπελιάς που περιγράφω με την πνευματική ακινησία, που μπορεί να υπάρχει και στους πλέον εργασιομανείς.

Η τεμπελιά ας θεωρηθεί μια κατάσταση αποχής από τη μίζερη καθημερινότητα, αντίσταση στα πρέπει της αγοράς και της κατανάλωσης. Ας θεωρηθεί ως μια κατάσταση «προς τα μέσα αναζήτησης». Επιστημονικές και στέρεες βάσεις μας, οι θεωρίες του επίκουρου, του Πωλ Λαφάργκ, του Λάο Τσε. Απέναντι στην υστερία του καπιταλισμού για περισσότερα και γρηγορότερα, ας βουλιάξουμε μέσα μας, κρατώντας τα λίγα.

Ας μιμηθούμε κι εμείς την Κυβερνητική καλοκαιρινή ραστώνη, αρνούμενοι να ασχοληθούμε με τα τρέχοντα και τα πεζά. Αφ` υψηλού ας παρατηρούμε τα συμβάντα, κρατώντας τα επουσιώδη για τους άλλους, σημαντικά για μας: Τις μικρές λεξούλες , τις χειρονομίες και τις ματιές που υπόκωφα φωνάζουν και κινητοποιούν βαθύτερα. Ας απολαύσουμε τους εαυτούς μας και τους δικούς μας ανθρώπους . Ας μοιραστούμε την αναζήτηση τούτη. Ας πετάξουμε τα δυσκίνητα πρέπει, για να γεννηθεί, να καρπίσει στο κενό τούτο το νέο, το ποθούμενο, που μας αρνείται η καθημερινότητα . «Ας είμαστε τεμπέληδες σε όλα εκτός από τον έρωτα και την τεμπελιά» Δημοσιεύτηκε και στο cretalive.gr

Η Ελλάδα που αντιστέκεται....

Μετά από ένα βάρβαρο χειμώνα, αποφασίσαμε  κι εμείς να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Κυβέρνησης, να κάνουμε διακοπές χωρίς τύψεις. Αρχίσαμε τα σχέδια και τα διαδικτυακά ψαξίματα. Βλέπεις οι περικοπές στο μισθό σοβαρές και με αποθέματα μηδέν, η μόνη λύση ήταν να βρεις τον καλύτερο συντελεστή κόστους και καλού προορισμού (είδες που με  την ευκαιρία των spreads  και των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, ξεσκονίσαμε και τα οικονομικά εγχειρίδια των φοιτητικών μας χρόνων;)

Η Σύρος πάντα βρισκόταν στο πίσω μέρος του μυαλού μας, μα πάντα κάτι τύχαινε, μα φέτος ήταν η σειρά της και έτσι αποφασίστηκε. Και ήρθε η έκπληξη: Βρήκαμε μια Ελλάδα διαφορετική, μια Ελλάδα που δεν σε πληγώνει και δεν σε κάνει να ντρέπεσαι. Το Αιγαίο οργώνεται κυριολεκτικά από δεκάδες σύγχρονα, άνετα πλοία που κάνουν διαδρομές που παλιότερα ήθελες 6-10 ώρες, σήμερα σε 2 και 3!! Με συνέπεια λεπτού στις αναχωρήσεις, με καθαρές τουαλέτες, με τον ελληνικό καφέ στα 1,5 Ευρώ! Αποκάλυψη!! Το νησί μαγεία. Ηρεμία, παρά την πληθώρα τουριστών , ιδιαίτερα Ελλήνων, με συγκοινωνίες Ευρωπαϊκού επιπέδου. Με πολιτιστικά γεγονότα που κόστιζαν 10 Ευρώ, ενώ εδώ 20 και 25 (γιατί άραγε);

Συναντήσεις απρόσμενες: ξάφνου ένας ντόπιος με κρητική καταγωγή, και καθολική πίστη, μας αφιέρωσε μισή ώρα και μας ξενάγησε στον Άη Νικόλα  τον Πλούσιο (Ορθόδοξος ναός) , κάνοντας σχόλια που έκαναν εμάς του υποτιθέμενους ανεκτικούς στο διαφορετικό,  και προοδευτικούς να ντραπούμε. Οι γειτονιές του Μάρκου Βαμβακάρη ασύλληπτης ομορφιάς, με γωνιές που τις σκίαζαν συκιές, χαρουπιές, ελιές αλλά όχι φοίνικες!!!!!

 Μια βδομάδα ηρεμίας και μαγευτικής θάλασσας (δεν πληρώσαμε ούτε μια ομπρέλα γιατί ο Δήμος σε κάθε ακρογιαλιά, σε κάθε κολπάκι είχε μόνιμες καλαίσθητες ομπρέλες , ντουζ και χώρους για άλλαγμα), μια βδομάδα γιομάτη εικόνες, γεύσεις, μυρωδιές,  από μια πόλη κι ένα νησί, που στο παρελθόν του ήταν πρωτοπόρο (Νεώρια, βιομηχανική ανάπτυξη, συνδικαλιστικό κίνημα κλπ), αλλά και το τώρα , και το αύριο ελπίζω να είναι το ίδιο σημαντικό.

Στην επιστροφή, το Δημοκρατικό Ηράκλειο μας υποδέχτηκε με τον ταξιτζή να μας ζητάει 9,50 Ευρώ για την διαδρομή από το λιμάνι ως την Λ. Κνωσού. Προσγειωθήκαμε και πάλι στην πραγματικότητα. Δημοσιεύτηκε και στο cretalive.gr

Η αναγκαιότητα του αγώνα

Είναι κοινή παραδοχή ότι βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι. Η κοινωνία στο μεγαλύτερο μέρος της (αν εξαιρέσουμε μια μικρή κάστα που ζει με το μαύρο χρήμα της διαπλοκής και της αισχροκέρδειας), βιώνει μια πρωτόγνωρη λιτότητα και δεν βλέπει διέξοδο πουθενά. Τα προεκλογικά συνθήματα και οι αναλύσεις, έχουν γίνει κουρέλια και εκείνο που κυριαρχεί είναι η έλλειψη συγκροτημένου πολιτικού λόγου και σχεδίου.

Από την πλευρά της Κυβέρνησης ένας πρωτοφανής εκβιασμός ψυχολογικός και πολιτικός είναι σε εξέλιξη: Αφού επί σειρά μηνών τρομοκράτησε ολόκληρη την Κοινωνία, τώρα σε κάθε πρωτοβουλία της που διαλύει το Κοινωνικό Κράτος μας λέει: Διαλέξτε ανάμεσα στην πτώχευση της χώρας και στα μέτρα της τρόικας!!! Η πολιτική πράξη αντιμετωπίζεται ως λογιστική.

Η ΝΔ, παλεύει να βρει τον βηματισμό της και παραπαίει ανάμεσα στις εθνικιστικές κορώνες (βλέπε μεταναστευτικό) και αριστερίστικες καταγγελίες του μνημονίου.

Η παραδοσιακή αριστερά, μην έχοντας μια σύγχρονη ανάλυση για την παγκοσμιοποιημένη αγορά, από τη μια σαλπίζει επαναστατικές κορώνες περί επανάστασης και από την άλλη προσπαθεί να ισορροπήσει στην Ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και τις ανάγκες υπεράσπισης των κοινωνικών αγαθών που πλήττονται.

Η απογοήτευση και ο θυμός, είναι το συναίσθημα που κυριαρχεί σε εκείνους τους συντρόφους , που με τη συμμετοχή τους στα κοινά και στη μεγάλη Δημοκρατική παράταξη επί σειρά ετών , στόχο είχαν όχι την προσωπική τους βολή αλλά την αλλαγή της κοινωνίας. Απογοήτευση γιατί βλέπουν τις σταθερές χρόνων για Εθνική ανεξαρτησία, λαϊκή κυριαρχία και κοινωνική δικαιοσύνη , να γκρεμίζονται και θυμό γιατί συνειδητοποιούν, ότι αυτό που μένει στο απυρόβλητο είναι το μεγάλο κεφάλαιο επιχειρηματικό και τραπεζικό που ουσιαστικά δημιούργησε και επέκτεινε την κρίση.

Τούτη τη στιγμή δεν υπάρχει κάποιο νήμα που να ενώνει την οργανωμένη βάση του κινήματός μας , με την ηγεσία. Ιδεολογικές αρχές, θέσεις Συνεδρίων, διασκέψεων και προεκλογικών δεσμεύσεων, έχουν γίνει κουρελόχαρτα και τα πάντα αντιμετωπίζονται ως μονόδρομοι και θέσφατα.

Κάθε πολίτης συνειδητοποιεί , ότι η κρίση είναι υπαρκτή και οι ευθύνες της δεξιάς τεράστιες. Καταλαβαίνει ότι είναι υπαρκτές οι πιέσεις από την κυριαρχία των αγορών επί της πολιτικής, καθώς και την κυριαρχία της συντηρητικής πλειοψηφίας στην Ευρώπη. Από την άλλη, βλέπει ότι η Κυβέρνηση, δεν λαμβάνει επαρκώς υπόψη τις ανάγκες της κοινωνίας και δεν ενεργοποιεί δυνάμεις που θα μπορούσαν να ανατρέψουν τον υπάρχοντα αρνητικό συσχετισμό. Έξοδος από την κρίση σημαίνει πρώτα δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, ανακατανομή και ανάπτυξη. Έξοδος από την κρίση σημαίνει αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος και την τιμωρία των ενόχων. Έξοδος από την κρίση σημαίνει νέα αρχή, νέα κοινωνική συμμαχία που θα υπερασπιστεί το σοσιαλισμό και όχι τη βαρβαρότητα. Δεν πρέπει να αφήσουμε τις «αγέλες των λύκων» να κατασπαράξουν την κοινωνία, να εξαθλιώσουν τους εργαζόμενους να ανατρέψουν το δημόσιο κοινωνικό χαρακτήρα της ασφάλισης».

Το κίνημά μας, η οργανωμένη του βάση, έχει ευθύνη να παλέψει, να αποκρούσει, να αντεπιτεθεί σε αυτή την επίθεση.

Έχουμε υποχρέωση όλοι, όσοι τοποθετούμε τον εαυτό μας στη δημοκρατική παράταξη, να συνεχίσουμε τους δίκαιους αγώνες μας .Το κείμενο δημοσιεύθηκε και εδώ: www. cretalive.gr:

Αγώνας για τη σωτηρία της Κοινωνικής ασφάλισης

Τα αρπακτικά των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, των ασύδοτων αγορών, των χρηματιστηρίων και των τραπεζών οδήγησαν σε «χρεοκοπία» το δημόσιο κοινωνικό ασφαλιστικό σύστημα της χώρας και όχι οι εργαζόμενοι.

Δεν έχει ευθύνη η όποια κοινωνική πολιτική (έστω και με στρεβλώσεις ) που  είχε ακολουθηθεί μέχρι σήμερα.

 Λήστεψαν τα αποθεματικά των Ταμείων με τον τρόπο που αξιοποιήθηκαν επί μισό αιώνα ( εύκολο χρήμα για τις τράπεζες κ.λ.π.) και τελευταία με τα δομημένα ομόλογα.

Τώρα ζητούν την ισοπέδωση των εργαζόμενων, την εξοντωτική αύξηση των ορίων ηλικίας ανδρών και γυναικών, την προκλητική μείωση των συντάξεων για να «σωθούν» τα Ταμεία. Η συνέχεια της ανακοίνωσης της ΠΑΣΚ Δ/Υ εδώ:

Η μέση ηθική πλειοψηφία

Είναι δίπλα μας, ο καθημερινός άνθρωπος της διπλανής πόρτας. Αυτός που ερεθίζεται από τις χαζοχαρούμενες starlets των μεσημεριάτικων εκπομπών life style. Και καταγγέλλει σωρηδόν την ηθική κατάντια της εποχής μας. Ενημερώνεται από τους stars των εκπομπών λόγου σχεδόν καθημερινά, και έχει λόγο για όλα: («έλα μωρέ όλοι ίδιοι είναι» , “να καεί, να καεί το μπ…. Η Βουλή» κά).

Ξυπνά κάθε πρωί γιομάτος άγχος για τις κάρτες που χρωστά (τι διάολο το ήθελα το διακοποδάνειο;), για τις δουλειές που πάνε κατά διαόλου, την εφορεία που τον κυνηγά ( ο ίδιος βέβαια την κλέβει όποτε μπορεί), για τα ελλείμματα φταίνε οι άλλοι!!! Στριμωγμένος στην κίνηση, χαϊδεύει το ταμπλό στο νέο του ( με δανεικά) αυτοκίνητο, κορνάρει σαν δαιμονισμένος στο φανάρι και βρίζει την «κλώσα που δεν τον ρώτησε και αντί για πιάτα, οδηγεί). Στο γραφείο, κουτσομπολεύει τους συναδέλφους του και προσπαθεί να γίνει αόρατος από όλους (άσε τα κορόιδα να κάνουν τη δουλειά).

Γυρνάει στο σπίτι και κλειδαμπαρώνεται (τόσα γίνονται, γέμισε ο τόπος μετανάστες), από τις εφημερίδες κρατά τα dvd και άντε να διαβάσει και τα νέα της show biz, βρίζει όμως (τους αλήτες τους δημοσιογράφους). Μπροστά στην οθόνη της ΤV για ώρες, κάποιοι πιο προωθημένοι τη συνδυάζουν και με το laptop (facebook, άντε και κανένα blog από αυτά που τα λένε απλά και σταράτα κι έξω από τα δόντια και δείχνουν και κανένα σκανδαλάκι).

Σπαρταρά σαν ψάρι έξω από το νερό. Του έχουν στερήσει το οξυγόνο. Θα ήθελε κι αυτός να διαβάσει, να δει μια ταινία της προκοπής, να απολαύσει μια μουσική έξω από τα σουξέ της εποχής, να βγει και να δημιουργήσει παρέες αληθινές και φίλους και ουσιαστικές σχέσεις. Δεν θέλει να περιμένει ώρες στο πολιτικό γραφείο του Βουλευτή του για το ρουσφετάκι που έχει ανάγκη, δεν θέλει να βλέπει παντού εχθρούς και συνομωσίες. Δεν θέλει , αλλά δεν μπορεί. Βαθιά μέσα του ξέρει ότι και ο μετανάστης έχει δικαιώματα, αλλά είναι πιο εύκολο να τον διαμονοποιήσει και να τον στείλει στο διάολο και έξω από την Πατρίδα ΤΟΥ!! (να κάνουμε δημοψήφισμα ρε, να δούμε πόσοι Έλληνες, αληθινοί είμαστε!!!). Κι έχει ο θεός, θα βρει άλλους εχθρούς να στοχοποιήσει: τους ομοφυλόφιλους, τους αναρχικούς, αυτούς που λένε «Έλληνας γίνεσαι , δεν γεννιέσαι», τους «άλλους» γενικά, αυτούς που δεν είναι ίδιοι με αυτόν. Θέλει όλους να τους κάνει σαν τον εαυτό του. Θέλει ολόκληρη τη χώρα , χώρα της ασφυξίας, με πολίτες σκυφτούς και γκρίζους, σαν τη ζωή του.(Εφημερίδα "Νέα Κρήτη" Δευτέρα 17/05/2010)

Ασφαλιστικό

Μια πολύ καλή, βαθύτατα πολιτική ανάλυση για το πρόβλημα του ασφαλιστικού συστήματος της χώρας: "Το ασφαλιστικό συσχετίζεται με την γενικότερη κατάσταση της οικονομικής πολιτικής, τα ελλείμματα και τη σημερινή συγκυρία, τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις την ανεργία και την εισοδηματική πολιτική. Η κατάσταση στα ασφαλιστικά ταμεία διαρκώς χειροτερεύει αφού οι πραγματικές αιτίες ούτε στα όρια ηλικίας του ενεργού πληθυσμού ούτε στα όρια ηλικίας του ενεργού πληθυσμού ούτε στο ύψος των συντάξεων των ασφαλισμένων οφείλονται αλλά στην εκτεταμένη εισφοροδιαφυγή, τη λεηλασία των αποθεματικών των ταμείων από τις τράπεζες για τη δανειοδότηση των επιχειρήσεων και το χρηματιστήριο, από τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις, από την κακοδιοίκηση και την έλλειψη αποτελεσματικών οργανωτικών δομών και τεχνολογικής υποστήριξης".Η συνέχεια του άρθρου εδώ:

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ......

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ: ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΚΑΙ ΑΠΕΡΓΙΑ 4 και 5 του Μάη

Συνεχίζουμε τον αγώνα μας με :

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 27 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2010 ΚΑΙ ΩΡΑ 6.30ΜΜ ΣΤΗΝ ΠΛ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ.

ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 10 ΤΟ ΠΡΩΙ 

ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 4 ΤΟΥ ΜΑΗ

Το νεοφιλελεύθερο σοκ της ελληνικής κοινωνίας

Ζούμε μια εποχή πρωτόγνωρη, μια εποχή που βασικές οικονομικές, εργασιακές, ασφαλιστικές αλλά και κοινωνικές κατακτήσεις, στοχοποιούνται ως αιτίες  της οικονομικής δυσπραγίας της χώρας και καταργούνται σωρηδόν.  Εκείνο που κάνει εντύπωση είναι η δυσανάλογη αντίδραση της Κοινωνίας απέναντι σε όλα τούτα. Οι εξηγήσεις ποικίλες: άλλοι τα ρίχνουν στον κοινωνικό αυτοματισμό (να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα), άλλοι στην δεινή θέση των συνδικάτων, που είχαν και έχουν καλλιεργήσει πνεύμα αναμονής και παθητικότητας  στους εργαζόμενους, άλλοι στο πνεύμα ιδιώτευσης και ωχαδερφισμού που χαρακτηρίζει μεγάλη μερίδα της Κοινωνίας μας. Άλλοι μιλούν για το  «shock doctrine» (http://www.youtube.com/watch?v=b2tmV8PQV7I&feature=player_embedded) , στη θεωρία που ανέπτυξε τα τελευταία χρόνια η Καναδή δημοσιογράφος Νάομι Κλάιν.

Στο βιβλίο της με τον ίδιο τίτλο (The shock doctrine), η διάσημη συγγραφέας υποστηρίζει ότι οι νεοφιλελεύθεροι -που κυριαρχούν τις τελευταίες 3 δεκαετίες στη διεθνή οικονομική σκέψη και πρακτική- χρησιμοποιούν κάθε λογής κρίσεις και καταστροφές, από πολέμους και τρομοκρατικές επιθέσεις μέχρι σεισμούς, φτώχια και οικονομικές χρεοκοπίες για να επιβάλουν τη ριζική αλλαγή της χώρας που έχει πληγεί.  Δεν είναι νέα τούτη η θεωρία: Ο  θεωρητικός του νεοφιλελευθερισμού Μίλτον Φρίντμαν, «μόνο μια κρίση παράγει πραγματική αλλαγή» και μπορεί να οδηγήσει σε απελευθέρωση από την «τυραννία του status quo». Και όταν μιλάνε για αλλαγή οι νεοφιλελεύθεροι ιδεολόγοι εννοούν την «αγία τριάδα» που λατρεύουν: ιδιωτικοποιήσεις, περιορισμός του κράτους και περικοπές των κοινωνικών δαπανών.

Απαραίτητη προϋπόθεση για την επιτυχία της νεοφιλελεύθερης συνταγής: ένα είδος συλλογικού τραύματος της κοινωνίας-πειραματόζωο. Στη Ρωσία, μετά το 1991, το σοκ από την πτώση του κομμουνισμού έκανε δυνατή την εφαρμογή της «θεραπείας σοκ» που ιδιωτικοποίησε την κρατική οικονομία. Στη Βολιβία, όπου ιδιωτικοποιήθηκε μέχρι και το νερό, είχε προηγηθεί μια μεγάλη περίοδος οικονομικής και πολιτικής αστάθειας. Στην περίπτωση της Χιλής, όπου το νεοφιλελεύθερο πείραμα εφαρμόστηκε για πρώτη φορά μετά το πραξικόπημα του Πινοσέτ το 1973, η κοινωνία ήταν τραυματισμένη από την αιματηρή ανατροπή της κυβέρνησης Αλιέντε και την οικονομική κρίση που είχε προηγηθεί.

Οι σημερινοί Έλληνες βρίσκονται σε καθεστώς σοκ και πληρούν την προϋπόθεση του συλλογικού τραύματος: Οι πάντες κινδυνολογούν!! Και ιδιαίτερα αυτοί που επί σειρά ετών κυβερνούσαν και οδήγησαν τα πράγματα ως εδώ. Τα μεγάλα ιδιωτικά ΜΜΕ, πουλάνε τρόμο και βάσανα. Αντί να πληροφορήσουν τον κόσμο για τα πραγματικά αίτια που δημιούργησαν αυτή την κρίση, προτιμούν σκοπίμως να τον εκφοβίζουν και να τον τρομοκρατούν με τις συνέπειες που έχει δημιουργήσει αυτή, ώστε να μην μπορεί κανείς να αντιληφθεί τα βρώμικα σχέδια, που εφαρμόζονται με έντεχνο τρόπο από την πολιτική και επιχειρηματική ελίτ , με μοναδικό πάντα γνώμονα το κέρδος. Τα κόμματα (δυστυχώς), αντί να οριοθετήσουν την υπάρχουσα οικονομική κρίση και να προτείνουν λύσεις, αρέσκονται είτε στην καταστροφολογία, είτε σε μικροπολιτικές αναλύσεις του περασμένου αιώνα. Και ο πολίτης έρμαιο και στόχος. Βομβαρδίζεται από παντού για μονοδρόμους. Αβοήθητος σκύβει το κεφάλι και ψάχνει ιδιωτικούς δρόμους σωτηρίας (δεύτερη δουλειά κλπ), απαξιώνοντας ακόμα περισσότερο τη συλλογική δράση. Υπάρχει εναλλακτική λύση; Υπάρχει άλλος δρόμος; Η απάντηση είναι ναι. Πρώτα από όλα χρειάζεται συνειδητοποίηση του προβλήματος. Αναγκαίο είναι να υπάρξει ικανοποιητική και εναλλακτική, σφαιρική  πληροφόρηση για τα τεκταινόμενα. Και φυσικά δραστηριοποίηση όλων για κοινή , συλλογική δράση για την αντιμετώπιση των αποτελεσμάτων της κρίσης.

(Εφημερίδα "Πατρίς" Παρασκευή 23/04/2010)

ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ......

ΑΡΘΡΟ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΠΑΤΡΙΣ" ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

Περί spread και άλλων δαιμονίων

Μονόδρομοι και η τρομολαγνεία των αγορών

Αν παραφράζαμε το πασίγνωστο στο Μανιφέστο προοίμιο του Κ. Μαρξ: «Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη», θα λέγαμε ότι «ο τρόμος πλανιέται πάνω από τη χώρα μας». Τρόμος και δημοσιονομικός πανικός που εκπορεύεται φυσικά από τα μεγάλα ΜΜΕ, που εντελώς τυχαία οι ιδιοκτήτες τους, είναι και οι εθνικοί εργολάβοι της χώρας μας, που στις τσέπες τους οδηγήθηκαν όλα τα πακέτα στήριξης και ευθύνονται για τις δυσλειτουργίες και τις υπέρογκες χρεώσεις αυτών. Τρόμος λοιπόν για τα ελλείμματα της χώρας. Δεν λένε κουβέντα όμως για την κατάσταση που επικρατεί στις άλλες χώρες: Μέσος όρος της ευρωζώνης 6,6% για το 2010. Η Βρετανία 12.9%, έναντι 12,2 % της Ελλάδας. Στην Ιαπωνία απερίγραπτα χειρότερα τα πράγματα: έλλειμμα 8% το 2002 και επίσης 8% το 2003 και 10,5% το 2009 ή 10,2% το 2010! Στο εξωτερικό χρέος, λοιπόν, διαπιστώνουμε ότι η Ιρλανδία χρωστάει στους ξένους το... 414% του ΑΕΠ της και η Πορτογαλία το 130% του δικού της ΑΕΠ. Σε σαφώς καλύτερη μοίρα βρίσκονται η Ελλάδα με 89,5% του ΑΕΠ και η Ισπανία με 80% βάσει των στοιχείων που δίνει η γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε».

Γιατί λοιπόν ο πανικός, γιατί όλα τούτα; Ο στόχος ξεκάθαρος : να περάσουν εύκολα τα πιο ακραία αντιλαϊκά μέτρα, με την ανοχή και συναίνεση των εργαζόμενων. Για να πληρώσουν και πάλι αυτοί που δεν ευθύνονται για την κρίση και δεν έλαβαν ούτε ένα ψίχουλο από τα υπερκέρδη των προηγούμενων ετών, όταν η αύξηση του ΑΕΠ ήταν η μεγαλύτερη της Ευρώπης.

Η κρίση είναι αληθινή και έχει ήδη περάσει στην πραγματική οικονομία. Οι αιτίες κι αυτές ευδιάκριτες: ένα ολόκληρο σύστημα στην παραοικονομία και την φοροδιαφυγή, μικρομεσαίες επιχειρήσεις στο έλεος του θεού των αγορών, ασυδοσία του μεγάλου κεφαλαίου.

Σε τούτη την κρίσιμη όντως κατάσταση το να αρμέγεις και πάλι τους μισθωτούς και συνταξιούχους, να περιορίζεις την φοροδοτική τους ικανότητα και την αγοραστική τους δύναμη, ουσιαστικά ανακυκλώνεις το πρόβλημα. Έχοντας ξεπουλήσει τα ‘ασημικά» της οικογένειας (μεγάλες δημόσιες επιχειρήσεις), έχοντας στύψει τους μισθωτούς και συνταξιούχους, δεν έχεις άλλο δρόμο, από το να κάνεις τις απαιτούμενες ρήξεις και να χτυπήσεις την φοροδιαφυγή και τη μαύρη οικονομία, να δημιουργήσεις με δημόσιες επενδύσεις νέες θέσεις εργασίας να κάνεις αναδιανομή και να ενισχύσεις την πραγματική οικονομία.

Μονόδρομος δεν είναι η λιτότητα και η μονεταριστική πολιτική. Μονόδρομος είναι η Κυβερνητική στροφή και η συμφωνία της με τους κοινωνικούς φορείς του τόπου, για μια βιώσιμη αναπτυξιακή πολιτική που θα δίνει ελπίδα και προοπτική στη χώρα και στην Κοινωνία.

Μόνο ένα τέτοιο Κοινωνικό μέτωπο μπορεί να αντιπαλέψει και να μπει φραγμός στις πιέσεις των νεοφιλελεύθερων επιταγών των Βρυξελλών και των κερδοσκόπων.

Υπερήφανος!!!!

Όταν διαβάζω τέτοια κείμενα, αισθάνομαι πραγματικά υπερήφανος για τους συντρόφους μου. Όχι τόσο γιατί συμφωνούν σε πολλά με δικές μου απόψεις (βλέπε εδώ): http://mentzinhs.blogspot.com/2010/02/blog-post.html http://mentzinhs.blogspot.com/2010/01/blog-post.html
αλλά γιατί διατηρούν το πολιτικό τους αισθητήριο και την αγωνιστική τους διάθεση όλες τις εποχές. Εμείς συνεχίζουμε και αγωνιζόμαστε για τις αρχές και τις θέσεις της παράταξης.

Είναι να μη ραγίσει το γυαλί…

Ο λαός μας το λέει: «Να μην ραγίσει το γυαλί», γιατί τότε, ότι και να κάνεις, ότι πρωτοβουλίες ακόμα και προς τη σωστή κατεύθυνση κι αν είναι, δεν θα αποδώσει. Ιδιαίτερα στην πολιτική, η συνέπεια λόγων και έργων, η εμπιστοσύνη ανάμεσα στον ηγέτη και το λαό, είναι το άπαν.

Τα τελευταία μέτρα που ανακοινώθηκαν εν είδη διαγγέλματος από τον Πρωθυπουργό της χώρας, και ΔΕΝ περιλαμβάνονταν στο προεκλογικό πρόγραμμα, ούτε στον προϋπολογισμό, αποτελούν κατά τη γνώμη μου την απαρχή αυτής της διάρρηξης της εμπιστοσύνης. Ιδιαίτερα τα δύο μέτρα για την αύξηση των ορίων ηλικίας και του παγώματος των μισθών.

Δύο μέτρα που επανειλημμένα ο ίδιος ο Πρωθυπουργός είχε χαρακτηρίσει αναποτελεσματικά και επικίνδυνα για την οικονομική κατάσταση της χώρας. Αναποτελεσματικά γιατί τα όποια έσοδα θα εξοικονομηθούν από αυτά, ΔΕΝ είναι ικανά να αλλάξουν την κατάσταση. Η αύξηση των ορίων ηλικίας κατά δύο χρόνια , μόνο 7-8 μήνες ανάσα δίνει στα ασφαλιστικά ταμεία. Επικίνδυνα γιατί το μεν πάγωμα των μισθών θα μειώσει την φοροδοτική ικανότητα των μισθωτών και συνταξιούχων και την αγοραστική τους δύναμη, άρα μικρότερα έσοδα και από φόρους και από ΦΠΑ. Από την άλλη η αθρόα έξοδος υπαλλήλων από τις υπηρεσίες θα μπλοκάρει ακόμα περισσότερο την ικανότητα των ταμείων να χρηματοδοτήσουν τις συντάξεις.

Το κυριότερο όμως πρόβλημα που αυτά δημιουργούν, είναι ότι ράγισαν ήδη το γυαλί της σχέσης που είχε δημιουργηθεί, ανάμεσα στον Πρωθυπουργό και το λαό μας. Ο Πρωθυπουργός και το ΠΑΣΟΚ, είχαν στο πρόγραμμά τους επισημάνει ότι η έξοδος από την κρίση θα γίνει με μέτρα κοινωνικά δίκαια, αποτελεσματικά και ρήξεις σε όλα τα επίπεδα, με έμφαση στην αναδιανομή του πλούτου, και την αναπτυξιακή πορεία της χώρας. Σίγουρα η κρίση που βιώνουμε ως χώρα με ευθύνη της ΝΔ, είναι βαθιά και πολύπλευρη. Οι αγορές και το κατεστημένο της Ευρώπης πιέζουν και θα πιέζουν ώστε να υποκύψουμε σε νεοφιλελεύθερες επιλογές. Όμως οι πολίτες περίμεναν αντίσταση σε αυτές τις πιέσεις και μιαν άλλη διάφορη πολιτική από το μονεταρισμό της ΝΔ. Οι μονόδρομοι

Η δυσπιστία της Κοινωνίας από δω κι εμπρός θα ακολουθεί κάθε πρωτοβουλία της Κυβέρνησης (στα ζητήματα της διοικητικής διάρθρωσης της χώρας, της καταπολέμησης της διαφθοράς, της εξυγίανσης της Δικαιοσύνης και πολλών άλλων), και το χάσμα που άνοιξε, αν δεν διορθωθεί με απόσυρση των μέτρων, με πολιτικές αναδιανεμητικές και αναπτυξιακές, θα αποξενώσει το κίνημα από τις δυνάμεις της εργασίας που το στήριξαν και αποτελούν την ραχοκοκαλιά του. Ήρθε και πάλι ο καιρός να επιλέξουμε με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε.

Δημοσιευμένο στην εφημερίδα "ΤΟΛΜΗ" Σάββατο 06/02/2010

Μια άλλη οικονομική πολιτική, εφικτή και απαραίτητη

Εφημερίδα "Τόλμη" Πέμπτη 28/01/2010

100 ημέρες

100 μέρες το ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση. 100 μέρες μετά τη μεγάλη νίκη της δημοκρατικής παράταξης. Ο απολογισμός πάντα δύσκολος, αλλά αναγκαίος και επιβεβλημένος, άλλωστε ο ίδιος ο Πρόεδρος, μιλά για αξιολόγηση και λογοδοσία παντού.

Σε οποιαδήποτε προσπάθεια απολογισμού μετράς φυσικά τα υπόλοιπα της προηγούμενης χρήσης. Τα υπόλοιπα αυτά με κατάπληξη ο λαός μας είδε ότι απλώς δεν υπήρχαν. Υπήρχαν και συνεχίζουν να υπάρχουν χρέη, ελλείμματα και αναξιοπιστία. Μια οικονομία στο βάλτο της ύφεσης, με διογκωμένα ελλείμματα, με μια κοινωνία στα όρια της φτώχειας και ψυχολογικά στο χειρότερο επίπεδο. Με επιχειρήσεις που απλώς συντηρούνται, με μισθωτούς και συνταξιούχους ανήμπορους να καλύψουν τα προς το ζην, με μια παραοικονομία όμως να ανθίζει, να πλουτίζει στα κρυφά και να προκαλεί με τα θηριώδη τζιπ, και τις καταναλωτικές δαπάνες της.

Το ΠΑΣΟΚ, δεν είχε υποσχεθεί προεκλογικά, παρά τα απολύτως αναγκαία: Αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό, αναδιανομή εισοδήματος μέσω της φορολογικής μεταρρύθμισης, και της ενίσχυσης των αγροτών με επιστροφή ΦΠΑ και της αύξησης της αγροτικής σύνταξης, 5% στην Παιδεία, νοικοκύρεμα στις προσλήψεις και ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας με «ζεστό χρήμα» στην αγορά και προσανατολισμό στην πράσινη ανάπτυξη. Το κυριότερο όμως που είχε υποσχεθεί ήταν διαφάνεια, αξιοκρατία και λογοδοσία παντού. Δηλαδή ΕΛΠΙΔΑ, για μιαν άλλη πολιτική πρακτική.

Δυστυχώς παρά τα μέτρα τα θετικά που λήφθηκαν αυτές τις 100 ημέρες, η οικονομική κατάσταση, η δεινή θέση της χώρας ήταν αυτή που έδωσε τον τόνο. Κάπου χάσαμε βέβαια το μέτρο. Η χώρα, οι πολίτες κατακλύστηκαν από σενάρια καταστροφολογίας και μιζέριας. Βρήκαν ευκαιρία, ουσιαστικά οι αίτιοι της κρίσης και οι διαβιούντες με μαύρο χρήμα και πάλι να δώσουν τον τόνο. Και να συμβουλές για περικοπές μισθών, για απολύσεις, για σμπαράλιασμα των εργασιακών σχέσεων, για λιτότητα και πάλι. Θα αδικούσαμε την Κυβέρνηση, αν υποστηρίζαμε ότι ενέδωσε ολοκληρωτικά σε αυτές τις πιέσεις: Και το επίδομα αλληλεγγύης δόθηκε από την έκτακτη εισφορά, και το νομοσχέδιο για τα δάνεια, έστω και κουτσουρεμένο κατατέθηκε και το 1δις στην Παιδεία δόθηκε , και αυξήσεις στις αγροτικές συντάξεις έγιναν. Όμως χάθηκε μέσα σε αυτό το αλαλούμ και τον πανικό, η διαμορφωμένη αισιοδοξία που τόσο είναι απαραίτητη στην οικονομία μας.

Από την άλλη οι πρωτοβουλίες για διαβούλευση ΠΑΝΤΟΥ, Ο Καλλικράτης (Νέα διοικητική αρχιτεκτονική της χώρας), η ηλεκτρονική διακυβέρνηση, το νοικοκύρεμα των δημόσιων οικονομικών στα θετικά της πιστώνεται και δείχνει το δρόμο που πρέπει να βαδίσουμε. Το δρόμο των ρήξεων με το παρελθόν, το δρόμο των καινοτόμων δράσεων σε όλους τους τομείς.

Λάθη έγιναν και μάλιστα κάποια , όπως το μέτρο των πράσινων τελών, ουσιαστικά δημιούργησε πραγματική κοινωνική δυσφορία, γιατί και άδικο και αναποτελεσματικό ήταν. Από την άλλη αρρυθμίες και παλινωδίες όπως η διάταξη για τις γονικές παροχές, δείχνουν ότι χρειάζεται περισσότερη προσοχή και μελέτη , πριν οριστικοποιηθεί κάτι.

100 ημέρες λοιπόν μιας Κυβέρνησης νέας στην ουσία της, με κινητικότητα, σχέδιο και όρεξη για δουλειά. Συγκρινόμενη με τις κυβερνήσεις Καραμανλή, τις κυβερνήσεις της απραξίας και του αυτόματου πιλότου, πραγματικά έχει θετικό πρόσημο. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό , χρειάζεται φυγή προς τα εμπρός, με νομοθετικές πρωτοβουλίες και ριζοσπαστικές κινήσεις. Οι στόχοι για αναδιανομή του πλούτου προς όφελος των ασθενέστερων, για πράσινη ανάπτυξη, για καινοτόμες δράσεις στην Παιδεία και την υγεία, είναι μπροστά μας και πρέπει να κατακτηθούν.

Oh tembora oh mores (Ω καιροί, Ω ήθη)

“Αναρωτιέμαι: γιατί να συζητάω μαζί τους;

ψωνίζουνε τη γνώση για να την πουλήσουν.

Θέλουνε να νικήσουν.

Στη νίκη ενάντια τίποτα δε θέλουνε να ξέρουν.

Δε Θέλουνε άλλοι να τους καταπιέζουν,

Θέλουνε να καταπιέζουνε οι ίδιοι.

Πειθαρχούνε σ' όποιον τους υπόσχεται πως θα μπορούνε να διατάζουν.

Θυσιάζονται για να μπορέσει να μείνει όρθιος ο βωμός της θυσίας.

Τι να τους πω, σκέφτηκα.

Αυτό θέλω να τους πω, αποφάσισα.”

(ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ)

Ντροπή κατακλύζει κάθε σκεπτόμενο και δημοκρατικό άνθρωπο με τα λίγα που δημοσιεύονται http://www.tolmi.gr/index.php/%CE%9A%CE%A1%CE%97%CE%A4%CE%97/kataggelei-tis-diadikasies.html και τα περισσότερα που διακινούνται υπογείως , για τα συμβαίνοντα στις διαδικασίες επιλογής Περιφερειακών Διευθυντών. Για μεγάλο διάστημα όλοι , μα όλοι οι εμπλεκόμενοι είχαν εξαπολύσει ένα αδυσώπητο αγώνα για την επικράτησή τους. Είχαν επιστρατεύσει κάθε πολιτικό , συνδικαλιστικό στέλεχος που μπορούσαν. Σκυφτοί και έτοιμοι για όλα. Λοιδορούν και κατασυκοφαντούν τους «αντιπάλους», διαρρέουν πληροφορίες : Ο ένας δεν είναι αρκούντως ΠΑΣΟΚ, ο άλλος έχει «πέτσινο» μεταπτυχιακό, ο άλλος δεν διαθέτει την έξωθεν καλή μαρτυρία!!! «Πειθαρχούνε σ' όποιον τους υπόσχεται πως θα μπορούνε να διατάζουν».

Και ενώ οι ίδιοι έχουν αμαυρώσει την διαδικασία με τις πράξεις τους, μια διαδικασία πρωτοφανέρωτη, ανοιχτή αλλά εκ των πραγμάτων χωρίς ασφαλιστικές δικλείδες, αφού έχουν κατασυκοφαντήσει τις αρχές και τις θέσεις της μεγάλης δημοκρατικής μας Παράταξης, έρχονται και καταγγέλλουν: ΟΛΟΙ τους!!!

Δεν μπορούν να φανταστούν ένα μέλλον χωρίς την αφεντομουτσουνάρα τους. Τα πάντα κινούνται γύρω από το μεγάλο ΕΓΩ τους, που τόσα χρόνια έχουν φροντίσει να ταΐσουν με κάθε είδους φτιασίδια και χαρτιά. Φτιασίδια και χαρτιά που και αυτά αποκτήθηκαν με επαφές και συναλλαγή, με τις διαδικασίες «ιπτάμενων μεταπτυχιακών». Τα αρχειοθετούσαν , τα έβαζαν σε φακέλους φανταχτερούς και περίμεναν την ώρα της ανταμοιβής.

Τους ξεπερνάμε!!! Τους αφήνουμε ΟΛΟΥΣ στην άκρη ( μόνοι τους άλλωστε θέλησαν να ξεχωρίσουν από τη βάση των εκπαιδευτικών) και συνεχίζουμε αυτό που μια ζωή κάνουμε: Τον αγώνα μας για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων στο χώρο της εκπαίδευσης. Τον αγώνα μας για μια ΠΑΙΔΕΙΑ στην ΥΠΗΡΕΣΙΑ του ΛΑΟΥ και του ΤΟΠΟΥ.

Ευχές

Πολλές ευχές για Καλές Γιορτές με υγεία και χαρά !!!

Πού Π.Α.ΜΕ;

Τα τελευταία επεισόδια με την απεργία του ΠΑΜΕ στις 17 του Δεκέμβρη ήταν το αποκορύφωμα μιας πορείας πολλών χρόνων. Το Π.Α.ΜΕ (το ΚΚΕ), δηλαδή, έχει από χρόνια αποφασίσει να τραβήξει , στα άκρα, τις σχέσεις του με τα συνδικάτα. Εφαρμόζοντας στα συνδικάτα την πολιτική του : Πέντε κόμματα δύο πολιτικές, αποφάσισε για τον εαυτό του ότι εκφράζει την εργατική δύναμη της χώρας με τον πιο επαναστατικό τρόπο. Για τις άλλες παρατάξεις η κριτική του ξεκινά από «προσκυνημένες ηγεσίες» ως «απεργοσπαστικούς μηχανισμούς».

Παρότι συμμετέχει και στη ΓΣΕΕ και στην ΑΔΕΔΥ, αλλά και στις διάφορες Ομοσπονδίες των ιδιωτικών και Δημοσίων Υπαλλήλων, ΟΥΔΕΠΟΤΕ ψήφισε ή συμμετείχε στις απεργιακές συγκεντρώσεις των συνδικάτων. Ακόμα και στη μεγάλη απεργία των Δασκάλων (6 εβδομάδες) , ενώ αποφασίζαμε (οι Γενικές Συνελεύσεις), απεργίες διαρκείας, αυτό, στη ΔΟΕ πρότεινε απεργία 48 ωρών!!! Έχουν γίνει ανέκδοτο πλέον οι συγκεντρώσεις του την ίδια στιγμή αλλά σε άλλο χώρο . Στα μεγάλα Αντιπολεμικά συλλαλητήρια ενάντια στον πόλεμο στο ΙΡΑΚ, ενώ σύσσωμοι (πάνω από 3 χιλιάδες), οι εργαζόμενοι και οι πολίτες του Νομού Ηρακλείου, συμμετείχαν στην Πλατεία Ελευθερίας, το Π.Α.ΜΕ με μερικούς δεκάδες οπαδούς του έκανε διαδήλωση στο ΙΚΑ της οδού Γεωργιάδη!!!!!! Όποτε η συγκυρία δεν το ευνοεί (Πολυτεχνείο κλπ), εμφανίζεται με το μπλοκ των δυνάμεων του, παίρνει το λόγο και αφού κατηγορήσει ΟΛΟΥΣ τους άλλους για την πολιτική τους, αποχωρεί υπερήφανο και ξεχωριστά κάνει την πορεία του.

Η προκήρυξη της απεργίας στις 17 του Δεκέμβρη 2009, έγινε για τα πρωτοβάθμια σωματεία και κάποιες ελάχιστες Ομοσπονδίες που το Π.Α.ΜΕ ελέγχει. Δεν θα μπούμε στη λογική να κριτικάρουμε την ορθότητα της απόφασης αυτής. Δεν θα κάνουμε σύγκριση με την περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από τη ΝΔ: ( Από τον Μάρτη του 2004 που εκλέχτηκε , η πρώτη απεργία έγινε τον Νοέμβρη του 2004. Σήμερα μέσα σε 70 μέρες έχουν γίνει 10 απεργιακές κινητοποιήσεις). Εκείνο που όλοι καταδικάσαμε ήταν η προσπάθεια του Π.Α.ΜΕ να παραπληροφορήσει τους εργαζόμενους ότι είναι γενική Απεργία, την ίδια ώρα που η ΓΣΣΕ και η ΑΔΕΔΥ ΔΕΝ είχαν προκηρύξει απεργία και άρα οι εργαζόμενοι δεν καλύπτονταν συνδικαλιστικά.

Αφού λοιπόν, καταστρατήγησε όλους τους θεσμούς των συνδικάτων, (πότε άραγε έγιναν γενικές συνελεύσεις και αποφασίστηκε η απεργία;) κατηγορεί όλους τους άλλους για απεργοσπασία!!!

Σε μια συγκυρία πολιτική και οικονομική σχεδόν τραγική, είναι πλέον επικίνδυνες αυτές οι πολιτικές και οι περιχαρακώσεις. Δεν γνωρίζω αν στα σχέδια του Π.Α.ΜΕ, είναι να διασπάσει το συνδικαλιστικό κίνημα και να δημιουργήσει «δικά του» τριτοβάθμια όργανα, είναι όμως απαράδεκτο να λοιδορούνται συλλήβδην οι εκλεγμένες ηγεσίες της ΑΔΕΔΥ, της ΓΣΕΕ, των Εργατικών Κέντρων και των Νομαρχιακών Τμημάτων της ΑΔΕΔΥ, ως απεργοσπαστικές. Η κρίση του συνδικαλιστικού κινήματος, είναι υπαρκτή και οι ευθύνες βαρύνουν όλους μας. Από κει και πέρα, η διάσπαση θα ήταν όντως καταστροφική. Για πολλά χρόνια , είχαμε μάθει να συνυπάρχουμε και να βαδίζουμε ΜΑΖΙ, παρά τις όποιες θεμιτές διαφορές στην πολιτική και συνδικαλιστική πρακτική μας. Μπορούμε ακόμα και σήμερα να ξαναβρούμε τον κοινό βηματισμό μας . Οι εργαζόμενοι χρειάζονται ένα συνδικάτο μαζικό, πολιτικοποιημένο και ενωμένο